H εθελοντική αιμοδοσία

Για την εθελοντική προσφορά αίματος και τα γραφειοκρατικά εμπόδια, τα οποία
αντιμετωπίζει, γράφει ο κ. Λευτέρης Πολυκρέτης, μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας
Ομοσπονδίας Εθελοντών Αιμοδοτών (ΠΟΣΕΑ):

«Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να πει ότι η Εθελοντική μη Αμειβόμενη Αιμοδοσία
είναι μια αλυσίδα που έχει τρεις κρίκους:

– Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας, το οποίο νομοθετεί και οριοθετεί τα
δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των αιμοδοτών, εθελοντών και μη, και παρέχει
δωρεάν το αίμα στους πάσχοντες.

– Τα μεσαία όργανα της Πολιτείας, ΠεΣΥ, τα Νοσοκομεία και τα Κέντρα
Αιμοδοσίας, τα οποία είναι εντεταλμένα να εργάζονται με βάση τους νόμους και
τις διατάξεις της, δηλαδή να εφαρμόζουν όσα ο νόμος ορίζει. Κύριο μέλημά τους,
από τον υπουργό μέχρι τον τελευταίο νοσηλευτή, η επάρκεια αίματος σε ολόκληρη
την επικράτεια και η προσφορά δωρεάν αίματος στον πάσχοντα πολίτη.

– Σύλλογοι Εθελοντών Αιμοδοτών (ΣΕΑ) λειτουργούν με βάση τον νόμο του κράτους
και το καταστατικό τους.

H εθελοντική προσφορά πανελλαδικά είναι περίπου 37%. Στον Νομό Αχαΐας και
ειδικότερα στο Κέντρο Αιμοδοσίας του ΠΚΓΝ “Ο Άγιος Ανδρέας” φθάνει έως και το
68%. Είναι φανερό ότι η συνεργασία του Κέντρου με τους Σ.E. Αιμοδοτών του
νομού και ιδιαίτερα με το ΣΕΑ N. Αχαΐας “Ο Αιμοδότης” περνάει τα επίπεδα του
εφικτού και φθάνει στα όρια του επιθυμητού, που είναι η επάρκεια σε αίμα και
μάλιστα προερχόμενο εξ ολοκλήρου από αμιγώς εθελοντική προσφορά.

Έτσι ο ένας κρίκος στην αλυσίδα του εθελοντισμού, στην περίπτωση της
Αιμοδοσίας οι Σύλλογοι, παλεύει δι’ ιδίων μέσων και πετυχαίνει μεγάλα και
θαυμαστά αποτελέσματα.

Ο άλλος, το υπουργείο, νομοθέτησε, θωράκισε και γενικώς έφτιαξε τον μπούσουλα,
την πυξίδα, που πρέπει να ακολουθεί κάθε εμπλεκόμενος στον τιτάνιο αγώνα για
την επάρκεια αίματος στη χώρα μας.

Ανάμεσα όμως στον πρώτο κρίκο αυτής της αλυσίδας, το υπουργείο, και στον τρίτο
που είναι οι εθελοντές αιμοδότες με τους Συλλόγους τους, μεσολαβεί ο δεύτερος
με τις κάθε λογής υπηρεσίες που εμπλέκονται σε αυτόν τον ευαίσθητο χώρο της
Αιμοδοσίας.

Με ρυθμούς ανάπτυξης, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στο Δημόσιο, αντί να βοηθούν
και να επιταχύνουν τις εξελίξεις τις φρενάρουν. Οι εμπλεκόμενοι
ανευθυνοϋπεύθυνοι περί άλλα τυρβάζουν και μέσα από την ατελείωτη
γραφειοκρατία… κοιτάζουν το δέντρο αλλά χάνουν το δάσος. Ο πιο αδύνατος κρίκος!!!».