ANAΛΩΣIMA Eλληνο-γαλλικό δίλημμα

Τώρα μάλιστα, αρχίζουν τα δύσκολα. Τόσα χρόνια που η Γαλλία έπαιζε
στους τελικούς του ποδοσφαίρου δεν χρειαζόταν να προβληματίζομαι, την
υποστήριζα πάντα. Ήμουν μαζί της τη χρονιά που κέρδισε το Κύπελλο, όταν όλοι
οι γνωστοί και φίλοι υποστήριζαν τη Βραζιλία για λόγους που δεν κατάλαβα ποτέ.
Πώς είχαν ξεχάσει όλοι τους τα παιδικά μας χρόνια, το Γαλλικό Ινστι-τούτο όπου
μαθαί-ναμε γαλλικά και πιανό-μασταν στα δίχτυα της κουλτούρας της Γαλλίας;
Δέκα χρόνων και δεν ξέραμε να κυκλοφορήσουμε στην Αθήνα, όμως είχαμε μάθει τα
πάντα για το παρισινό Μετρό. Γι’ αυτό ξέραμε πώς να ονομάσουμε τον υπόγειο
σιδηρόδρομό μας, όταν τον αποκτήσαμε επιτέλους. H Γαλλία με την Επανάσταση και
τους Φιλέλληνες και τον Μάη της και τη γενική πολιτική της ανησυχία υπήρξε
πάντα στόχος και παρηγοριά στις δύσκολες στιγμές. Επί χούντας ήταν το μεγάλο
στήριγμα και ελπίδα και πρότυπο της δημοκρατίας και ύστερα πνευματική αγκαλιά.
Βέβαια λίγο μετά άρχισε η αμφισβήτηση, άρχισαν οι μαθητές του Γαλλικού
Ινστιτούτου να μειώνονται, μάθαμε να τους κριτικάρουμε τους Γάλλους, το ρίξαμε
γενικώς στα αγγλικά. Αν κι εγώ έμεινα πιστή στην άποψη ότι το Παρίσι είναι η
σημερινή Αθήνα του κόσμου, κάτι σαν την Αθήνα τέλος πάντων του αρχαίου κόσμου,
ή έστω σαν την Αλεξάνδρεια του ελληνιστικού. Το κακό είναι ότι διάγουμε μάλλον
μια περίοδο αντίστοιχη της ρωμαϊκής, όπου και οι δύο αυτές πόλεις παρήκμασαν.
Ίσως είναι κλισέ όλ’ αυτά, αλλά μήπως με κλισέ δεν δουλεύει και το ποδόσφαιρο;
Πάντως, ευτυχώς που δεν παίζω στον αγώνα απόψε. Δύσκολα θα ήμουν εναντίον της
Γαλλίας. Και για αποφυγή συγκινήσεων, δεν θα το δω το ματς.