Δρόμοι

Προληπτική…

… άμυνα εν όψει του ματς της Εθνικής Ελλάδος την Παρασκευή. Τις τελευταίες
μέρες παρακολουθούμε πως το ανέμισμα μιας σημαίας μπορεί να γίνει «δελτίο»
εθνικής ταυτότητας. Αλλά και ανησυχούμε για το πόσο εύθραυστη είναι αυτή η
εθνική ευφορία που στηρίζεται στο στριφογύρισμα μιας μπάλας. Ύστερα από μια
ήττα, η εθνική ευφορία εύκολα μετατρέπεται σε εθνική σιχαμάρα. Ας πάρουμε για
παράδειγμα την Αγγλία. H ήττα της από τη Γαλλία έδειξε πόσο λεπτή είναι η
διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην εθνική υπερηφάνεια και την εθνική σιχαμάρα.

Ο μύθος…

… του αήττητου στο ποδόσφαιρο πήγαινε χέρι-χέρι με τον παλιό βρετανικό
εθνικισμό. Τώρα, αυτός ο εθνικισμός συνυπάρχει με ένα κόμπλεξ κατωτερότητας.
Βέβαια, αν οι Άγγλοι είχαν νικήσει, εύκολα θα έκλειναν τα μάτια στα στραβά της
ομάδας τους και θα σήκωναν στα χέρια τους τον προπονητή τους εξαίροντας την
ιδιοφυΐα του. Τώρα που έχασαν, αναζητούν και αυτοί πάνω κάτω τις ίδιες
δικαιολογίες που συνήθως αναζητούν μετά την ήττα οι «μικρές» ομάδες σαν τη
δική μας (που δόξα τω Θεώ δεν της χρειάστηκαν ακόμη): «ο προπονητής έπαιξε
πολύ αμυντικά», «κλειστήκαμε μετά το 1-0», «λίγος ο Μπέκαμ» – γράφτηκαν όλα
αυτά στις βρετανικές εφημερίδες. Είτε μικρή είναι μια ομάδα είτε μεγάλη,
δύσκολα μπορεί να παραδεχτεί πως έχασε από έναν ανώτερο αντίπαλο. Και όσο δεν
το παραδέχεται, τόσο το ποδόσφαιρο τής κλωτσάει την μπάλα στα μούτρα.

Στις δικαιολογίες…

… παρατηρεί ο Βρετανός αρθρογράφος Νταλίπ Αλιράτζα, οι περισσότεροι
ακολουθούν το παράδειγμα των Ιταλών, που είναι «μανούλες» όταν πρόκειται να
ρίξουν αλλού τις ευθύνες. Για τους Ιταλούς, σχεδόν πάντα φταίνε οι διαιτητές.
Όμως, ύστερα από το 0-0 με τη Δανία, έφταιγε η υπερβολική ζέστη, τα καινούργια
τους παπούτσια, ακόμη και οι κάλτσες τους. «Ήταν σαν να πατούσα σε καυτή
άμμο», παραπονέθηκε ο Φραντσέσκο Τότι, που άλλαξε παπούτσια στο ημίχρονο.
«Ώσπου να τελειώσει το ματς, είχα βγάλει φουσκάλες στις πατούσες», γκρίνιαζε ο
Κρίστιαν Πανούτσι. «Το νήμα που τις είχαν πλέξει ήταν πολύ σκληρό». Άραγε τι
θα μπορούσαν να επικαλεστούν οι Άγγλοι για την ήττα τους από τη Γαλλία;
Μπέκαμ: «Με στράβωναν οι προβολείς, που το φως τους έπεφτε πάνω στη φαλάκρα
του Μπαρτέζ». Τζέιμς: «Δεν είχα δει στο βίντεο που μας έστειλαν τον Ζιντάν να
χτυπάει φάουλ» (ο Τζέιμς είπε πράγματι αυτό ακριβώς).

Από τέτοιες…

… δικαιολογίες δεν έχουν ανάγκη τα παιδιά της Εθνικής Ελλάδος, ανεξάρτητα
από την έκβαση του ματς της Παρασκευής. Όμως, αυτό το ματς δεν θα είναι το
τελευταίο τους. Με την επιστροφή τους, θα τους περιμένει το μεγάλο, αέναο και
βασανιστικό «ματς» με τον εσωτερικό αντίπαλο, που έχει καταδικάσει το ελληνικό
ποδόσφαιρο στην κλωτσοπατινάδα και τον βόρβορο. Και επειδή γνωρίζουμε πως αυτά
τα παιδιά είναι «καθαρά», τα προγνωστικά μας γι’ αυτό το «ματς» με τη βρωμιά
δεν είναι τα καλύτερα.