MATIEΣ «Δικαιώματα»

Το γράμμα είναι γραμμένο «στα όρθια», με κεφαλαία και δεν έχει υπογραφή. Λέει:
«Κύριε Παπαδόπουλε, σίγουρα δεν θα δημοσιεύσετε την επιστολή μου, γιατί δεν
έχετε το σθένος ούτε και αντέχετε την κριτική. Θα έπρεπε να ντρέπεστε εσείς
και όλοι του σιναφιού σας, που συνέχεια κλαίγεστε για τα πνευματικά σας
δικαιώματα (βλέπε “κονόμα”). Μού θυμίζετε μπακάληδες μίζερους, που κυνηγάνε με
το δεφτέρι τους τις δραχμούλες τους.

Κάνετε τη δουλειά σας, σε συμφωνία με τις εταιρείες, τραγουδιστές κ.λπ.,
παίρνετε τα φράγκα σας κι εκεί θα έπρεπε να τελειώνει η ιστορία. Το ότι
φτιάξατε την ΑΕΠΙ και το κράτος το δέχτηκε, δεν σημαίνει ότι έχετε και δίκιο!
Πολλή μιζέρια, κύριε Παπαδόπουλε, για μερικά στιχάκια… Και ποιοι νομίζετε
ότι είσαστε, τέλος πάντων; Κάνας Πλάτων, Αριστοτέλης, Αισχύλος, Αϊνστάιν;
Αυτούς και όλους σαν κι αυτούς, μάλιστα, να τους πληρώσουμε! Αλλά όχι και τους
μουζικάντηδες, τους τραγουδιστές και αυτούς που γράφουν στιχάκια! Έλεος…».

Ο επιστολογράφος μου είναι, προφανώς, ιδιοκτήτης καφετέριας, μπαρ ή κάποιου
κέντρου που πουλάει καφέδες, πορτοκαλάδες και ποτά. Αλλά για να τα πουλήσει
όλ’ αυτά, χρησιμοποιεί τη μουσική του Χατζιδάκι, τους στίχους τους δικούς μου
κ.λπ. Για ν’ αγοράσει καφέ, πορτοκαλάδες και ουίσκι, που θα προσφέρει στους
πελάτες του, δέχεται να δώσει τα χρήματα που του ζητάει ο προμηθευτής του. Δεν
δέχεται, όμως, να πληρώσει την ΑΕΠΙ, που εκπροσωπεί όλους τους δημιουργούς,
για τη χρήση των έργων τους! Βλέπετε, στο μυαλό του, μια κουταλιά καφέ έχει
αξία. Ενώ ένα «στιχάκι» δικό μου ή μια μελωδία του «μουζικάντη» Θεοδωράκη δεν
έχει καμιά αξία!

Ο ανωνυμογράφος αυτός δεν είναι ο μόνος που σκέπτεται έτσι. Όλοι οι
καφετζήδες, ιδιοκτήτες μπαρ κ.λπ. αρνούνται να πληρώσουν το ασήμαντο
ποσόν που τους ζητάμε, μέσω της ΑΕΠΙ, για τη χρήση των τραγουδιών μας. Και
τρέχει η ΑΕΠΙ και κάνει μηνύσεις και πάει στα δικαστήρια, για να μαζέψει τις
δεκαρίτσες των δημιουργών! Όταν δε αυτοί οι καφετζήδες κ.λπ. πηγαίνουν
οργανωμένοι σε κάποιον υπουργό της περιοχής τους και ζητούν να παίζουν τα
τραγούδια μας τζάμπα, ο υπουργός αυτός τους χαϊδεύει και τους διαβεβαιώνει ότι
«θα λύσει το πρόβλημά τους», ελπίζοντας ότι έτσι θα κερδίσει την ψήφο τους!

Αυτή είναι η Ελλάδα. Το «κράτος της πλάκας», που γράφω σ’ αυτή τη στήλη,
δεκάδες χρόνια. Πού να τολμήσει ο ιδιοκτήτης του μπαρ ή του κέντρου να μην
πληρώσει πνευματικά δικαιώματα στην ΑΕΠΙ της Γαλλίας, της Γερμανίας, της
Αγγλίας ή της Ολλανδίας. Θα τον πάνε «σηκωτό» στο Τμήμα και θα του κλείσουν
και το μαγαζί. Γιατί έξω ο δημιουργός προστατεύεται. Ενώ, εδώ, προπηλακίζεται!