Xιλιόμετρα… προσπάθειας κόντρα στα ριάλιτι

Νέοι, ωραίοι, με μουσική καλλιέργεια, φωνή, σκηνική παρουσία και με τη
σιγουριά που δίνει στον επαγγελματία τραγουδιστή η πορεία του μέσα στον χώρο
είναι οι τέσσερις «νέοι», που δίνουν παλμό στο ελληνικό τραγούδι. Νέοι εντός
εισαγωγικών. Γιατί για να φτάσουμε σήμερα να κάνουμε λόγο για το όνομά τους,
εκείνοι – άλλος πολύ κι άλλος λιγότερο – έχουν διανύσει αποστάσεις…
χιλιομέτρων σε πίστες, συναυλίες, στούντιο, συνεργασίες, περιμένοντας
υπομονετικά τη σειρά τους.

Έτσι γινόταν πάντα στο τραγούδι, έτσι γίνεται και σήμερα. Μόνο που εμείς
τείνουμε να το ξεχάσουμε. Σταρ σε μια νύχτα δεν γίνεσαι. Όσο κι αν η τηλεόραση
προσπαθεί να μας πείσει για το αντίθετο…

Δημήτρης Κοργιαλάς

Με το βλέμα στραμμένο στην Κεντρική Ευρώπη

Δημήτρης Κοργιαλάς: «Σχεδόν τα λυπάμαι αυτά τα παιδιά των ριάλιτι. Τους βγάζουν και δίσκο, που λόγω αναγνωρισιμότητας γίνεται χρυσός, τους δίνουν κι ένα 2% κι έξω από την πόρτα. Όλη την επιτυχία την καρπούται η εταιρεία…»

Δεν είναι μόνο οι άγριες ψαλιδιές στη μοδάτη του κουπ, τα τατουάζ στο μπράτσο
και το βαμμένο (ενίοτε) νύχι που υποδηλώνουν την αγάπη του στο… σκοτάδι τής
«goth» σκηνής. Είναι που και η μισή του καρδιά προς τα ‘κεί βρίσκεται: «Όταν
άρχισα να δουλεύω το συγκεκριμένο πρότζεκτ το έστειλα μέσω Ίντερνετ σε
ανεξάρτητες εταιρείες στη Γερμανία και μου απάντησαν. Τόσο απλά». Ο στίχος,
ελληνικός; «Αγγλικός. Goth, electro pop. Αυτό που μ’ αρέσει».

Ο Δημήτρης Κοργιαλάς γεννήθηκε στη Ναύπακτο, μεγάλωσε στο Περιστέρι και άρχισε
να ασχολείται με τη μουσική από τα 17 του χρόνια, «με γκρουπάκια διαρκώς, από
τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου».

Σήμερα, μετά τον τρίτο του προσωπικό δίσκο (όπου συμμετέχει η Ευρυδίκη και
ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου σε ένα κομμάτι) μοιάζει πολύ απασχολημένος ή
μάλλον δεν του έχει περάσει ποτέ από το μυαλό, πώς γίνεται να συνδυάζονται η
goth με την Ευρυδίκη, η Ελένη Πέτα (για την οποία γράφει τώρα τραγούδια) με το
όνειρο μιας «εναλλακτικής» πορείας που θα έχει σαν αφετηρία της κάποιον από
τους υποφωτισμένους «ναούς» της μουσικής τής Κεντρικής Ευρώπης.

«Εγώ δεν αλλάζω ποτέ», λέει. «Οι άλλοι προσαρμόζονται σ’ εμένα. Εξάλλου, άλλα
πράγματα βλέπω εγώ στην Ευρυδίκη ή στην Πέτα, άλλα εσείς. Γράφω για τον εαυτό
μου… Και πάντα υπάρχει στη μουσική μου η alternative πλευρά».

Εν πάση περιπτώσει (του λέω εγώ) διακρίνω – ας πούμε – έναν διχασμό. H αλήθεια
είναι, και να ήθελε κανείς στην Ελλάδα να ακολουθήσει αυτήν την άλλου είδους
πορεία, δεν υπάρχει σκηνή να τον στηρίξει. Ξεσπαθώνει. «Υπάρχουν καταπληκτικά
γκρουπ που γεμίζουν το “Ρόδον” και οι δουλειές τους βγαίνουν κατ’ ευθείαν στο
εξωτερικό. Κι αν έχουμε μια τύχη στο εξωτερικό, είναι από αυτή την
“alternative” πλευρά μας – όχι από τη Βίσση».

Ωστόσο, εμείς τον γνωρίσαμε από τον «μέιν στριμ» χειμώνα του, μαζί με τον Νίκο
Ζιώγαλα και τον Γιώργο Αλουπογιάννη, μία επιτυχημένη συνεργασία, δείγμα της
οποίας αποτυπώθηκε στο σιγκλάκι «Μίλα μου για αγάπη» (Λύρα). Ποια θα ήταν η
μεγαλύτερή του επιθυμία για το μέλλον; «Αυτό που κάνω τώρα. Μια δουλειά για
την Κεντρική Ευρώπη με αγγλικό στίχο, όπως ακριβώς την φαντάζομαι εγώ».

Δέσποινα Ολυμπίου

«Ευτυχώς, έχω ξεκινήσει χωρίς άγχος»

Δέσποινα Ολυμπίου: «Τόσα χρόνια δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελα, γι’ αυτό και άργησα να κάνω δισκογραφία. Το πιο σημαντικό πράγμα στη δουλειά μας είναι να μπορείς να λες όχι»

Όταν ακούει εκείνο το «νέα τραγουδίστρια», μειδιά με νόημα. Και είναι
αναμενόμενο. «Είμαι επαγγελματίας από το 1994», λέει. «Κι έχω περάσει από
πάλκα, μεγάλα μαγαζιά, μικρά, πίστες με μπαλέτο…». H λίστα των γνωστών
ονομάτων του ελληνικού τραγουδιού που έχει συνοδέψει, ατελείωτη (Πάριος,
Μητροπάνος, Πλέσσας, Μητσιάς, Μακεδόνας, Θαλασσινός, Ανδρεάτος κ.ά.) και οι
συμμετοχές σε άλμπουμ συναδέλφων της πολλές. Εντός των ημερών δε, θα
κυκλοφορήσει και ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος, σε παραγωγή Μιχάλη
Χατζηγιάννη και με τραγούδια Χατζηγιάννη, Μπουρμά, Μπαλταζάνη κ.ά. «Από την
άλλη, το θεωρώ και φυσικό να ακούω το “πρωτοεμφανιζόμενη”. Αν δεν κάνεις
δισκογραφική επιτυχία, πώς να σε μάθει ο κόσμος;». Ωστόσο, τίποτα δεν πάει
χαμένο για τη Δέσποινα – «ευτυχώς, είχα πάντα μυαλό στο κεφάλι μου», λέει –
και τίποτα και κανείς δεν θα μπορούσε να της δώσει τη γνώση, την ωριμότητα και
την προσγειωμένη ματιά που πηγάζουν απ’ αυτήν τη γεμάτη διαδρομή. Όσο για την
αναγνωρισιμότητα; Η τύχη ήθελε το όνομά της να «περάσει» στον κόσμο σε
συνδυασμό με το όνομα του Μιχάλη Χατζηγιάννη, που ξεκίνησε την «ελληνική» του
καριέρα τουλάχιστον μία πενταετία ύστερα από εκείνη: «Με τον Μιχάλη διαφέρουμε
σε πολλά. Εμείς που δεν γράφουμε τραγούδια, και η δουλειά μας, μας κάνει να
αλλάζουμε διαρκώς συνεργάτες, σχήματα, χώρους, πρέπει να έχουμε μια στάση στα
πράγματα. Δεν έχει να κάνει μόνο με το τι τραγουδάμε ή με το ποιον στη
συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μας Είναι η πορεία μας μέσα στον χρόνο που θα
δώσει το στίγμα μας».

Με τον Μιχάλη διαφέρουν σε πολλά, όμως υπάρχει η αλληλοεκτίμηση και ο σεβασμός
που βρίσκεις συνήθως σε δύο ανθρώπους που ξέρουν τη δουλειά τους. Συνηθισμένη
από την ατμόσφαιρα των μικρότερων χώρων (κυρίως τα τελευταία χρόνια) αλλά και
το γενικότερο κλίμα της «έντεχνης» σκηνής, ομολογεί ότι στην πρώτη της
συναυλία με τον Μιχάλη, έπαθε σοκ. «Τρόμαξα. Δεν το πίστευα. Και δεν ήμουν
άπειρη στον κόσμο. Απλά όταν έχεις 4.000 κόσμο από κάτω και μπροστά είναι τα
15χρονα κοριτσάκια που ουρλιάζουν, δεν ξέρεις τι να κάνεις. Ήταν μια εμπειρία
για μένα». Το συναυλιακό καλοκαίρι του σχήματος έχει ξεκινήσει ήδη και
προβλέπεται καυτό, μια που ο αριθμός των συναυλιών είναι ενισχυμένος.
Αργότερα; «Θα δούμε. Ξέρετε, επειδή εγώ έχω ξεκινήσει χωρίς άγχος, και χωρίς
να βάζω χρονοδιαγράμματα, νιώθω πολύ καλά μέσα στο τραγούδι. Και όσο πιο
ανέμελος είναι κανείς, τόσο πιο πολύ το διασκεδάζει. Κι αυτό το μεταδίδει. Για
μένα το τραγούδι είναι περισσότερο τρόπος έκφρασης, εκτόνωσης. Αν δεν
τραγουδούσα, δεν ξέρω τι θα έκανα.. Σίγουρα κάτι που θα είχε σχέση με
επικοινωνία».

Καίτη Κουλλιά

«Μας αποκλείουν τον πειραματισμό»

Καίτη Κουλλιά: «Την επόμενη σεζόν μπορεί να κάνω τη δική μου δουλειά – από τη στιγμή που δεν θα υπάρξουν προτάσεις, βέβαια. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα»

Ήρεμος άνθρωπος, γλυκομίλητος, με μια έμφυτη ευγένεια και μια ευφράδεια που
γοητεύει αμέσως τον συνομιλητή της. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάλυμνο,
σπούδασε νηπιαγωγός στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και
παράλληλα εντάχθηκε στο Μουσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου. Την ίδια περίοδο και
για τρία χρόνια παρακολούθησε μαθήματα βυζαντινής μουσικής στη Σχολή του
Σίμωνος Καρρά και θεωρία της Ευρωπαϊκής Μουσικής στο Μουσικό Ωδείο Πειραιά.
Από τα πρώτα χρόνια δε της φοιτητικής της ζωής, μπήκε στην καθημερινότητά της
και το τραγούδι.

Την θυμόμαστε το 1995 με τον Ορφέα Περίδη στο «Μετρό», και τον χειμώνα του ’98
με την Αναστασία Μουτσάτσου και τον Πέτρο Γαϊτάνο στο «Ταμπού». Ξεχώριζε στη
σκηνή, ιδίως όταν τραγουδούσε παραδοσιακά κομμάτια. «Παρ’ όλα αυτά και η φωνή
μου αλλά και οι επιλογές μου έχουν μια αρκετά μεγάλη γκάμα», λέει,
προσπαθώντας να αποφύγει τις κατηγοριοποιήσεις. Και όντως η πορεία της αυτό
δείχνει. Φωνή που μπορεί να ελιχθεί και να… αντιμετωπίσει από μπόσα νόβα και
βαλκανικό έθνικ μέχρι λαϊκά και μικρασιατικά τραγούδια. Τουλάχιστον ο
τελευταίος της δίσκος – «H αγάπη όλα τα συγχωρεί» – WEA – (τέταρτος κατά σειρά
– ο πρώτος ήταν με τον Χρήστο Τσιαμούλη το 1996) κάτι τέτοιο μεταφέρει στον
ακροατή.

Ύστερα από τόσα χρόνια στο τραγούδι, αισθάνεται άραγε ότι έχει βρει το στίγμα
της;

«Για να βρεις το στίγμα σου, πρέπει να έχεις πολλά ερεθίσματα και επιλογές.
Έτσι που λειτουργούν όμως τα πράγματα σήμερα, δεν είναι δυνατόν να τις έχεις.
Σχεδόν αποκλείεται ο πειραματισμός στους τραγουδιστές που δεν είχαν την τύχη
το ενός – έστω – σουξέ».

Τι γνώμη έχεις γι’ αυτό το ιδιαίτερο κλίμα που έχει δημιουργηθεί τελευταία
με την εισβολή των τηλεοπτικών σταρ;

«Είναι μια βιαιότητα. Το πράγμα δε έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που θεωρείται
ότι είναι αυτός ο φυσιολογικός τρόπος να μπει κανείς στο τραγούδι, και το να
έχει κανείς μια πορεία μέσα στον χρόνο τελείως αφύσικο. Και δεν μπορούν να
καταλάβουν ότι αυτή την έκρηξη επιτυχίας δεν μπορεί να την αντέξει κανείς.
Πόσο μάλλον όταν είναι ένα παιδί που ούτε έχει τελειώσει το σχολείο».

Άγχεται, άραγε, για το μέλλον; «Και βέβαια άγχομαι. Αλλά ακολουθώ τους δικούς
μου ρυθμούς, και όταν κάνω κάτι, να αισθάνομαι ότι κάτι προσθέτω. Από ‘κεί και
πέρα, είναι και θέμα τύχης. Οι δυσκολίες, τα καθημερινά εμπόδια που βρίσκει
κανείς, είναι μαθήματα ζωής που εμένα τουλάχιστον πιστεύω ότι με έχουν κάνει
καλύτερη. Τώρα βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, αν μου προσέφεραν και μένα
κάτι στο πιάτο, ίσως αυτό να διάλεγα…».

Γιάννης Μαθές

«Μέσα από τη σαβούρα κάτι ξεχωρίζει»

Γιάννης Μαθές: «H αισθητική μου είναι πολύ κοντά στους μεγάλους τραγουδιστές. Νταλάρας, Αλεξίου, Γαλάνη, Πάριος… Όλους τους έχω μελετήσει»

Ξεκίνησε για τη Φιλοσοφική Αθηνών, αλλά στον δρόμο τού προέκυψε η «Μέδουσα»
και η Δήμητρα Γαλάνη. Από τα 500 άτομα που έκαναν ακρόαση για να συμμετέχουν
στην παράσταση «Να μείνουν μόνο τα τραγούδια» (1998) ο Γιάννης ήταν από τους
τυχερούς – ή μάλλον ικανούς. «Είπα το “Μια θάλασσα πλατιά” και της άρεσα…»,
λέει με έναν τόνο σεμνότητας. Για να λέμε την αλήθεια, η Φιλοσοφική ήταν από
τις επιλογές που γίνονται για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των μεγαλύτερων. Το
βιογραφικό του εκτός από το καθώς πρέπει «τελειόφοιτος της Φιλοσοφικής» γράφει
ότι έχει «οκταετείς σπουδές πιάνου και μαθήματα κλασικού τραγουδιού, θεωρία
της μουσικής και αρμονία και ότι έχει παρακολουθήσει μαθήματα χορού και
κινησιολογίας». Για να μην τα πολυλογούμε, ο 19χρονος (τότε) Γιάννης είχε όλες
τις προϋποθέσεις να βγει σε ένα «Fame story» και να κάνει την κριτική επιτροπή
να μαλλιοτραβιέται ποιος θα του δώσει τα περισσότερα εύσημαι. Λουκουμάκι για
το σύστημα των νέων τηλεοπτικών σταρ; Δεν ήταν της… τύχης του. Πέρασαν έξι
ολόκληρα χρόνια για να κάνει τον πρώτο του δίσκο («Ανάσα της ζωής μου γίνε»
-Legend) παλιά τραγούδια του Γιάννη Σπανού, γνωστά και άγνωστα, που με τις
νέες ενορχηστρώσεις του Γιώργου Ζαχαρίου και τη δική του ερμηνεία μοιάζουν σαν
να γράφτηκαν χθες. Δύσκολη εποχή (του λέω) η εποχή που κάνει τα πρώτα του
βήματα. Θολά τα πράγματα, μπασταρδεμένα. «Εγώ είμαι αισιόδοξος», λέει. «Θολά,
μπερδεμένα, αλλά από την άλλη μέσα από τη σαβούρα πετιέται ένα τραγούδι του
Αλκίνοου Ιωαννίδη και γίνεται επιτυχία. Το καλό ξεχωρίζει. Έτσι τουλάχιστον
θέλω να πιστεύω εγώ».