«Σωτήρια» μωράκια-θαύματα

Τα παιδιά ακόμη κι αν έχουν ειδικά ταλέντα, έχουν τους δικούς τους χώρους για να παίξουν. Εκείνοι των μεγάλων δεν θα έπρεπε να τα αφορούν

«Πες μας Σωτήρη, είχαμε εδώ τη Ρουσλάνα χθες που είναι από την Ουκρανία και
μας είπε ότι επιστρέφει στη πρωτεύουσα της πατρίδας της. Ποια είναι η
πρωτεύουσα της Ουκρανίας;»

«Το Κίεβο», απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη ο Σωτηράκης, πέντε χρόνων μόλις.

Και μετά, «πες μας Σωτηράκη τι νούμερο έχει το λεωφορείο που πάει στην τάδε
γειτονιά της Θεσσαλονίκης».

«Είναι το 28», απαντάει ο Σωτηράκης. Και σε κάθε ερώτηση για διαδρομή αστικού
λεωφορείου έχει πρόχειρη την απάντηση.

Πού τις χωράει όλες αυτές τις πληροφορίες ένα μωρό που δεν έχει διδαχθεί ακόμη
ούτε ανάγνωση στο σχολείο; «Θα πάει στο Νηπιαγωγείο», λέει η υπερήφανη μήτηρ
του νεαρού φωστήρα.

Λιλιπούτειος, τα ποδαράκια του κρέμονται από την καρέκλα εκεί στο
στούντιο του «Όμορφου κόσμου» (Mega). Το μουτράκι του έχει εκείνη τη λίγο
χαμένη και απορημένη έκφραση των παιδιών που βρίσκονται σε άγνωστο περιβάλλον
και όλοι πέφτουν επάνω τους με τα μούτρα. Μα είναι χάρμα.

Ένα ακόμη παιδί-θαύμα. Χάσκει η ομήγυρη μπροστά στο ταλέντο της
απομνημόνευσης του μικρού. Ένα παιδί-θαύμα προσφέρεται για τον γενικό
θαυμασμό. Ανήκει σε όλους. Και φυσικά στον τηλεοπτικό φακό που θα
πολλαπλασιάσει την περηφάνια των τυχερών γονιών.

Τα λατρεύει άλλωστε ο τηλεοπτικός φακός τα παιδιά-θαύματα ή και τα συνηθισμένα
παιδάκια, γιατί όλα τους έχουν να του προσφέρουν τη φωτογενή αθωότητά τους.
Πότε ένα κοριτσάκι που παίζει σε σίριαλ, όπως η τριχαριτωμένη Δήμητρα Δουμένη
της «Λένης», πότε ένα οποιοδήποτε μωρουδάκι που παρουσιάζεται σε αυτά τα
υποτιθέμενα σόου ταλέντων για παιδιά – συνήθως επιδίδεται στου είδους τα
θεάματα η Ρούλα Κορομηλά -, πότε παιδιά-θαύματα που γίνονται ειδήσεις σε
δελτία αυγουστιάτικα, κάθε τόσο και για οποιονδήποτε λόγο ένα μωρουδάκι
εμφανίζεται στο μεγαλίστικο θέαμα.

Και πέφτουν όλοι επάνω του. Με εκείνη την υπερβολή της τρυφερότητας που
καταλαμβάνει του ενηλίκους στη θέα τους. Ένας συνδυασμός νοσταλγίας για τη
δική τους χαμένη παιδικότητα και απόλαυσης για την απόλυτη διαθεσιμότητα που
έχουν τα παιδιά.

Βρίσκονται εκεί, μπροστά μας, έτοιμα για όλα και κυρίως για όσα εμείς, οι
μεγάλοι, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να τολμήσουμε, παγιδευμένοι από τους κανόνες
του μεγαλώματος.

H στήλη έχει εμμονή στο θέμα της εμφάνισης μωρών σε μεγαλίστικα τηλεοπτικά
προγράμματα. Όποια και να είναι τα ταλέντα τους, δεν είναι η θέση τους εκεί.
Ακόμη κι αν τα ίδια το βλέπουν σαν παιχνίδι, δεν είναι «παιχνίδι» που αρμόζει
στην άγουρη ψυχούλα τους. Γιατί αυτό που θαυμάζουμε σε αυτά είναι η
μεγαλίστικη συμπεριφορά τους μπροστά στον φακό, το γεγονός ότι μαϊμουδίζουν τα
μεγαλίστικα σουσούμια. Μόνο που ο θαυμασμός δεν είναι παρά η εγωιστική
ικανοποίησή μας ότι ετοιμάζουμε τη γενιά πειθήνιων ομοιωμάτων μας. Όλα τα
πιτσιρίκια μαϊμουδίζουν τους μεγάλους στα παιχνίδια τους, αλλά στον δικό τους
χώρο, ανάμεσα στους δικούς τους ανθρώπους, μπροστά στους συνομηλίκους με τους
οποίους και μόνο αναμετρώνται. Στα «παιχνίδια» των ενηλίκων αναμετρώνται με
μεγέθη που μπορεί να τα συνθλίψουν.

Προστασία από την αυθαιρεσία των μεγάλων

Και ο Σωτηράκης στο πλατό του Mega είχε όλη την τρυφερότητα των μεγάλων
γύρω του και τον θαυμασμό για το ταλέντο του στην απομνημόνευση, που θα ‘θελαν
οι μεγαλύτεροι να διαθέτουν. Έριξε και έναν χορό που του έμαθε ο μπαμπάς,
κάνοντας την ομήγυρη να λιγώσει ακόμη περισσότερο, ενώ αποχαιρέτησε το
τηλεοπτικό κοινό στο τέλος δίπλα στις παρουσιάστριες.

Ίσως ένα από τα βασικά δικαιώματα του παιδιού, που θα έπρεπε αυτός ο
πολιτισμός να μάθει να σέβεται, είναι το δικαίωμα της προστασίας του από την
αυθαιρεσία των ενηλίκων.