…στο «Θησείο 1890»

Είπαμε να απολαύσουμε ένα καλοκαιρινό βράδυ κάτω από την Ακρόπολη, στον
θαυμάσιο πεζόδρομο του Θησείου. Έτσι λοιπόν, με τη φίλη μου βάλαμε τα δυνατά
μας για να καταλάβουμε πώς μπαίνει κανείς πια σ’ εκείνη τη μαγική γειτονιά,
μια και η πρόσβαση έχει γίνει σχεδόν αδύνατη. Ωραία η βόλτα στα Πετράλωνα,
ωραία στην Ασωμάτων την πρώτη φορά που την ανεβήκαμε, μέσα στην κίνηση μιας
Παρασκευής, αλλά τα νεύρα μου άρχισαν σιγά σιγά να σπάνε, όταν την ανεβήκαμε
για τρίτη φορά. E, αρκετά. Μπήκαμε παράνομα τελικά, παρκάραμε παράνομα και όλα
αυτά για να πάμε να φάμε στο «Θησείο 1890».

Το κομψό, απλό αυτό εστιατόριο με την παραδοσιακή χροιά, θυμίζει άλλες εποχές
στην Αθήνα. Ήταν ήσυχα το βράδυ που πήγαμε. Οι τζαμαρίες όλες ανοίγουν, αλλά
δεν έχει ούτε πεζόδρομο ούτε ταράτσα.

Το μενού έχει πολλές πινελιές από την παραδοσιακή κρητική κουζίνα και άλλες
από άλλα μέρη της Ελλάδας. Λείπει όμως μια σπιρτάδα, μια τσαχπινιά και στην
παρουσίαση και στην ίδια την εκτέλεση των φαγητών. Για παράδειγμα, το
κολοκυθομπούρεκο των Χανίων, ένα από τα πιο όμορφα πιάτα της Κρήτης, εδώ χάνει
τη δόξα του, από ένα φύλλο χοντροκομμένο και πλαδαρό και μια γέμιση που δεν
θυμίζει την εξαιρετική σπιτική εκτέλεση αυτού του πιάτου. H μελιτζάνα με
κατίκι Δομοκού είναι ένα φαγητό που εμφανίζεται συχνά στα αθηναϊκά μενού –
μελιτζάνες με τυρί, δηλαδή. Εδώ η μελιτζάνα, ψημένη στη σχάρα, ήταν λίγο
καμένη και τα υπόλοιπα υλικά πάλι χοντροβαλμένα. H μεσογειακή σαλάτα (με αυτό
το σούπερ παραδοσιακό μεσογειακό ψάρι, τον σολομό), είχε πρώτες ύλες που δεν
ταίριαζαν μεταξύ τους, όπως παντζάρι, παρμεζάνα και, φυσικά, σολομό. Το
γεμιστό καλαμάρι ήταν σκληρό και η γέμιση – από τυριά, πιπεριές Φλωρίνης και
βότανα – νόστιμη μεν αλλά κοινή. Ακόμα, το λαβράκι που δοκιμάσαμε για κυρίως
πιάτο, ενώ «ακουγόταν» ελαφρύ και νόστιμο, με δενδρολίβανο, φύλλα λεμονιάς και
βασιλικό, ήταν χωρίς έμπνευση. Κρίμα, διότι ο σερβιτόρος ήταν πράγματι
ευγενέστατος, ο χώρος αξιοπρεπής, η ατμόσφαιρα συμπαθητική.

«Θησείο 1890». Αμφικτύωνος 18, Θησείο. Τηλ. 210-3452.060