MATIEΣ Xαλαρά…

Ποιες ευρωεκλογές και ποιος… Θανάσης; Μετά την απίστευτη – και δίκαιη – νίκη
της Εθνικής Ομάδας στην Πορτογαλία, όλοι οι καφενέδες της χώρας, αλλά κι οι
δρόμοι, πλημμύρισαν από κόσμο, που δεν μιλούσε, βέβαια, για τα ψηφοδέλτια του
Καραμανλή, του Παπανδρέου κ.λπ., αλλά για τα σουτ, τις κεφαλιές, την άρτια
τεχνική κατάρτιση και την ευψυχία του Δέλλα, του Ζαγοράκη, του Καραγκούνη, του
Μπασινά και όλων των άλλων παιδιών του Ρεχάγκελ. Και ήταν πολύ φυσικό. ‘H, με
άλλα λόγια, ήτανε στραβό το κλήμα των ευρωεκλογών, το ‘φαγε κι ο γάιδαρος…

Άλλες εποχές, ακόμη και οι εκλογές πολιτιστικών συλλόγων και συνδικαλιστικών
σωματείων απορροφούσαν την προσοχή μου και συγκέντρωναν την προσοχή μου, ώς
την ώρα που ανακοινώνονταν τ’ αποτελέσματα. Μεταπολίτευση τότε, έντονη
πολιτικοποίηση και νιάτα με ζεματιστό αίμα. Τώρα που γράφω, με τα αποτελέσματα
γνωστά με κάθε λεπτομέρεια, πίνω μια παγωμένη μπίρα, χαλαρά, και πού και πού
ρίχνω μια βαριεστημένη ματιά στην τηλεόραση, ενώ το μυαλό μου τρέχει στον
μεθαυριανό αγώνα μας με την Ισπανία.

Θυμάμαι ένα ματς Ελλάδας – β’ Γερμανίας στη Λεωφόρο. Οι Γερμανοί αλλάζανε
πασίτσες στη μεγάλη τους περιοχή, βέβαιοι ότι δεν θα κάνουν λάθος από το οποίο
θα επωφεληθούν οι δικοί μας παίκτες. «E, ρε, ζεμανφουτισμός!», έλεγε
πανευτυχής ο Χατζηγιάννης και χλεύαζε τους Έλληνες ποδοσφαιριστές, που τους
έπιανε θάλασσα, μόλις η μπάλα έφτανε στα καρέ μας. «E, ρε, ζεμανφουτισμός»,
λέω κι εγώ, αφήνοντας τα κανάλια να φλυαρούν για τις εκλογές ερήμην μου και
ερήμην εκατομμυρίων άλλων πολιτών, φαντάζομαι.

Ναι, αλλά πώς φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο; Πώς – ανεξάρτητα από τον θρίαμβο στο
Οπόρτο – αδιαφορούμε πλήρως για την Ευρώπη και ενδιαφερόμαστε μόνο για τη
«μικρή μας πόλη»; Την Ευρώπη, σημειώνω, όπου συντελούνται τα πάντα, πλέον, και
παίρνονται αποφάσεις που επηρεάζουν απολύτως τη ζωή μας; Νομίζω ότι
χρειαζόμαστε «εντατικό» φροντιστήριο. Έχουν υποχρέωση τα κόμματα να μας
μπάσουν στο ευρωπαϊκό παιχνίδι και να μας μάθουν κρίσιμα πράγματα, που σήμερα
αγνοούμε. Εκτός κι αν τα κόμματα, πάντοτε, θέλουν να ‘χουμε μια μόνιμη σύγχυση
γι’ αυτή την ιστορία, για να μπορούν να βάζουν στα ψηφοδέλτιά τους και την
κουτσή Μαρία.

Τέλος: Άκουσα αρκετές συζητήσεις, με συμμετοχή και ευρωβουλευτών. Και
διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι, παρά την πεντάχρονη θητεία τους, δεν είχαν πολλά
να πουν και να διαφωτίσουν εμάς τους ανίδεους. Έτσι, όμως, θα πάρουμε
την…Πόλη; Και μου έκανε εντύπωση και τούτο: ενώ όλοι μιλάμε για πολιτισμό –
και παρ’ όλ’ αυτά, του δίνουμε μόλις…1% του προϋπολογισμού – στο καινούργιο
ευρωψηφοδέλτιο δεν υπήρχε κανείς άνθρωπος του πολιτισμού, εκτός, ίσως, από τον
Σηφουνάκη, που ασχολείται μ’ αυτά τα θέματα. Παλαιότερα, είχαμε τη Μούσχουρη,
τον Ξαρχάκο, τη Μυρσίνη Ζορμπά και τώρα δεν έχουμε παρά έναν σκηνοθέτη του
σινεμά, που οι ταινίες του δεν είναι και για χειροκρότημα…