Σημειω-ματάριο

Κράτος πρόνοιας και φυλακές…

Ο Αμερικανός οικονομολόγος (Χάρβαρντ) Ρίτσαρντ Φρίμαν το είχε θέσει
«κάπως» ωμά: «Αν εσείς στην Ευρώπη δίνετε στους μακροχρόνια ανέργους κάποια
αποζημίωση, εμείς στην Αμερική τους βάζουμε στη φυλακή».

Οι έρευνες που έγιναν πάνω στο θέμα δείχνουν ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο
άσχημα. Είναι χειρότερα: η ουσιαστική υποχώρηση του κράτους πρόνοιας ανεβάζει
τον αριθμό των φυλακισμένων. Και όπου η κοινωνική αλληλεγγύη δεν καταγράφεται
ως δικαίωμα αλλά ως ελεημοσύνη τότε καταγράφονται και αυτοαποκλεισμοί όσων
δικαιούνται τα επιδόματα.

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Αγγλίας: ο αριθμός των ανέργων διπλασιάστηκε
μέσα σε μία δεκαετία όπως και ο αριθμός των εγκλημάτων! Το 1981 έγιναν στη
χώρα 2,9 εκατομμύρια κακουργήματα. Το 1994 ο αριθμός τους είχε φθάσει τα 5,5
εκατ. κακουργήματα. Το 1984 έπαιρναν επίδομα ανεργίας 1,7 εκατ. πολίτες, ενώ
το 1994 έκαναν σχετική αίτηση 5,6 εκατομμύρια. Ο αριθμός των φυλακισμένων μέσα
σε τρία χρόνια έφθασε τους 51.243 (έναντι 40.000)… Οι επιλογές δείχνουν
περιορισμένες: είτε διπλασιάζουμε τα κονδύλια αστυνόμευσης (στην Αγγλία την
ίδια περίοδο από 2,7 δισ. λίρες εκτοξεύθηκαν στα 7,7 δισ. – αλλά χωρίς
αποτέλεσμα) είτε αυξάνουμε τις παροχές: σε πρόσφατη έρευνα του Μάνου
Ματσαγγάνη καταγράφεται η μείωση της φτώχειας ύστερα από κοινωνικές παροχές.
Έτσι, στην Ελλάδα (1997) από 37,4% έπεσε στο 23,7%, ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές
χώρες η μείωση ήταν ακόμη μεγαλύτερη (γεγονός που, όπως επισημαίνει ο
ερευνητής, οφείλεται και στην ελληνική αναποτελεσματικότητα, αφού εδώ τα
κονδύλια είναι περισσότερο προσανατολισμένα στις συντάξεις παρά στην ανεργία
και τη φτώχεια)…