Tεντώστε τ’ αυτιά σας

Ψάχνεις συνεχώς νέους ήχους, πρωτόγνωρους ρυθμούς, πρωτοφανή πράγματα, ενώ το
μόνο που χρειάζεσαι είναι καινούργια αυτιά. Τα υπόλοιπα είναι ψευδαισθήσεις.
Και ωραία λόγια για πούλημα. Ρόι Όρμπινσον, Σαμ Κουκ, Λορέτα Λιν. Σε ολική
επανεκτίμηση, καθώς ξαναζούμε το καινούργιο. Με γεια τ’ αυτιά, αδελφέ.

«Yοu Are The Quarry» Morrissey (V2)

Σαν ήρωας του Τζέιμς Ελρόι, ο Μορισέι στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Απέναντί του, μια δική του φωτογραφία απ’ τα παλιά

Αγαπούσε τον Όσκαρ Γουάιλντ και τους New York Dolls και φωτογραφιζόταν δίπλα
σε μακάβρια σκηνικά, ενώ έβγαζε δίσκους με ασπρόμαυρα εξώφυλλα, τυλιγμένους
στην πιο παράδοξη μελαγχολία της ποπ (ναι, δεν είναι μόνο λιπ-γκλος η ιστορία)
και αυτό συνέβαινε από τότε που ο Μορισέι ήταν με τους Smiths, με τον Τζονι
Μαρ στις κιθάρες και τον κόσμο μπροστά τους χωρισμένο στα δύο, το μισό που
τους μισούσε και το άλλο μισό που τους λάτρευε. Δεν γινόταν να ζεις στο ’80
και να αγνοείς τους Smiths – θα σε είχαν απαγάγει οι εξωγήινοι, εκτός και αν
εξωγήινοι ήταν εκείνοι. Οι Smiths, εννοώ.

Κάπου ανάμεσα σε αυτά, σαν καταφύγιο πονεμένων ψυχών και γεμάτο ψυγείο αργά τη
νύχτα, γεννήθηκε κάτι σαν θρησκεία και το έπος της «Μορισιάδας», που άκμαζε
και σε εποχές που εκείνος ήταν αλλού (ίσως στο Λος Άντζελες, όπου κατοικεί
πια) και όλοι περίμεναν τη δεύτερη επιστροφή – είναι να μην τάξεις στον φαν
καινούργιο δίσκο. Και έφτασε η στιγμή (επταετία κοντά) που ο πιο Βρετανός από
τους Βρετανούς θα περάσει τελωνείο, μαυρισμένος ελαφρώς από τον ήλιο της
Δυτικής Ακτής, που «έψησε » λίγο και τα τραγούδια, όπως όταν κάνεις πεζοπορία
μέσα στο μεσημέρι και δεν σε νοιάζει, αφού φοράς αντηλιακό… «Ο μόνος που
ξέρει εμένα, είμαι εγώ» λέει «που σημαίνει πως οι κριτές είναι τρελοί»,
συνεχίζει – «εκείνοι και εγώ», λυτρωμένος πια από την ανωνυμία της απέναντι
όχθης. «Πώς λοιπόν κανείς να ξέρει πώς νιώθω;». Μπορεί να μην ξέρει, αλλά
υποψιάζεται πως ο Μορισέι του «First Of The Gang To Die» βρήκε το χαμένο
κίνητρο (και εμείς το ψάχνουμε) και παίζει χωρίς κρυμμένα χαρτιά, όπως στο
«America Is Not The World», όπου με μπηχτές δεξιά κι αριστερά ανοίγει το
άλμπουμ. Το εις βάρος του σκορ έχει ανατραπεί και είναι έτοιμος για την τελική
νίκη.

Ροκ και λουλούδια ήταν πάντα η τέχνη του και δεν διστάζει να την ανατρέψει σαν
αρχηγός που τελευταία στιγμή αλλάζει κρίσιμες λεπτομέρειες στο μεγάλο σχέδιο
για τους ξεφύγει και πάλι. Πραγματικά είχα βαρεθεί να ακούω για τον Μόρισέι,
μέχρι που άκουσα τον Μόρισέι τελευταία.

«Bi Polar» Bluchel & Von Deylen (Fm)

Πρώτα πρέπει να φανταστείς μια ιστορία, στο εστιατόριο ενώ ζητάς τον
λογαριασμό, στο σούπερ μάρκετ ενώ ψάχνεις τη νέα σος με βασιλικό, στον σταθμό
όπου δεν πρόλαβες το τρένο, στην οθόνη που από κάποιο λάθος το Διαδίκτυο σε
έστειλε σε μια εξωτική παραλία με φοίνικες και ψιλή ξανθή άμμο. Και πρέπει να
ξαναβρείς το λάθος για να φτάσεις πάλι εκεί, ή το μονοπάτι με την ντελικάτη
ελεκτρόνικα των Bluchel & Von Deylen, μέσω «Βουδαπέστης – Βουκουρεστίου»
(δικής τους σύνθεση) και των εξαίσιων διασκευών τους σε Ερίκ Σατί και Φίλιπ
Γκλας, Βιμ Μέρτενς, Μάικλ Νάιμαν, Τζορτζ Γκέρσουιν και σε μια αεροδυναμική
διασταύρωση του ελέκτρο-εξπρές με τον μινιμαλισμό. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν
πιάσουν θέση με θέα αυτά στα κυριακάτικα πικάπ του Balux στην παραλία της Γλυφάδας.

«Hunter Files» Rodney Hunter (Eros)

Νεώτερα από την καρδιά της βιεννέζικης χορευτικής σκηνής, εκεί που χτυπάει ο
ρυθμός της G-Stone, ετικέτα που λέει πολλά στους πιστούς του ρυθμού και στους
άπιστους της μουσικής κατανάλωσης. Βαθύ φάνκι συναίσθημα, μπόλικο μπάσο για να
μπουκώσουν τα ηχεία και ταμπεραμέντο σόουλμαν από το ’70, που έχει επιστρέψει
θριαμβευτικά στα πικάπ, καθώς ο Χάντερ διευρύνει ακόμη πιο πολύ τους ορίζοντες
με χάουζ, που εξασφαλίζει εξάλλου και το εισιτήριο στα κλαμπ. Ο Ρίτσαρντ
Ντορμφάιστερ, ψυχή της εταιρείας και της νεοτζάζ σκηνής, δίνει ένα χεράκι στην
παραγωγή, με τη μουσική να γίνεται «σεζ-λονγκ» για να ξαποστάσει η κουρασμένη
γενιά των κομπιούτερ. «Let Your Soul Guide Your Heart», που θα πει ψυχραιμία –
ένα CD μπορεί να μας σώσει, εν ανάγκη πατήστε delete και φύγετε για διακοπές.

Εντός σχεδίου

* Όσο πιο ανάποδο, όσο πιο τρελό και όσο πιο απίστευτα ακραίο τόσο το
καλύτερο. Μεταξύ κατεργαραίων, λοιπόν, η επιστροφή των Beastie Boys είναι
γεγονός. Διακτινίζονται με τις στολές Star Trek σικ και όποιος νομίζει ότι
κάτι έκανε ώς τώρα, καιρός να συμμορφωθεί.

* Και παράδειγμα προς μίμηση… Έχουν καινούργια αυτιά. Του μίστερ
Σποκ. Με γεια, λοιπόν.