Σινέ… «Hρώδειον»

Ο Μίκης, με χειρονομία ηγετική, χαιρετάει τον κόσμο του από σκηνής Ηρωδείου στο φινάλε της συναυλίας, πλαισιωμένος από την Νατάσα Μανίσαλη, τον Αντώνη Ρέμο, τον Γιάννη Σαμσιάρη και τον Πέτρο Φιλιππίδη

Όπου το Ηρώδειο μεταμορφώθηκε σε θερινό σινεμά! Χωρίς αγιόκλημα και
γιασεμιά και πάνινες πολυθρόνες. Αλλά με μεγάλη οθόνη που κάλυψε με επιτυχία
τον «τοίχο» του, περιβεβλημένη με μεταλλικό «σκελετό» που πάνω του, δίνοντας
όψη εορταστική, ήταν στερεωμένα λαμπιόνια.

Από την οθόνη αυτή και από τη σκηνή, μπροστά της, ξεχύθηκε μια μελωδική
πλημμύρα που κατέκλυσε και συνεπήρε τις κερκίδες: τα τραγούδια του Μίκη
Θεοδωράκη, τα γραμμένα για τον κινηματογράφο και το θέατρο.

H βραδιά ξεκίνησε στο κατάμεστο Ηρώδειο με την είσοδο στο θέατρο, μαζί
με τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο και τον Νίκο Κούνδουρο, του καταχειροκροτούμενου
συνθέτη που κάθησε στο θώκο πλάι στη σύζυγό του Μυρτώ και στον υπουργό
Οικονομίας και Οικονομικών κ. Γιώργο Αλογοσκούφη.

Στη σκηνή, στα σκοτεινά ακόμη, η Λαϊκή Ορχήστρα «Μίκης Θεοδωράκης» που
βρέθηκε στις καλύτερες στιγμές της και σε καρέκλες, πίσω από δύο σιδερένια
τραπεζάκια καφενείου και μια γλαστρούλα, στα μαύρα, ο Αντώνης Ρέμος, ο Πέτρος
Φιλιππίδης, η Νατάσα Μανίσαλη και ο Γιάννης Σαμσιάρης.

H μουσική παράσταση που κράτησε, μαζί με το διάλειμμα, τρεις ώρες και
είκοσι πέντε λεπτά – συναυλία-ποταμός κατά τα τραγούδια-ποταμούς και τις
συνεντεύξεις-ποταμούς του Μίκη… – άνοιξε με ένα τιμητικό «κλείσιμο του
ματιού» στον απόντα και «συνοδοιπόρο» του Μίκη στο τραγούδι Μάνο Χατζιδάκι –
φωτογραφίες των δυο τους στην οθόνη και λίγο από το «Ένα μύθο θα σας πω…»
του Μάνου.

Και μετά άρχισε να κυλάει στην οθόνη το «χρονικό» του Μίκη. Από μια
σπάνια ζωντανή εικόνα του – ψηλόλιγνος, με μια κόκκινη σημαία στο χέρι, σε
κάποιο από τα ελάχιστα σωζόμενα πλάνα των Δεκεμβριανών – μέχρι την δικτατορία
και τις μεγάλες, παλλόμενες συναυλίες της Μεταπολίτευσης. Κι ανάμεσα, εικόνες
από τις ταινίες που έγραψε τη μουσική τους – από το «Ξυπόλυτο τάγμα» του
Τάλλας μέχρι την «Ηλέκτρα» του Κακογιάννη, από το «Z» του Γαβρά μέχρι τον
«Ασυμβίβαστο» του Θωμόπουλου.

Τα πλάνα των ταινιών να μπερδεύονται με ντοκουμέντα πολιτικά, με
αφίσες, με προγράμματα και φωτογραφίες θεατρικών παραστάσεων. Και τα τραγούδια
από την οθόνη να «κατεβαίνουν» στη σκηνή, στο στόμα του Αντώνη Ρέμου και των
τριών ηθοποιών κι ανάμεσα, γραμμένα α λα Μποστ από την Κάκια Ιγερινού, κείμενα
συνδετικά.

H παράσταση, στημένη διακριτικά από τον Στέλιο Γούτη, είχε το μεγάλο
προσόν ότι δεν εξελίχθηκε σε σόου του Αντώνη Ρέμου – το κοινό, εξάλλου,
εμφανέστατα ήταν «κοινό Μίκη» και όχι «κοινό Ρέμου» -, ο οποίος, αντίθετα,
σεμνότατα μοιράστηκε ισότιμα με τους τρεις ηθοποιούς τα τραγούδια,
τραγουδώντας με ζεστή και αισθαντική αλλά όχι μεγάλη ακόμα φωνή – θα πρέπει να
δουλέψει πολύ την τεχνική του στις ψηλές νότες και να «ξεθαρρευτεί». H
«υπερφόρτωση», όμως, της παράστασης με το οπτικό υλικό που είχε επιμεληθεί η
Μαργαρίτα Θεοδωράκη την βάρυνε ενώ το σύνολο σαν να «παλαντζάριζε»
αναποφάσιστα ανάμεσα στο πολιτικό ντοκουμέντο, την επιθεώρηση και τη συναυλία.
Ο ήχος, επίσης, είχε κάποια προβλήματα ώστε να φωνάξουν από την πάνω ζώνη «δεν
ακούμε» στον Πέτρο Φιλιππίδη που «ατακάρισε» με αμεσότητα «δεν φταίω εγώ» και
ύψωσε τη φωνή.

Τα τραγούδια του Μίκη, με τα οποία ο συνθέτης θα μείνει στη μουσική
ιστορία του τόπου, παραμέρισαν όμως κάθε τυχόν ελάττωμα και υψώθηκαν
τροπαιοφόρα, «κατέβηκαν» στο κοίλον και μπήκαν στο στόμα των θεατών που
σιγοτραγουδούσαν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας και χειροκροτούσαν ρυθμικά.

Στο τέλος ο εβδομηνταεννιάχρονος Μίκης αποθεώθηκε από το όρθιο κοινό,
όρθιος στο κέντρο της ορχήστρας, όπου έφερε και τον Μιχάλη Κακογιάννη και όπου
κατέβηκαν ο Αντώνης Ρέμος και ο Πέτρος Φιλιππίδης για να τον βοηθήσουν να
ανέβει στη σκηνή – συγκινητικές στιγμές. Εκεί, αφού καλωσόρισε τον Αντώνη Ρέμο
«στην οικογένεια», τραγούδησε, τελειώνοντας με το «Αχ Μαργαρίτα, μαγιοπούλα»,
«κάτι πολύ ερωτικό», όπως είπε, χαιρετώντας τον κόσμο.

INFO

H συναυλία θα παρουσιαστεί με τον Αντώνη Ρέμο στην Καλλονή Λέσβου (5/6), στο
«Θέατρο Γης» Θεσσαλονίκης (7, 8/6), στη Ρόδο (10/6), στο Κατράκειο Νίκαιας
(13/9) και με τον Παντελή Θεοχαρίδη αντ’ αυτού στην Καισαριανή (26/6), στο
Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» στα Εξαμίλια Κορινθίας (29/7), στην Κυπαρισσία
(2/8), στο «Θέατρο Πέτρας» Πετρούπολης.