Δρόμοι

Αντίκρυ…

… στον θάνατο, αλλά γαντζωμένος στη ζωή, ο Ντιέγο Μαραντόνα μοιάζει αυτές
τις μέρες θύτης, μαζί και θύμα, σε μια πανάρχαια αργεντίνικη τελετουργία.
Έχοντας πονέσει και αυτοί πολύ μέσα στα χρόνια, οι Αργεντινοί ξέρουν να
φτιάχνουν ήρωες σαν την Εύα Περόν και τον Τσε Γκεβάρα. Τους θυμήθηκε ο
Αργεντινός συγγραφέας Γκουαρέσκι Ρομπέρτο και λέει πως αυτόν τον άσο του
ποδοσφαίρου κοντεύουν να τον φτάσουν στο ύψος τους.

H Εβίτα…

… και ο Τσε αφοσιώθηκαν σε πελώρια, επικίνδυνα και ηρωικά έργα. Αγωνίστηκαν
για να αλλάξουν τον κόσμο και αγόγγυστα σήκωσαν στους ώμους τους το βάρος
εκατομμυρίων ανθρώπων. Απαίτησαν και οι δύο πάρα πολλά από την εύθραυστη υγεία
τους. Ο θάνατος τερμάτισε νωρίς τη ζωή τους. H πολιτική απογοήτευση σκότωσε
τον Τσε και η αρρώστια πήρε τη ζωή της Εβίτας. Και τους δύο, ο πρόωρος θάνατος
τούς ανέβασε ψηλά στην Ιστορία (οι γέροι δεν κάνουν για ήρωες). Στην υπόθεση
του ηρωισμού, ο ήρωας πρέπει να πεθαίνει έγκαιρα.

Ο Μαραντόνα…

… δεν είναι ήρωας σε μια τραγωδία. Είναι ένας ήρωας της χαράς, ένας
θεατρίνος που έδωσε υπέροχες παραστάσεις ποδοσφαίρου. Οι νίκες του ήταν
θρίαμβος της εξυπνάδας και της ομορφιάς. H αποπομπή του από το Παγκόσμιο
Κύπελλο του 1982 για χρήση παράνομων ουσιών ήταν για το κοινό του μια
τραγωδία, αλλά σε αυτή την τραγωδία είχε ήδη μπει από καιρό, ακολουθώντας το
νήμα του θανάτου. Όπως η Εβίτα και ο Τσε, λέει ο Γκουαρέσκι, έτσι και αυτός
σήκωσε στους ώμους του το βάρος από τις προσδοκίες των ανθρώπων. H εύθραυστη
ψυχή του πνίγηκε μέσα στην ασφυκτική αγάπη τους. Δεν μπορούσε πια να ζήσει
δίχως το εθιστικό φαρμάκι. Αιχμάλωτος της ιδιοφυΐας του και της ακόρεστης
ανάγκης του να τον λατρεύει το κοινό του. Τώρα που δεν παίζει πια ποδόσφαιρο,
οι Αργεντινοί ζητούν ακόμη πιο πολλά από αυτόν: να τον ακούσουν να μιλά, να
μάθουν τις ιστορίες του, να νιώσουν την παρουσία του. Όμως, αλλιώς είναι να
χάνεις ένα ματς στη ζωή και αλλιώς στο ποδόσφαιρο. Οι συνέπειες είναι
διαφορετικές. Και ο Μαραντόνα φαίνεται πως αυτό δεν το καταλαβαίνει. Δεν
μπορεί να τα βγάλει πέρα με τους εθισμούς του – στη γρήγορη ζωή και στην
παράφορη σχέση του με τους Αργεντινούς. Ζυγώνει ολοένα και περισσότερο τον
θάνατο.

Του αρέσει…

… να λέει: «Δεν είμαι παρά ένας ποδοσφαιριστής, δεν είμαι υπόδειγμα για
κανέναν». Όμως, κανείς δεν έχει αυτιά για να τον ακούσει. Οι φωτογράφοι τον
κυνηγούν μέχρι το κρεβάτι του στο νοσοκομείο για να δείξουν την ηρωική πάλη
του με τον θάνατο. Απαιτούν σθένος, από αυτόν που βρίσκεται ξαπλωμένος εκεί,
ευάλωτος, χοντρός, αδύναμος, καταδικασμένος να ξεγυμνώνει την ψυχή του μπροστά
σε εκατομμύρια θαυμαστών που τον διεκδικούν με ένα πνιγηρό πάθος. Ένα τέτοιο
τελετουργικό δεν μπορεί να έχει καλό τέλος.