Δρόμοι

H Ευρώπη…

…θα έπρεπε κανονικά να είχε βυθιστεί σε βαριά μελαγχολία. Το προτεινόμενο
ευρωπαϊκό Σύνταγμα παραμένει προβληματικό. H γερμανική «ατμομηχανή» της
βρίσκεται σε αδράνεια. H εξωτερική πολιτική της είναι ένα όνειρο φευγαλέο. Αν
κάτι εμπνέει στους Ευρωπαίους ένα αίσθημα εμπιστοσύνης, είναι η αμερικανική
αποτυχία στο Ιράκ.

Ένα μνημόνιο…

…που διέρρευσε από το Φόρεϊν Όφις, σύμφωνα με το περιοδικό «Σπάικντ»,
δείχνει ότι «το σκάνδαλο και η μεταχείριση των κρατουμένων στο Αμπού Γράιμπ
έχει διαβρώσει το ηθικό κύρος της αμερικανικής συμμαχίας, τόσο στο Ιράκ όσο
και στο εξωτερικό». Στην πραγματικότητα, το ηθικό κύρος της συμμαχίας είχε από
καιρό αρχίσει να καταρρέει, πριν ακόμη γίνουν γνωστά τα βασανιστήρια και όχι
μόνο στην εξωτερική πολιτική. Στο ίδιο περιοδικό, ο αρθρογράφος Τζέιμς
Χάρτφιλντ επισημαίνει ότι, σύμφωνα με δημοσκόπηση της ΝΟΡ World, τα επώνυμα
αμερικανικά προϊόντα χάνουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς, ενώ
παρατηρείται μείωση της αμερικανικής αξιοπιστίας σε βασικές αγορές όπως η
Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία και η Τουρκία.

Σε θέση…

…άμυνας στην αρχή του πολέμου, η Γερμανία, η Γαλλία και το Βέλγιο έγιναν
στόχος χλευασμού από τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ που είχε
μιλήσει για μια «παλιά Ευρώπη» ντεφετιστών η οποία θα έπρεπε να παραχωρήσει τη
θέση της στους «νέους» Ευρωπαίους της Ανατολής. Στις επισκέψεις του στην
Ουάσιγκτον, ο καγκελάριος Σρέντερ είχε σνομπαριστεί. Και οι Γάλλοι είχαν
εξυβριστεί. Όμως, όσο χειροτέρευαν τα πράγματα για την αμερικανική συμμαχία,
τόσο η ευρωπαϊκή διστακτικότητα άρχιζε να μοιάζει με «υψηλή πολιτική».
Μολονότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει συγκεκριμένη ευρωπαϊκή πολιτική, η
αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής κάνει την ευρωπαϊκή επιφυλακτικότητα να
φαίνεται αποτέλεσμα δεξιοτεχνικών πολιτικών χειρισμών, παρατηρεί ο Χάρτφιλντ.
Με ελάχιστο κόστος, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις κάθονται και παρακολουθούν τα
πράγματα να χειροτερεύουν, περιμένοντας να τους ζητηθεί να προσυπογράψουν
κάποια νέα συμβιβαστική λύση για το Ιράκ.

H αποχώρηση…

…από τον αγγλοαμερικανικό πόλεμο είναι άραγε αποτέλεσμα κάποιας
«επαναστατικής» στρατηγικής; Αν παρατηρήσει κανείς τις κινήσεις των Ευρωπαίων
ηγετών, διαπιστώνει ότι μάλλον πρόκειται για κινήσεις αυτοάμυνας μπροστά στον
σίφουνα που άφησε ελεύθερο ο ασκός του Αιόλου. Ο Θαπατέρο της Ισπανίας – όπως
και ο ανερχόμενος Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία – βάζει αυστηρούς περιορισμούς
στους μουσουλμάνους που ζουν στη χώρα του. H Γερμανία, μαζί με τους
περισσότερους εταίρους της, καλωσορίζει την ένταξη των Ανατολικοευρωπαίων
καταναλωτών στις δυτικοευρωπαϊκές αγορές, αλλά βάζει περιορισμούς στους
Ανατολικοευρωπαίους εργαζόμενους που διέρχονται από το έδαφός της. Μπροστά
στις ολέθριες συνέπειες από την ιρακινή περιπέτεια, η Ευρώπη ξανακάνει τους
λογαριασμούς της, ξαναπαίρνει τα μέτρα της, συμμαζεύει το «σπίτι» της. Και θα
μπορούσε κανείς να προβλέψει πως τα κόμματα που θα αναδειχτούν νικητές στις
ευρωεκλογές δεν θα είναι ούτε εκείνα που καλούσαν σε συμμετοχή στο
ιμπεριαλιστικό «μεθύσι» ούτε τα άλλα που γέμιζαν κρυφά τα ποτήρια των
«μεθυσμένων».