ΓNΩMH Όχι άλλο

Τ ην ημέρα που πτώματα παιδιών στοιβάζονταν σε ένα μεγάλο ψυγείο -εκεί
αποθηκεύονταν προηγουμένως πατάτες -και χιλιάδες άστεγοι έτρεχαν να σωθούν –
ορισμένοι απ’ αυτούς πρόσφυγες που είχαν μείνει άστεγοι για δεύτερη ή τρίτη
φορά – η ζωή στο Ισραήλ συνεχιζόταν όπως συνήθως. Σαν αυτό που συνέβαινε στη
Ράφα να μη γινόταν στο όνομα των Ισραηλινών πολιτών. Μια τέτοια απάθεια μάς
καθιστά όλους υπεύθυνους. Και εντούτοις υπάρχουν κάποιοι που φέρουν βαρύτερη
ευθύνη. Σε ένα κλίμα λιγότερο αδιάφορο απ’ αυτό που έχει κυριεύσει το Ισραήλ
τα τελευταία χρόνια, οι άνθρωποι αυτοί θα εξοστρακίζονταν. Όταν ο Αριέλ Σαρόν
κρίθηκε έμμεσα ένοχος για τη σφαγή στην Σάμπρα και τη Σατίλα, αποκηρύχθηκε από
μεγάλα τμήματα του ισραηλινού λαού. Οι διαδηλωτές τον αποκαλούσαν «δολοφόνο»,
και κάποιοι από τους προσωπικούς του φίλους τού γύρισαν την πλάτη. Περίπου 22
χρόνια αργότερα, ο Σαρόν φέρει και πάλι άμεση ευθύνη για μια αιματοχυσία.
Αυτήν τη φορά, όμως, ουδείς σκέφτεται να τον αποκηρύξει. Εξακολουθεί να
θεωρείται μια συμπαθητική φιγούρα, ο «φιλικός αγρότης και παππούς». Και
εντούτοις, η μαζική κατεδάφιση σπιτιών αμάχων στη Ράφα θεωρείται, με βάση
κριτήρια αποδεκτά σε ολόκληρο τον κόσμο, έγκλημα πολέμου. Το έγκλημα αυτό δεν
είναι ορφανό, έχει γονείς. Και τις παρεκτροπές των γονιών αυτών δεν πρέπει να
τις ανεχτούμε άλλο.

Ο Γεδεών Λιβάι είναι αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ»