Tης μοίρας τα γραμμένα

Στη μοίρα τα φόρτωσε ο Παπακαλιάτης τα μπερδέματα

Τέλος της παπακαλιάτειας σαπουνόπερας; Όχι δα. Όνειρο ήταν. Τώρα μόλις αρχίζει
η πραγματικότητα. Πονηρό «φινάλε» για το «Κλείσε τα μάτια», γιατί μπορεί να
μην άντεχε τίποτε άλλο το σενάριο παρά τον θάνατο του ήρωα έτσι όπως είχαν
γίνει στραπατσάδα τα ερωτικά μπερδέματα, αλλά ένα τηλεοπτικό σουξέ που σέβεται
τον σύγχρονο εαυτό του αφήνει και ένα παραθυράκι στη συνέχεια, καλού – κακού,
με ένα διφορούμενο τέλος.

Επιστρατεύθηκε μια μεταφυσική κοινοτοπία του τύπου το «πεπρωμένο φυγείν
αδύνατον» και η ιστορία τελείωσε με το «ηθικό δίδαγμα» πως ό,τι και αν γινόταν
ήταν μοιραίο να συναντηθούν ο Φίλιππος και η Μαρία – και να γεννηθεί το
κουλουβάχατο, αφού τους δείχνει στην τελευταία σκηνή σε μια άλλη εκδοχή
συνάντησης.

Το τελευταίο επεισόδιο παρουσίασε τον πρωταγωνιστή να φεύγει από τη ζωή
αφήνοντας έρημους και μόνους όλους εκείνους τους οποίους έκανε κουβάρι, πλην
όμως τον λατρεύουν, γιατί τα πάθη ανθρώπινα – και ο Φίλιππος ο μπαγασάκος είχε
τον τρόπο του και με τις γυναίκες, πιστές μέχρι θανάτου αυτές ό,τι και να τους
έκανε, και με τους φίλους. Μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, κλείνει
λογαριασμούς με τους έρωτές του και αποχαιρετά τον κολλητό του Στέφανο, ο
οποίος τα ξαναφτιάχνει με τη σύζυγό του και περιμένουν το δεύτερο παιδί τους.

Ο Στέφανος, τιμώντας το χρέος προς τον αποθανόντα φίλο, οργανώνει
έκθεση των καλλιτεχνικών φωτογραφιών του Φίλιππου στο στούντιο όπου γίνονταν
τα γυρίσματα του τηλεοπτικού σίριαλ στο οποίο συμμετείχε ως ηθοποιός.

Εδώ αρχίζει ένα παιχνίδι με την κατασκευή και την πραγματικότητα, της
τηλεόρασης με τη ζωή, όπου ο σκηνοθέτης εμφανίζεται με καλλιτεχνικές αξιώσεις
– και Γκοντάρ α λα ελληνική TV.

Ο Στέφανος-ηθοποιός, που είναι και ο Άρης Σερβετάλης-ηθοποιός, συναντά στο
στούντιο τον Κωνσταντίνο (Μαρκουλάκη) στον ρόλο γέφυρας αυτός με την
τηλεοπτική πραγματικότητα, ο οποίος ρωτάει τον Στέφανο-Άρη-ηθοποιό αν θα
ξαναπαίξει του χρόνου: «Μπα, λέω όχι, στο καπάκι τηλεόραση; Καλύτερα όχι».

Και αφού έχουν γίνει όλοι οι σαπουνοπερικοί συνδυασμοί μέχρι το
τελευταίο επεισόδιο, εδώ ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης προσφέρει ανάγλυφο το
άλλοθι στο κοινό του, πως δεν παρακολουθούσε οτιδήποτε αλλά κάτι σαν
φιλοσοφικό τηλε-δοκίμιο για το μοιραίον της ζωής, η οποία συχνά μοιάζει με
κατασκευή σεναριακής φαντασίας. Και το προχωράει.

Γιατί ο Στέφανος στήνει φωτογραφική έκθεση «μερικών ωρών» για τις
καλλιτεχνικές φωτογραφίες του Φίλιππου και ενώ χαζεύουν τον εαυτό τους σε
χαρούμενες στιγμές της σιριαλικής ζωής τους οι πρωταγωνιστές, μεταφερόμαστε σε
μια πολύ ατμοσφαιρική κηδεία, με λουλουδιαστό τάφο και άψογο πένθιμο
στάιλινγκ. Είναι του Φίλιππου. Βρέχει, ομπρέλες, απομονώνεται η Μαρία, κοιτάει
τον ουρανό και νάτο το… όνειρο!

Ξυπνά στο συζυγικό κρεβάτι έντρομη. Τίποτε δεν ήταν αλήθεια. Ούτε ο
δεσμός της ούτε το δράμα του κοινού εραστή με την κόρη, τίποτε. Ένας εφιάλτης
και μόνο. H Σύρος φταίει, βγάζει το συμπέρασμα και δηλώνει στον σύζυγο ότι δεν
επιθυμεί να πάει εκεί για διακοπές για να αποφύγει το μοιραίο. Αλλά είπαμε
«… φυγείν αδύνατον».

Και εκεί που σκέφτεται πως θα γλιτώσει το δράμα, χτυπάει το κουδούνι και στην
εξώπορτα νάσου ο Φίλιππος στον ρόλο του φωτογράφου που θα φωτογραφίσει
υποτίθεται το πλούσιο σπίτι της για λογαριασμό ενός περιοδικού. Και αμέσως
ανταλλάσσουν τις ματιές γεμάτες νόημα που θα τους οδηγήσουν στο μη περαιτέρω.

Υψηλό το νόημα της σκηνής και για να μην το χάσει το χαλαρό τηλεοπτικό κοινό
τού το εξηγεί ο καλλιτέχνης, ότι αν είναι δυο άνθρωποι να βρεθούν ό,τι και να
συμβεί θα βρεθούν. Μην αντιστέκεστε στο μοιραίον.

Σουξέ και πάσης Ελλάδος

Κατόπιν βρέθηκαν στο πάνελ της «Ανατροπής» του Γιάννη Πρετεντέρη να σχολιάζουν
το παπακαλιάτειο «τέλος» Ευάγγελος Βενιζέλος, Ντόρα Μπακογιάννη και Πέτρος
Κωστόπουλος λίγο πριν ξεκινήσει η συζήτησή τους επί πολιτικών ζητημάτων.
Πολτός; Μα όχι, απελευθέρωση. Ποιος είπε ότι οι πολιτικοί δεν είναι άνθρωποι
και δη τηλεθεατές. Και για τη Γιουροβίζιον θα μιλήσουν και για την
παπακαλιατειάδα θα τοποθετηθούν. Στο κάτω κάτω, όσοι βλέπουν τα εν λόγω
θεάματα είναι ψηφοφόροι και την «αγορά» τη σεβόμαστε σε οποιαδήποτε εκδοχή
της.

Στην Τουρκία επεισόδιο του «Ντάλας», εκείνο που πυροβολούσαν τον Τζέι-Αρ,
ανέβαλε συζήτηση στη Βουλή. Νυν υπέρ πάντων… Τηλεοπτικό Σουξέ.

Το πρόβλημά μας δεν είναι πως υπάρχει, αλλά ότι υποκλινόμαστε μαγεμένοι στη
γοητεία του, ώστε να μη μένει χώρος για τίποτε άλλο.