Ο «βουτηχτής» του θεάτρου μας…

Λευτέρης Βογιατζής

Ένα παιδί. Ένα μεγάλο παιδί. Αλλά ένα παιδί. Με μια μεγάλη, καθαρή καρδιά. Που
του αρέσει πολύ να παίζει με το παιχνίδι του – το θέατρο. Ο Λευτέρης
Βογιατζής. Αφιερωμένη ολόκληρη στον ηθοποιό και στον σκηνοθέτη Βογιατζή η
προχτεσινή καλή «Θεατροπληξία» της ET1. Νομίζω ότι του άξιζε. Καθισμένος
απέναντι από την Ίλια Παπασπύρου και συζητώντας μαζί της για θέατρο, τίποτα
δεν «καμώθηκε» ο Βογιατζής. Όπως τίποτα δεν «καμώνεται» ποτέ. Με βλέμμα γλυκό,
σχεδόν ντροπαλός και συχνά αμήχανος, με λόγο «ασχημάτιστο» που δύσκολα βρίσκει
τις λέξεις, μακριά από θεωρίες, από «δηθενισμούς», από ρητορισμούς, από
κομπορρημοσύνες, αλλά και από «σεμνότητες» και «ταπεινοσύνες» που με δυσκολία
κρύβουν διογκωμένες επάρσεις, ο Βογιατζής, με τις εμμονές και τις
αρρωστοφοβίες και τα «τικ» του, ο Βογιατζής που «τυραννάει» τους ηθοποιούς
του, ο Βογιατζής που τον βλέπεις στον δρόμο καβάλα σ’ ένα «παπί» με στερεωμένο
μπροστά ένα… κασάκι, τα άφησε όλα αυτά στην μπάντα και μας μίλησε – καθόλου
«στρογγυλά» και καθόλου «ξεκάθαρα» – για θέατρο.

…και η βαθιά θάλασσα

Δεν είπε πολλά και «πρωτότυπα» και ιδιαιτέρως «σοφά». Δεν ξεφούρνισε τσιτάτα.
Δεν «έβγαλε ειδήσεις». Αλλά από όσους νιώθουν το θέατρο στο πετσί τους σίγουρα
έγινε σαφέστατα αντιληπτός. Σαφέστατα έγινε αντιληπτό ότι αυτός ο «βουτηχτής»
του θεάτρου μας, που βουτάει βαθιά στα θεατρικά κείμενα σαν τους παλιούς τούς
σφουγγαράδες, «γυμνός», χωρίς να μετράει τις ανάσες του, αψηφώντας τους
κινδύνους και τα λάθη, ανήκει μ’ όλη του την ψυχή και το σώμα στη βαθιά,
γαλάζια θάλασσα του θεάτρου. Πόσους έχουμε;