Όλος ο κόσμος στο γυαλί

Μέρες στην περιφέρεια και δεν είχα καιρό ούτε για εφημερίδα ούτε για
τηλεόραση, δεν πήγαινε το χέρι στο κοντρόλ προτιμούσε το κάδρο στο παράθυρο.
Μόλις όμως πάτησα το πόδι μου στο σπίτι, σαν τον υπνωτισμένο πάτησα το κουμπί
και μπήκε μέσα στο δωμάτιο σαν σίφουνας η «ενημέρωση». Το ‘ριξα στο ζάπινγκ ο
στερημένος. Αλλάζω κανάλια – εικόνες, κλείνω ανοίγω ήχο…

Μια κοπέλα βαμμένη τραγουδίστρια σε ριάλιτι λέει «αποχωρώ γιατί με είπανε
ρατσίστρια κι αυτό το βρίσκω ρατσιστικό, φεύγω και ‘γώ. Να!», ένας ηθοποιός –
σκηνοθέτης, αγνώστων λοιπών στοιχείων, κλαίγεται για δεν του δίνουνε
επιχορήγηση, όπως σε κάτι άλλους, που όμως ούτε και σ’ αυτούς δίνουνε, ο Νίκος
λέει τον Μικρούτσικο παρλαπίπα, ο Σάκης πάμφωτος σαν καλοκαίρι στο Φανάρι, μια
γηραιά κυρία με τσεμπέρι και γουόκμαν λέει για το εγγονάκι της που έπεσε στη
στέρνα κι από κάτω φαρδιά πλατιά «Γιαγιά μωρού – Τώρα», ο πατέρας συλληφθέντος
για απαγωγή και φόνους, πλάτη στο φακό αρμέγει στα σκοτεινά μια αγελάδα,
προσπαθεί ν’ αποφύγει το μαρκούτσι-μικρόφωνο και «δεν ξέρω… ξέρω… ξέρω
‘γώ;», ένας ασπρομάλλης ζεν πρεμιέ ρωτάει μια ξανθόξανθη στην πολυθρόνα «πες
μου Ελβιρολένα (!) έχω καρκίνο;», κοπέλα μαυροντυμένη με μαυρισμένο μάτι στο
χωριό κάτω από την κληματαριά και μπροστά σε τραπέζι με 32 μικρόφωνα
αναπαριστά απαγωγή μετά φόνου «και του ρίχνει μια εδώ… στο παλικάρι μου…
στην καρδούλα του», γλιστράει το πλάνο με το στέγαστρο κι εφάνη πάλι η Φάνη
Πάλλη με διώροφο κράνος στο κεφάλι και «Μακριά… μακριά» της φωνάζουνε για το
μπουκάλι που κρατάει στα χέρια της να το πετάξει να εγκαινιάσει όλο χαρά τον
Καλατράβα που έβριζε τόσα χρόνια με το ίδιο της το στόμα και με τα χειρότερα
τα λόγια, μια πυραμίδα γυμνών σωμάτων στο παγωμένο τσιμέντο της φυλακής, στο
Ιράκ και ένα κορίτσι 24 ετών Αμερικάνα το επάγγελμα να ποζάρει όλο καμάρι, το
κτήνος το όρθιο, μια ζαχαρομπεμπέκα σαν ζώδιο μού λέει θα έχω πολύ ανεπτυγμένο
το ένστικτο του ανικανοποίητου γιατί έχω το τρίτο σπίτι μου στον ουρανό και
τον Ερμή καβάλα, μια έκθεση στο Λονδίνο στην Modern Tate δεκάδες πλαστικά
πτώματα σε φυσικό μέγεθος το ένα επί του άλλου, κι αίμα, αίμα παντού, στο
πάτωμα, σε νάιλον σακούλες, σε σακουλάκια πολυμπάγκ κομμένα δάχτυλα, φαλλοί σε
φυσικό μέγεθος αιμορραγούντες… μπερδεύω το Λονδίνο με τη Βαγδάτη, τον Τίγρη
με τον Τάμεση και τον Ευφράτη. Πλάνο της μητέρας της κυρίας που ανασκολοπίζει
τους Ιρακινούς με το χαμόγελο στα χείλη «Είμαι υπερήφανη για την κόρη μου. Τι
έκανε πια; Χαζά παιδικά αστεία», άλλη μητέρα τώρα, Ελληνίδα κατά τη γνώμη της,
με βαμμένο νύχι και φωνή λαχαναγοράς «Ποιο ρέιβ καλέ; σ’ ένα παρτάκι πήγε ο
γιος μου. Ένα παρτάκι καμπριολέ». Κι από κάτω πάλι φαρδιά πλατιά: «Μάνα
ρέιβερ-Τώρα»…

…Μπαίνω στον ύπνο… Πώς τη λένε; Πώς τη λένε;.. Ναι… ναι… το όνομα της
βασανίστριας από την Αμερική είναι England.