ANAΛΩΣIMA Tι είν’ η πατρίδα μου

H πατρίδα μου είναι λίγο θεωρητική και άπιαστη, δεν ξέρω πώς να την αγαπήσω.
Δεν έχει συγκεκριμένες γεύσεις, χρώματα, τοπία. Δεν είν’ οι κάμποι, δεν είναι
τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά, δεν είν’ ο ήλιος της που χρυσολάμπει, δεν είναι τ’
άστρα της τα φωτεινά. Σύμβολα και εικόνες της μπερδεύονται σε ένα συνονθύλευμα
χωρίς αίσθημα. Στην πρωτεύουσα της πατρίδας μου οι υπουργοί των διαφόρων
κρατών που την αποτελούν, τσακώνονται ποιος θα πάρει για τη δική του
περισσότερα οφέλη. Τι σόι πατρίδα είν’ αυτή, να μη μπορεί να εκλέξει τους
υπουργούς της απ’ ευθείας; H πατρίδα μου είναι κυρίως η επιθυμία γι’ αυτήν.
Είναι μία ουτοπία που κατάφερε να υπάρξει μέσα στα μυαλά των υπαλλήλων της και
στις καρδιές των ονειροπόλων της. Αντιφατικό, αλλά κάπως έτσι γίνεται ο
συνδυασμός. Οι ουτοπίες έχουν πολύπλοκες γραφειοκρατίες. Όσοι αισθάνονται
αποκλεισμένοι από τα πολύ βαριά βιβλία των Συνταγμάτων της, μπορεί να νιώσουν
απειλούμενοι και περιθωριακοί, να καταφύγουν σε ξενοφοβικά ανέκδοτα και να
περιμένουν εκδίκηση σε κανέναν αγώνα ποδοσφαίρου. Ωστόσο ακόμα κι αυτοί θα
προσπαθήσουν να μάθουν ξένες γλώσσες στα παιδιά τους. H πατρίδα μου προχωρά
ακάθεκτη και μεγαλώνει, επειδή οι άνθρωποι έχουν επιθυμίες και φιλοδοξίες που
ξεπερνούν και τα πλούτη τους και τη λάμψη τους και την πλεονεξία τους και τη
φιλοσοφία τους και την πραγματικότητα και τις δυνατότητές τους. Σε όσους
αρέσουν τα μεγαλεπήβολα και ουτοπικά, τα πολύ φιλόδοξα και εξωπραγματικά
σχέδια, η πατρίδα μου είναι ό,τι πρέπει για να ζήσουν. H προσιτή προσδοκία, η
καθημερινή σύγκλιση, όχι με την ευημερία της Σουηδίας μόνο, αλλά με τα όνειρα
της συνύπαρξης.