ΓNΩMH Άδικη κριτική!

H ήττα της εθνικής μας ομάδας από τους πανίσχυρους (πάντοτε) Ολλανδούς
προκάλεσε δυσφορία. Δικαιολογημένα, αφού έως σήμερα μόνον σε επιτυχίες μας
είχαν συνηθίσει οι διεθνείς μας. Όσο πικρία κι αν προκάλεσε το 0-4 του
Αϊντχόβεν, προσωπικά δεν με ενόχλησε το σκορ, όσο η αντιμετώπιση την επομένη
αυτής της ήττας από εκείνους οι οποίοι μέχρι την παραμονή του αγώνα
«αγνοούσαν» ότι έπαιζε στην Ολλανδία η Εθνική του «Ευρω-2004».

Κι αν σε άλλες χώρες η αντιμετώπιση του εθνικού συγκροτήματος καταγράφεται
αρνητικά έπειτα από μια ήττα, οφείλεται κυρίως στην ιστορία τους (έχουν να
επιδείξουν παγκόσμιους τίτλους ή ευρωπαϊκούς, όπως Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία,
Ισπανία, Αγγλία, Ολλανδία κ.λπ.). Για την Ελλάδα τι έχουμε να διηγηθούμε…

– Μήπως το σπουδαίο εθνικό μας πρωτάθλημα; Τις επιτυχίες των συλλόγων μας
στο Τσάμπιονς Λιγκ, το Κύπελλο της ΟΥΕΦΑ ή την πολλαπλή συμμετοχή της Εθνικής
μας σε Μουντιάλ και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα;

– Την καταπολέμηση του χουλιγκανισμού; Τις ισχυρές οικονομικά ΠΑΕ;

– Τα παρατράγουδα της διαιτησίας σε όλες τις κατηγορίες;

– Την επιβολή του αθλητικού νόμου, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους;

Και με τα ελάχιστα παραπάνω που αναφέραμε, να σημειώσουμε κάτι ακόμα: Για
ένα φιλικό παιχνίδι ξένων εθνικών ομάδων, με Τύπο, ραδιόφωνο και τηλεόραση
πρωταγωνιστές, ξεκινά εκστρατεία προβολής του αγώνα. Γιατί κανένα παιχνίδι με
οποιαδήποτε εθνική ομάδα κι αν αγωνίζονται η Βραζιλία, η Αργεντινή κ.λπ. δεν
αποτελεί «αγγαρεία».

Έτσι, όλοι οι φίλαθλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει στην εθνική τους ομάδα και οι
ποδοσφαιριστές ενδιαφέρονται περισσότερο, αφού η διάκρισή τους είναι προσωπική
και εθνική προβολή.

Δυστυχώς θυμόμαστε στην Ελλάδα την Εθνική μόνον όταν ένα βαρύ σκορ εις
βάρος της προκαλεί «ενδιαφέρον» και αρχίζουν οι αμφισβητήσεις. Δίκαιος ο λόγος
σχολίου και κριτικής. Αρκεί να ακολουθείται όχι κατά περίπτωση, αλλά
διαχρονικά.