Tο Tέταρτο κουδούνι

Και κλωνοποιημένα μουλάρια, λέει, δημιούργησε η επιστήμη.

Κι άλλα μουλάρια; Τι να τα κάνουμε; Εδώ έχουμε πήξει στα μουλάρια…
Ξεχειλίζουν γύρω μας. (Τίποτα δεν έχω με τα συμπαθέστατα τετράποδα… Τα
δίποδα μουλάρια εννοώ).

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Μια απλή εγχείρηση κήλης – χωρίς τις… τρομολαγνικές διαστάσεις που της
έδωσε «ειδικευμένη» μερίδα του Τύπου… -, η οποία απλώς ήταν επείγουσα,
οδήγησε την Ελένη Γερασιμίδου (φωτογραφία) στο νοσοκομείο την τελευταία
εβδομάδα των αθηναϊκών παραστάσεων του έργου του Γκόγκολ «Τα παντρολογήματα»
που παρουσίαζε ο Δημήτρης Τάρλοου με τον «Δόλιχό» του στο «Πορεία».

Επειγόντως την αντικατέστησε η Μπέττυ Νικολέση που έπαιζε στην
παράσταση κι εκείνην, η Ελισάβετ Ναζλίδου.

Αλλά στις παραστάσεις της Κοζάνης, που έκλεισαν τη φετινή πορεία της
δουλειάς του «Δόλιχου» – ήταν συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης – η Ελένη
Γερασιμίδου επανήλθε δριμύτερη κι έπαιξε κανονικότατα.

Και συνεχίζει, η κωμικότατη, με τις δοκιμές στις καλοκαιρινές
«Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη και του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης – σκηνοθεσία Νανά
Νικολάου – Βασίλης Μυριανθόπουλος, με Κατιάνα Μπαλανίκα – Πραξαγόρα, Τάσο
Χαλκιά, Δημήτρη Μαυρόπουλο, Γιώργο Χρανιώτη… – που αρχίζουν εντός ολίγου κι
όπου θα παίξει τον σπαρταριστό ρόλο της Γριάς.

Γέμισ’ ο – θεατρικός – τόπος μονολόγους. Κι η βαρεμάρα ενεδρεύει.

Αλλά δε λείπουν κι οι περιπτώσεις μονολόγων με τους οποίους
«πλουτίζεις». Αν δείτε – και πρέπει – στο «Αργώ» το «Εις μήνιν», βασισμένο
στην υπέροχη «Ισμήνη» του Γιάννη Ρίτσου, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγέωργου, όπως
το ερμηνεύει – ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη… – η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, θα
καταλάβετε τι εννοώ.

Εξέφραζα την περασμένη Πέμπτη στη στήλη την απορία μου πώς να
αισθάνονται οι καλλιτέχνες που «συνήργησαν» στην παράσταση «Τα Καμένα
Βούρλα»… Και τους παρέπεμπα στην ιστοσελίδα του περιοδικού «Αθηνόραμα», να
διαβάσουν τις γνώμες ενός πολύ μεγάλου μέρους των θεατών – στους οποίους το
περιοδικό, καλώς ή κακώς, έχει δώσει το δικαίωμα να μπορούν να γράφουν εκεί τη
γνώμη τους για τις παραστάσεις που βλέπουν.

Μπαίνω προχτές στη σελίδα και τι να δω; Τα πάντα που αφορούσαν «Τα
Καμένα Βούρλα» ΣΒΗΣΜΕΝΑ – ναι! – και κάποιους απ’ τους θεατές, που είχαν
γράψει σχόλιο ή έγραψαν μετά το σβήσιμο, να διαμαρτύρονται γιατί έγινε αυτό –
όπως και στα σχόλια, λέει, για την «Μικρή μας πόλη», τα οποία, ομολογώ, δεν
είχα διαβάσει.

Αλήθεια, γιατί τα έσβησαν;

Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, αλλά τον «Άμλετ…» της
Μάγιας Λυμπεροπούλου με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, τελικά, δεν τον είδαμε –
ούτε θα τον δούμε… – στην Αθήνα. Παρά τα συμφωνημένα μεταξύ ηθοποιών και
ΔΗΠΕΘΕ. Κρίμα…

Για το σκηνικό της – αυτό το κοκκινωπό χωμάτινο λοφάκι που παραπέμπει
σε βυζαντινές αγιογραφίες – στις «Ευτυχισμένες μέρες», το έργο του Μπέκετ που
παρουσιάζει η Άννα Κοκκίνου στην «Σφενδόνη» της, ένα αριστούργημα λιτότητας
την οποία διδάχτηκε απ’ τους Δασκάλους της, τον Τσαρούχη και τη Λίλα Ντε
Νόμπιλι, κι απ’ τον Πίτερ Μπρουκ που είναι μόνιμη συνεργάτιδά του, θα ‘πρεπε
να είχε γίνει περισσότερος λόγος φέτος. Αν, βέβαια, η «μικρή μας πόλη» ήταν
πιο γενναιόδωρη με τα «παιδιά» της που τη βγάζουν ασπροπρόσωπη στο εξωτερικό
και που τόσο σπάνια βλέπει τη δουλειά τους. Ίσως, βέβαια, φταίει ότι δεν
εξυπηρετούν «διαπλοκές εσωτερικού»…

H διεθνής μας σκηνογράφος – ενδυματολόγος Χλόη Ομπολένσκι πάντως (στη
φωτογραφία), που σίγουρα καμιά ανάγκη δεν την έχει τη «γενναιοδωρία» αυτή,
συνεχίζει… απτόητη. Μόλις γύρισε απ’ την Νορβηγία, όπου δούλεψε με τον
διακεκριμένο σκηνοθέτη Στάιν Βίνγκε, στο «Νορβηγικό Θέατρο» του Όσλο, για το
«Ονειρόδραμα» του Στρίντμπεργκ και ξεκουράζεται στο σπίτι της στις Σπέτσες.

Παράλληλα ετοιμάζει με τον ελληνομαθή Αργεντινό και πολιτογραφημένο
Γάλλο σκηνοθέτη Αλφρέντο Αρίας ένα θέαμα Καβάφη με επιλογή ποιημάτων του που
θα «πλεχτούν» με μουσική και χορό, το οποίο θα κάνει πρεμιέρα στο Μπουένος
Άιρες τον Σεπτέμβριο με την προοπτική να περιοδεύσει στη συνέχεια στην Ιταλία
και στην Γαλλία – η Πολιτιστική Ολυμπιάδα το ‘χασε μέσα απ’ τα χέρια της…

Από τώρα δε, μεταξύ πολλών άλλων, η Κυρία Ομπολένσκι, σκηνογράφος της
«Κάρμεν» του Πίτερ Μπρουκ έκλεισε ήδη και με την Όπερα του Κόβεντ Γκάρντεν για
να κάνει, τη μεθεπόμενη σεζόν, την «Κάρμεν» – αλλά, αυτήν τη φορά, την
«πρωτότυπη», του Μπιζέ, με σκηνοθέτρια την Φραντσέσκα Ζαμπέλο και μαέστρο τον
Αντόνιο Πάπανο.