Ο Άρης του «Aντιθέατρου»…

Χρόνια τον θυμάμαι. Τον Άρη Τασούλη. Από τις πρώτες μέρες του «Αντιθέατρου».
Στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, στο «Καφεθέατρο» της Κοδριγκτώνος, στο παλιό
σπίτι της Τήνου, στη μόνιμη πια, όμορφα φτιαγμένη, στέγη της οδού Μοσχονησίων,
στην πλατεία Αμερικής. Στο ταμείο του θεάτρου, να πουλάει τα προγράμματα,
τεχνικός ήχου και φωτισμών – ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές… Και βέβαια να
υπογράφει τις εντυπωσιακές μουσικές των παραστάσεων. Πιστός, ταμένος
σύντροφος, στη ζωή και στην τέχνη, της Μαρίας Ξενουδάκη – από το 1976 ήταν
μαζί. Πάνω απ’ όλα όμως ο Άρης Τασούλης ήταν μουσικός. Δίδασκε πιάνο, δούλευε
ως «ακομπανιατέρ» και συνέθετε. Είχε δημιουργήσει και διατήρησε επί πέντε
χρόνια το συγκρότημα «Ασυμφωνία» – «συμφωνική ροκ» χαρακτήριζε τη μουσική που
έπαιζε -, είχε μελοποιήσει ποίηση της Μαρίας Ξενουδάκη και της Κατερίνας
Γώγου, ενώ έργο του είχε παιχτεί στο Παρίσι, στο ναό της Νοτρ Νταμ…

…και ο διακριτικός μουσικός

Ωραίος άντρας, ψηλός, μελαχρινός, με κατσαρά μαλλιά, εξαιρετικά ευγενής,
γλυκός και διακριτικός, δεν προώθησε την προσωπική δουλειά του. Και επιπλέον
εισέπραξε πολλές πίκρες. Την 1η του περασμένου Νοέμβρη, χτυπημένος από τον
καρκίνο, έφυγε στα πενήντα δύο του μόλις χρόνια από τη ζωή, επίσης διακριτικά,
χωρίς κανείς μας να το μάθει. Αφήνοντας έργα – ένα «Ρέκβιεμ» ήταν το τελευταίο
του – που ελπίζω κάποιος να τα κοιτάξει προσεκτικά και να τα «ζωντανέψει». H
Μαρία Ξενουδάκη, που ευχαριστεί το ΣΕΗ, «Το Σπίτι του Ηθοποιού» και τους
φίλους που τη στήριξαν και που θα εντοιχίσει πλάκα με το όνομα του συντρόφου
της έξω από το «Αντιθέατρο», βαθύτατα πληγωμένη από την απώλεια, καλείται να
αποκτήσει τη δύναμη να συνεχίσει τη δουλειά της μέσα και από τον «υλικά» μόνον
απόντα Άρη Τασούλη. Όπως κι εκείνος θα το ήθελε.