«Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω…»

Πήρα τον δρόμο, άφησα την Αθήνα κι έφυγα για την Ελλάδα, όπως έλεγε άλλοτε κι
ο άλλος συνονόματός μου εαυτός. Παίρνω δυο αλλαξιές και τον Ροΐδη υπό μάλης
και γυρνάω. Μου κάνει καλό μακριά από τον τόπο και τον τρόπο, που χρόνια
συνήθισα να «παίζω» θέατρο. Το Σάββατο στη Λαμία λίγο πριν από την παράσταση,
στο καμαρίνι μου (παράξενο πώς ένα καμαρίνι που το ‘χουν ζεστάνει εκατοντάδες
θεατρίνοι πριν από εσένα, που οι τοίχοι του νωποί ακόμα από χιλιάδες όνειρα,
απογοητεύσεις, θριάμβους, μιζέριες, έρωτες, ίντριγκες και ποίηση αιμάσσουσα,
γίνεται εν μια νυκτί και μόνη καμαρίνι «σου»)! Στο καμαρίνι «μου» λοιπόν, λίγο
πριν από την έναρξη, προσπαθούσα να ξεπλύνω από το πρόσωπό μου τη λάσπη της
Αθήνας. Ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει το νερό, το ‘κανε η παράσταση. Βγήκα στον
κόσμο έξω με το πρόσωπό μου πάλι καθαρό. Είχα χρόνια να βγω στους δρόμους
νύχτα, σε μια πόλη μακριά από την «πρωτεύουσα». Δύο η ώρα κι οι δρόμοι όλο
ζωή. Σφύζουν. Νέα παιδιά τρέχουν πάνω – κάτω, δίνουν ραντεβού, γελάνε,
ποζάρουν σαν σταρ ενός προσωπικού τους σινεμά που προβάλλει τις ταινίες εντός
τους, έγχρωμες, με ντόλμπι σύστεμ και σαράουντ ν’ ακούγεται η καρδιά τους πιο
δυνατή και μπάσα από τα μεγάφωνα τσίτα στο κάμπριο. Κορίτσια με τη μέση λυγερή
και σε θέα κοινή, να κοινωνήσουν όλοι το σκουλαρικάκι στον εφηβικό τους αφαλό,
και μάτια, μάτια, βλέμματα, δόντια που στο χαμόγελο φωτίζουν τη νύχτα μέρα.
Μηχανές που αλλάζουν αστραπιαία ονόματα οδών και λεωφόρων σε Σάνσετ Μπούλεβαρ
και Πικαντίλι Σέρκους εν μέσω Νομού Φθιώτιδος. Δύσκολα ήρθε ο ύπνος. Το πρωί
στον γυρισμό, λίγα τα αυτοκίνητα της επιστροφής. Ο Θανάσης:

– «Κοίτα, σε κάθε αυτοκίνητο στο πίσω κάθισμα και μια γριά να κοιτάει άναυδη».

Πιο πέρα ένα δάσος από φοινικιές, ξεραμένο από το χιόνι του χειμώνα. Δάσος
τεχνικό κι ακίνητο. Χρώμα σαν φάντασμα Σαχάρας δίπλα στην Αλαμάνα. Γυρνάω
Αθήνα. Αύριο δρόμο πάλι. Το έχω ανάγκη αυτό το ταξίδι, μικρό κάθε φορά κι
αυτόφωτο, χωρίς το φως του φλας, αυτή την αστραπή που δεν ακολουθεί κανένας
κεραυνός. Αυτό το μοναχικό μονοπάτι ίσως τώρα (ποτέ δεν είναι αργά ή μάλλον
επειδή πάντα είναι αργά) το έχω ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Μην καταντήσει η
ψυχή γραία καθισμένη στα πίσω καθίσματα του θεάτρου, να στριφογυρίζει το
κεφάλι αλαφιασμένη σαν γριά αλεπού πιασμένη στο δόκανο του χρόνου.