Tα ζόμπι επιστρέφουν!

H Σάρα Πόλεϊ και ο Βινγκ Ρέιμς, πρωταγωνιστές του θρίλερ «Το ξύπνημα των ζωντανών νεκρών», αντιμέτωποι με τους… κυρίους του τίτλου

Τον νου σας! Τα ζόμπι ξύπνησαν ξανά. Μαζί τους και ένα ολόκληρο
κινηματογραφικό είδος αναστήθηκε στις αίθουσες. Και φαίνεται αποφασισμένο να
παλέψει για να μείνει.

Για χρόνια τα ζόμπι είχαν πέσει σε βαθύ ύπνο και τον διέκοπταν μόνο για
κάποιες ειδικές προβολές και καλτ αφιερώματα στον «άνθρωπό» τους, τον
σκηνοθέτη της τριλογίας των ζόμπι Τζορτζ Ρομέρο, αλλά όχι πια. Οι ζωντανοί
νεκροί της βιομηχανίας του θεάματος ξύπνησαν για τα καλά και κατευθύνθηκαν
αμέσως για… εισπράξεις στα ταμεία.

Εκεί που νόμιζε κανείς πως το είδος είχε ξεπεραστεί, τα ζόμπι βγήκαν στους
δρόμους. Ανανεωμένα, σαν έπειτα από κούρα αναζωογόνησης στο ριμέικ της «καλτ»
ταινίας του Ρομέρο «Το ξύπνημα των ζωντανών νεκρών» (1979) από τον Ζακ
Σνάιντερ.

Και αυτά τα φρέσκα ζόμπι τώρα αποδείχθηκαν – στην Αμερική τουλάχιστον
όπου προβάλλεται ήδη η ταινία – πιο δυνατά ακόμη και από τον Ιησού, ρίχνοντας
από την κορυφή του μποξ όφις τα «Πάθη» του Μελ Γκίμπσον την πρώτη εβδομάδα
προβολής τους.

H ταινία, λένε οι κριτικές, χάνει εκείνη την αίσθηση του λόου μπάτζετ και
«χειροποίητου» φιλμ του Ρομέρο, αλλά οι ηθοποιοί παίζουν καλά (κάτι που
παραβλέπει κανείς σε ταινίες του είδους), το χιούμορ είναι έξυπνο και
ροκανίζει τον τρόμο, ενώ το μέικ απ κάνει θαύματα – περισσότερο και από τα
«Πάθη», δηλαδή.

Χρυσή εποχή των ζόμπι πάντως θεωρείται το τέλος της δεκαετίας του ’70 και οι
αρχές του ’80. Τότε που ο Τζορτζ Ρομέρο ζωντάνευε τους νεκρούς από τους τάφους
(είχε προηγηθεί το 1968 το ασπρόμαυρο «καλτ» «H νύχτα των ζωντανών νεκρών»)
και τους έστελνε σε εμπορικά κέντρα, ναούς της κατανάλωσης να βρουν την τροφή
τους – σαφές σχόλιο στην υλιστική κοινωνία και στη καταναλωτική μανία της
εποχής. Ο Ρομέρο συμπλήρωνε την τριλογία το 1985 με τη «Μέρα των ζωντανών
νεκρών», αλλά τα ζόμπι είχαν αρχίσει σιγά σιγά να χάνουν την αίγλη τους και να
υποχωρούν, αφήνοντας το τερέν του τρόμου σε άλλα πιο εκσυγχρονισμένα πλάσματα
του κάτω (και πάνω) κόσμου, τους βρικόλακες, για τους οποίους η δεκαετία του
’90 φάνηκε πιο φιλόξενη. Να όμως που τα ζόμπι δεν είχαν πει την τελευταία
λέξη. Πέρυσι μάλιστα είδαμε στα σινεμά την ταινία «28 μέρες μετά» του Βρετανού
Ντάνι Μπόιλ, ένα θρίλερ όπου ζόμπι έκαναν δειλά – δειλά την εμφάνισή τους κάτω
από το Μπιγκ Μπεν σαν να προετοίμαζαν θριαμβευτική επιστροφή.

Διαχρονική «γοητεία»

Πώς είχαν κρατήσει τη «δροσιά» τους τα ζόμπι, για να γοητεύουν τώρα
καινούργιο κοινό – το οποίο μάλιστα στο μεταξύ είχε πλουτίσει την πικανοθήκη
των κινηματογραφικών τεράτων του με ένα σωρό νέους «ήρωες»;

«Είναι αυτή η παραδοξότητά τους», δίνει την εκτίμησή του στο BBC ο Σάιμον
Πεγκ, ένας από τους παραγωγούς της σειράς «Spaced» του Channel 4, της πρώτης
(όπως την περιγράφουν) ρομαντικής κωμωδίας με ζόμπι.

«Ο αργός και αδέξιος τρόπος που κινούνται, το ότι δεν έχουν κίνητρο για όσα
τρομερά κάνουν – απλώς είναι το ένστικτο που τα οδηγεί».

Οι ταινίες τρόμου της δεκαετίας του ’80, όπως για παράδειγμα η «Μύγα»,
αντανακλούσαν το άγχος του ανθρώπου για το σώμα του, τον φόβο του για τους
επικίνδυνους ιούς. Τώρα φαίνεται πως περισσότερο φοβόμαστε ο ένας τον άλλον.
Και τα ζόμπι βρήκαν την ευκαιρία να επιστρέψουν.

INFO

«Το ξύπνημα των ζωντανών νεκρών» κόστισε 28 εκατ. δολάρια, και μόλις στο πρώτο
διήμερο προβολής του έφερε εισπράξεις 26,7 εκατ. δολαρίων.