ANAΛΩΣIMA Ονειρευτήκαμε

Κοιτάζω την Κύπρο στον χάρτη, ένα νησί βαθιά στον ανατολικό κόλπο της
Μεσογείου. Απέναντι από την πολυτάραχη Παλαιστίνη. Αιώνες πριν, ύστερα από
κάποια σταυροφορία, ανήκαν και οι δύο τους στο ίδιο βενετσιάνικο βασίλειο.
Τώρα στην Παλαιστίνη η βία χειροτερεύει ημέρα με την ημέρα. H Κύπρος θα
μπορούσε να γίνει ο ανάποδος αντικρυστός καθρέφτης. Να προκαλεί ζήλεια στους
εμπολέμους με την εφαρμογή της λύσης που θα εφάρμοζε. Να έκανε να ονειρεύονται
όλοι οι Ανατολίτες. Είναι τόσο ανατολίτικη η Κύπρος. Θα γινόταν το πρώτο
ευρωπαϊκό κομμάτι της Ανατολής. Όχι μόνο με το να ανήκει στην Ένωση, αλλά με
το να δείχνει κάθε ημέρα πως μπορούν να συνυπάρχουν οι διαφορετικές εθνότητες
στο ίδιο κράτος, με τον ίδιο τρόπο που το κατορθώνουν οι Ευρωπαίοι. Θα έβλεπαν
όλοι ότι δεν είναι αυτονόητο, πως χρειάζεται καθημερινή προσπάθεια, αλλά πόσα
αγαθά σού προσφέρει, πόσες δυνατότητες. Δεν είναι ούτε για τους Γερμανούς και
Γάλλους αυτονόητο ούτε για τους Φλαμανδούς και Βαλλόνους. Συνειδητή και
δύσκολη επιλογή, ζητά επιβεβαίωση συνέχεια. Είχαμε νομίσει ότι την είχαν κάνει
οι Κύπριοι. Είχαμε νομίσει ότι θα μπορούσαν να δώσουν ελπίδες στους γείτονές
τους, εφαρμόζοντάς την. Δεν είχαμε καταλάβει καλά φαίνεται. Κάτι άλλο
εννοούσαν όλ’ αυτά τα χρόνια. Να την τραβάγαμε πιο ‘δώ, έλεγε κάποιος σε μια
εκπομπή, κοντά μας. Ίσως υπονοώντας ότι με το τράβηγμα θα έπεφταν στη θάλασσα
οι Τουρκοκύπριοι, ο τουρκικός στρατός και πας ανεπιθύμητος. Τώρα που δόθηκε η
δυνατότητα να την τραβήξουμε πολύ πιο ‘δώ, να την περάσουμε πάνω από θάλασσες
κι από στεριές, να την κάνουμε γέφυρα της Ευρώπης προς την Ανατολή,
αποδεικνύεται ότι απλώς ονειρευτήκαμε.