Περί «ακροδεξιών φαντασμάτων»

Σε ένα ακατανόητα επικριτικό παραλήρημα εναντίον μου και κατά των θέσεών μου
προέβη πρόσφατα ο αρθρογράφος των «ΝΕΩΝ» Ηλίας Κανέλλης, στην προσπάθειά του
να κριτικάρει το προσφάτως εκδοθέν και άρτι κυκλοφορηθέν βιβλίο μου, με τίτλο
«Από την ατέλεια στην Αγιότητα. H Εκκλησία απέναντι στα σύγχρονα προβλήματα»,
το οποίο ευγενώς και προθύμως εξέδωσαν οι Εκδόσεις Καστανιώτη. Ο αρθρογράφος,
παίρνοντας αφορμή από συγκεκριμένες τοποθετήσεις μου επί ζητημάτων που
απασχολούν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και ενδιαφέρουν τη σκέψη και τον λόγο
της Εκκλησίας, με τρόπο αυθαίρετο και εντελώς υποκειμενικό, δεν διστάζει να με
κατατάξει στους θιασώτες της Ακροδεξιάς με το παραληρηματικό του κείμενο που
επιγράφεται «H επιτομή της Ακροδεξιάς» («TA NEA» 9-11/4/2004). Με τον τρόπο
αυτό απέδειξε, αν μη τι άλλο, πως δεν μπορεί να σεβαστεί ή τουλάχιστον να
ανεχθεί τη διαφορετική από τη δική του γνώμη, την οποία ο καθείς έχει το
δημοκρατικό δικαίωμα σ’ αυτό τον τόπο να εκφράζει, δικαίωμα που ο ίδιος, όπως
φαίνεται, δυσκολεύεται ν’ αναγνωρίσει.

Για τον κ. Κανέλλη, όποιος σήμερα στον τόπο μας πιστεύει σε αρχές όπως η
Πατρίδα και η Θρησκεία ή ενστερνίζεται αξίες όπως η θρησκευτική πίστη και ο
λόγος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όποιος τολμά να ομιλεί για την Ιστορία, τον
πολιτισμό, τη διατήρηση των παραδόσεων, των ηθών και των εθίμων της ελληνικής
πραγματικότητας είναι ακροδεξιός ή σε παράφραση εθνικιστής, οπισθοδρομικός,
αναχρονιστικός κ.ο.κ. Για τον εν λόγω αρθρογράφο, οι αντίθετες στα παραπάνω
αντιλήψεις και αρχές πρέπει να χαρακτηρίζουν τον λαό μας στην προσπάθειά του
να εκσυγχρονιστεί και να προσαρμοστεί στα δεδομένα τού σήμερα! Εκεί φθάσαμε!
Επιλέγει έντεκα σημεία από τα συνολικά 85 κείμενα του βιβλίου και προσπαθεί να
οικοδομήσει τον αντίλογό του χωρίς ουσιαστικά να εκφράζει αντίλογο, αλλά
παραθέτοντας στην αρχή και στο τέλος κάποιες γενικές αρχές, προσαρμοσμένες, ως
φαίνεται, στο πνεύμα του σύγχρονου «προοδευτισμού», με τον οποίο θα
καταπιαστούμε στη συνέχεια.

Ως προς τις έννοιες της πατρίδος και του πατριωτισμού, ο κ. Κανέλλης
προφανώς δεν πιστεύει ότι πρέπει να γίνουν αντικείμενο σπουδής, αλλά και
σεβασμού, από τους σύγχρονους Νεοέλληνες, μέσα από τη διδασκαλία της Ιστορίας
στα σχολεία, ενός μαθήματος που τα τελευταία χρόνια έχει ευτελιστεί και
συστηματικά υποβαθμιστεί. Προφανώς θεωρεί ότι οι έννοιες αυτές αποτελούν
εμπόδιο στο πνεύμα της νέας εποχής, που επαγγέλλεται την ισοπέδωση και την
καταστροφή όλων εκείνων των ιστορικών δεδομένων που συνιστούν την ιστορική
αυτοσυνειδησία εκάστου λαού, χωρίς την οποία είναι ανίσχυρος και απροστάτευτος
μπροστά στις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος. Προφανώς ο αρθρογράφος
δεν έχει ακόμα αντιληφθεί ότι τα παιδιά μας είναι παντελώς ανιστόρητα, δεν
ξέρουν τι γιορτάζουμε στις 25 Μαρτίου και στις 28 Οκτωβρίου, με αποτέλεσμα να
μη μπορούν να διαμορφώσουν εθνική συνείδηση που πάντα χαρακτήριζε τους Έλληνες
και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την Ακροδεξιά.

Δυσκολεύεται, στη συνέχεια, ν’ αναγνωρίσει τον κομβικό ρόλο της Εκκλησίας
στους εθνικούς μας αγώνες. Ανήκει προφανώς σ’ εκείνους που θέλουν να μας
πείσουν, σώνει και καλά, ότι η Εκκλησία ήταν απούσα ή αρνητική στις
προσπάθειες των προγόνων μας για την εθνική τους αποκατάσταση και
παλιγγενεσία. Ένα μόνο έχω να τον ρωτήσω: Μπορεί να μου εξηγήσει γιατί οι
Έλληνες, από τη στιγμή που συνεστήθη το ελληνικό κράτος, σε όλες τις σημαίες
(είναι εθνικά σύμβολα) που χρησιμοποίησαν κατά καιρούς, μέχρι και τη σημερινή,
μηδεμιάς εξαιρουμένης τοποθετούν σε προβεβλημένη θέση τον Σταυρό του Χριστού;
Για να τον βοηθήσω θα του πω ότι η απάντηση δεν χρειάζεται επιστημονική
διερεύνηση και αποδείξεις επιστημονικού κύρους, όπως σημειώνει, χρειάζεται
απλώς ιστορική αυτογνωσία και σίγουρα λιγότερη αλαζονεία.

Ακολούθως ενοχλείται από τις θέσεις μου για τον ρόλο της γυναίκας μέσα
στην οικογένεια. Αλήθεια, η γυναίκα δεν είναι μοναδικός και πολύτιμος ενωτικός
παράγοντας, δεν είναι ο κυματοθραύστης των οικογενειακών κρίσεων, η
παρηγορητική δύναμη των επαναστατημένων εφήβων; Είναι δυνατόν αυτές οι σκέψεις
να μου προσάπτουν τον τίτλο του ακροδεξιού;

Τον ενοχλεί ακολούθως που καλώ τους συμπολίτες μου να έχουν οράματα για το
παρόν και το μέλλον των παιδιών και του τόπου μας. Μα χωρίς οράματα είναι
δυνατόν να πάμε μπροστά, γίνεται οτιδήποτε μεγάλο και μοναδικό χωρίς οράματα,
χωρίς ελπίδες; Είναι σκέψεις ακροδεξιού αυτές;

Δεν μπορεί να δεχθεί τις θέσεις της Εκκλησίας για την ομοφυλοφιλία. Προφανώς
ανήκει σ’ εκείνους που θεωρούν την ομοφυλοφιλία ως την ομαλότερη και
φυσιολογικότερη κατάσταση στον κόσμο, σε σημείο που οι ετεροφυλόφιλοι να
κλονίζονται μέσα τους και ν’ αρχίζουν ν’ αμφιβάλλουν για το αν οι ίδιοι είναι
φυσιολογικοί ή όχι. Εγώ ξέρω πως φυσιολογικό είναι ό,τι προέρχεται από τη φύση
και προάγει τη ζωή. Όταν η σαρκική ένωση δύο ανδρών ή δύο γυναικών μπορέσει να
δημιουργήσει μια νέα ζωή, τότε θα πειστώ ότι η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική.
Μέχρι τότε, τη θεωρώ τόσο φυσιολογική όσο φυσικό είναι να βάζει κανείς βενζίνη
στο αυτοκίνητό του από την εξάτμιση και όχι από το ρεζερβουάρ.

Ασφαλώς και πιστεύω ότι οι μεγαλύτερες πλουτοπαραγωγές πηγές της Ελλάδος είναι
το ελληνικό πνεύμα και οι μεγάλες προσωπικότητες του εθνικού και θρησκευτικού
μας βίου που το προήγαγαν στο πέρασμα του χρόνου και όχι η φέτα, τα πορτοκάλια
και τα αγγούρια. Θα ήμασταν πάμπλουτοι ως χώρα και ως λαός αν μπορούσαμε να
εξάγουμε στον κόσμο τα προϊόντα του ελληνικού πνεύματος, ποίηση, λογοτεχνία,
μουσική, θέατρο, τέχνες, Ορθοδοξία. Θεωρώ κατάντια, αντί όλων αυτών, φεύγοντας
οι ξένοι τουρίστες από τον τόπο μας να θυμούνται το σουβλάκι και το τζατζίκι
μόνο.

Προφανώς ο κ. Κανέλλης είναι ικανοποιημένος με αυτήν την κατάσταση. Εγώ όμως,
όχι. Και γι’ αυτό είμαι ακροδεξιός;

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο εν λόγω αρθρογράφος εμπνέεται από τις αρχές του
σύγχρονου «προοδευτισμού», μίας έννοιας τόσο κατακρεουργημένης και αυθαίρετα
ερμηνευμένης στον τόπο μας, που έδρασε σαν καταιγίδα στη χώρα μας τα τελευταία
χρόνια, κάνοντας τους θιασώτες της να βγάζουν αναφυλαξία στο άκουσμα εννοιών
όπως πατρίδα, θρησκεία, πολιτισμός και παράδοση. Συγγνώμη που θα το πω, αλλά
τέτοια διαστροφή δεν μπορώ να τη δικαιολογήσω, όπως δεν έχω καταλάβει ακόμα με
ποια κριτήρια και ποιες προϋποθέσεις κάποιος μπορεί να αυτοχριστεί
«προοδευτικός» και να τοποθετήσει τις ταμπέλες του ακροδεξιού και του
εθνικιστή σε όποιον τολμά να έχει αντίθετη άποψη. Αυτό εμένα όχι πρόοδο και
δημοκρατία δεν μου εμπνέει, αλλά συμπεριφορά σταλινικού τύπου, την οποία απ’
ό,τι ξέρω η Ιστορία και ο λαός μας έχουν καταδικάσει.

Αρνείται, άραγε, ο κ. Κανέλλης ότι σ’ αυτή την καταιγίδα του
«προοδευτισμού» τα ναρκωτικά μπήκαν στα προαύλια και στις αίθουσες των
σχολείων; Αρνείται ότι τα παιδιά μας πελαγοδρομούν καθημερινά στους απατηλούς
παραδείσους του αλκοολισμού; Δεν γνωρίζει, άραγε, ότι οι αμβλώσεις έφθασαν στη
χώρα μας τον τρομακτικό αριθμό των 250.000 ετησίως, έτσι για να κάνουμε το
κέφι μας; Δεν βλέπει ότι τα παιδιά μας δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν πάνω από
300 λέξεις στο καθημερινό τους λεξιλόγιο, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες,
επιδεικνύοντας θλιβερή γλωσσική πενία, σε τέτοιο σημείο ώστε για να διαβάσουν
Παπαδιαμάντη και Μωραϊτίδη να χρειάζονται λεξικό; Είναι, άραγε, ευχαριστημένος
από όλα αυτά, επειδή έγιναν στο όνομα του «προοδευτισμού»; Αν είναι, κρίμα.
Ούτε η Εκκλησία μας πάντως ούτε και η ταπεινότητά μου είμαστε ευχαριστημένοι,
αντιθέτως είμαστε τρομαγμένοι όχι τόσο γι’ αυτό καθαυτό το κατάντημα, αλλά για
την αδυναμία αντίληψης της καταστάσεως από πολλούς, δυστυχώς, στον τόπο μας
σαν τον κ. Κανέλλη, ο οποίος ευτυχώς που δεν κατέχει κάποια καίρια θέση στον
πολιτικό μας βίο γιατί, πολύ φοβάμαι, ότι θα τα είχε ξεπουλήσει όλα, ούτε καν
αντί πινακίου φακής, αλλά εντελώς δωρεάν. Και αυτό δε, συνιστά ακροδεξιά σκέψη
για την οποία αυθαίρετα με κατηγορεί.

Κλείνοντας, ευχαριστώ τόσο τον κ. Κανέλλη όσο και την εφημερίδα για την
ολοσέλιδη δωρεάν διαφήμιση του βιβλίου μου. Χριστός Ανέστη! Σίγουρα αυτή η
ευχή δεν είναι ακροδεξιά. Είναι απλώς η αυτοσυνειδησία της Ελληνοορθοδοξίας.
Δόξα τω θεώ!