Eρωτική ύφεση στο ελληνικό σινεμά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
Από τις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, τον «Κατήφορο» του ’62 και |
Το γεγονός πως όλο και λιγότερο στις ημέρες μας μια ταινία με ερωτικό θέμα
σχηματίζει ουρές στα ταμεία, δεν πάει να πει ότι οι σινεφίλ…
αποστασιοποιήθηκαν από το είδος. Απλώς, σήμερα οι διέξοδοι στα ερωτικά ντέρτια
είναι πολύ περισσότεροι και, κυρίως, οικιακής κατανάλωσης: βίντεο, DVD,
ιδιωτικά, δορυφορικά, συνδρομητικά κανάλια, που δεν τα πιάνει καμιά
στατιστική.
Την περίοδο 1949-1984, πάντως, υπολογίζεται ότι οι ταινίες με ερωτική
θεματολογία είχαν κόψει πάνω από 150.000.000 εισιτήρια! Ενώ στην περιοδο
1987-2002 οι θεατές των τολμηρών ερωτικών ταινιών – όχι των πορνό – άρχισαν να
φθίνουν σημαντικά.
«Μετά τη μεταπολίτευση του ’74, το γυμνό σε μια ταινία μετρούσε για έναν
διανομέα ταινιών στη χώρα μας. Αυτό ίσχυε μέχρι και τις αρχές του ’90. Τώρα,
τέτοιες ταινίες είναι καθημερινή ιστορία για τα κανάλια. Ακόμα πιο παλιά,
πάντως, που το γυμνό ήταν ασφυκτικά περιορισμένο, λίγο στήθος ή πλάγια οπίσθια
της πρωταγωνίστριας ήταν αρκετά για να σπάσουν τα ταμεία. Μιλάμε, φυσικά, για
σοβαρές ταινίες που απευθύνονταν στο αστικό κοινό και όχι για “πορνό”, όρος
που δεν είχε… εφευρεθεί ακόμα. Σήμερα, το γυμνό σε μια ταινία δεν αποτελεί
από μόνο του λόγο για να κοπούν εισιτήρια», εξηγεί ο Ζήνος Παναγιωτίδης,
υπεύθυνος της Rusebud, εταιρείας διανομής ταινιών στη χώρα μας.
 |
|
H Τζένη Καρέζη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ στα «Κόκκινα φανάρια» του 1964 και |
Ο χαρακτηρισμός «Αυστηρώς ακατάλληλον» συνόδευσε διάσημες ταινίες
μεγάλων σκηνοθετών με σταρ της εποχής ή ταινίες που τις απαγόρευσε η
λογοκρισία ή τις μάζεψε ο εισαγγελέας και, γενικώς, τάραξαν τα… χρηστά ήθη.
Τέτοιες ταινίες ήταν πολλές από το 1960 μέχρι τώρα. Βέβαια, μετά το 1981 τα
κρούσματα λογοκρισίας ελαχιστοποιηθηκαν. Ενδεικτικό, επίσης, της αλλαγής της
κοινωνίας και των παραγόμενων ταινιών, είναι ότι από το 1990 και μετά οι
τολμηρές ερωτικές ταινίες είναι και πολύ βίαιες, με πολύ αίμα και με
ακατάσχετη χρήση ναρκωτικών! Σ’ ένα γρήγορο φλασμπάκ στεκόμαστε στις
περιπτώσεις ταινιών που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στάθηκαν αφορμή
σκανδάλου:
H «Σιωπή» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν στις αρχές του ’60. Μετά την Επιφυλλίδα του
Δημήτρη Ψαθά στα «NEA» η φαντασία των θεατών οργίασε, με αποτέλεσμα να
σχηματιστούν ουρές έξω από τους κινηματογράφους και το φιλμ να κόψει τρελά
εισιτήρια – κάτι που δεν συνέβη με καμία άλλη ταινία του Μπέργκμαν.
«Εμμανουέλλα». Δέκα μόνο ημέρες προβλήθηκε το θρυλικό… οικογενειακό
σοφτ πορνό το 1975 – μετά απαγορεύτηκε η προβολή του – αλλά ήταν αρκετές για
να κόψει η ταινία πάνω από 400.000 εισιτήρια!
«Τα γεράκια της νύχτας» και «Ταξί για τα αποχωρητήρια». Οι δύο πρώτες gay
ταινίες που προβλήθηκαν σε ελληνικούς κινηματογράφους στα μέσα της δεκαετίας
του ’70. Αλλά μόνο με άδεια για έναν κινηματογράφο. H πρώτη στο «Στούντιο» και
η δεύτερη στο «Φιλίπ».
«H αυτοκρατορία των αισθήσεων» του Ναγκίσα Όσιμα. Προβλήθηκε το 1978, αλλά
μόνο στον κινηματογράφο «Κολοσσαίον» της Κυψέλης.
«Το κτήνος» και «Τομηρές ιστορίες» του Βαλεριάν Μπορόβτσικ στα μέσα του ’70 σε
περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών.
«9 1/2 εβδομάδες» (1987) με Μίκι Ρουρκ, Κιμ Μπάσιντζερ και «Ολέθρια σχέση»
(1989) με Μάικλ Ντάγκλας, Γκλεν Κλόουζ του Άντριαν Λιν.
«Βασικό ένστικτο» (1993) του Πολ Βερχόφεν με 250.000 εισιτήρια. Φορούσε ή δεν
φορούσε εσώρουχα στην ανάκριση η Σάρον Στόουν;
«Μη αναστρέψιμος» (2002) του Γκασπάρ Νοέ με 150.000 εισιτήρια. Ο
(παρατεταμένος) βιασμός της Μόνικα Μπελούτσι.
Τεντιμποϊσμός και βασανίστριες
 |
|
O Νίκος Νικολαΐδης |
Ανάλογα με τις εποχές, το ελληνικό σινεμά έδινε το δικό του «παρών» στο είδος
των «τολμηρών ταινιών»… Στις αρχές του ’60 ήταν ο «Νόμος 4000» του Γιάννη
Δαλιανίδη με τη Ζωή Λάσκαρη, το ερωτικό είδωλο όλων των νεαρών της εποχής…
Σήμερα φτάνουμε στις «Ιστορίες από τα χρόνια της χολέρας». Την νέα ταινία του
Νίκου Νικολαΐδη που μόλις ολοκλήρωσε τα γυρίσματά της. Με πρωταγωνίστριες
τέσσερις γυναίκες έγκλειστες σ’ ένα σπίτι που βασανίζουν επί χρήμασι τα
αρσενικά θύματά τους!
«Ο έρωτας και τα αισθήματα των ανθρώπων έχουν μεταλλαχθεί στις ημέρες μας. Δεν
μπορεί, λοιπόν, οι ερωτικές ταινίες να έχουν καμία αθωότητα, όπως παλιά… Τα
αρσενικά της νέας ταινίας μου θέλουν να βασανίζονται. Και η δουλειά των
γυναικών είναι βασανίστριες. Όπως λέμε: πωλήτριες, καθηγήτριες κ.ά.
Προσλαμβάνονται 16 χρόνων και όταν γίνουν 35 τις πετάνε στον δρόμο. Τις
στειρώνουν και τις υποβάλλουν σε ένα ειδικό χημειο-κοκτέιλ καταστολής, για να
ελέγχουν το παραμικρό αντανακλαστικό τους. Είναι προϊόντα γενετικής που με τη
σειρά τους μεταξελίχθησαν σε τροποποιημένα βλαστάρια!», λέει ο πάντα
προκλητικός Νίκος Νικολαΐδης.
 |
|
O Ντένης Ηλιάδης |
Στο πνεύμα των σημερινών τολμηρών ταινιών με σεξ, βία, ναρκωτικά και ο Ντένης
Ηλιάδης, ο σκηνοθέτης του «Hardcore» που είδαμε πριν από έναν μήνα στους
κινηματογράφους. «Σ’ έναν κόσμο διαβρωμένο από τη βία και την
εκμετάλλευση, δεν μπορείς να κινηματογραφίσεις με αθωότητα θέματα εφηβείας,
σεξ, βίας και πορνείας κάθε μορφής», τονίζει ο ίδιος και συμπληρώνει: «Μέσα
από την πορεία των δύο κοριτσιών της ταινίας που “διαλέγουν” την πορνεία για
επάγγελμα, γινόμαστε μάρτυρες της Ελλάδας των αρχών του 21ου αιώνα, που
μετεωρίζεται μεταξύ αναδόμησης και αυτοκαταστροφής, πασχίζοντας να προσεγγίσει
την καινούργια “ευρωπαϊκή” της ταυτότητα: εκσυγχρονισμός και “δυτικές” αξίες
δίπλα δίπλα με μνημεία της αρχαίας Ελλάδας και δεισιδαιμονίες. Με ανεξέλεγκτη
μετανάστευση που οδηγεί στην ανεξέλεγκτη πορνεία και εκμετάλλευση».
«Ψυχρή» δεκαπενταετία
Στο διάστημα 1987-2002 το ερωτικό σινεμά γνωρίζει ύφεση, τουλάχιστον στις
κινηματογραφικές αίθουσες. Γύρω στα 10.000.000 θεατές μετρήθηκαν αυτή την
περίοδο στα ερωτικά φιλμ – ξένα και ελληνικά… Όμως το νούμερο δεν
περιλαμβάνει πια τις προβολές ερωτικών (και πορνό) ταινιών σε ιδιωτικά,
δορυφορικά – συνδρομητικά κανάλια, βίντεο, DVD που προσφέρουν ανάλογο θέαμα
και για τα οποία δεν υπάρχουν ανάλογες μετρήσεις.
Τολμηρά και εγχώρια
Μια σύντομη αναδρομή σε σημαδιακά εγχώρια τολμηρά φιλμ:
«Δάφνις και Χλόη» (1931) και βουβό, αλλά στο φιλμ παρουσιάζεται το πρώτο
γυμνό στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου! Του Ορέστη Λάσκου με 50.000
εισιτήρια (υπήρξαν άλλα δύο ριμέικ, το ’66 και το ’69).
«Μικρές Αφροδίτες» (1963) του Νίκου Κούνδουρου με 200.000 εισιτήρια.
«Κατήφορος» (1962) με 200.000, «Νόμος 4000» (1963) με 150.000 εισιτήρια,
«Στεφανία» (1967) με 500.000 εισιτήρια. Όλα του Γιάννη Δαλιανίδη.
«Τα κόκκινα φανάρια» (1964) με 500.000 εισιτήρια και «Το χώμα βάφτηκε
κόκκινο» (1966) 600.000 εισιτήρια του Βασίλη Γεωργιάδη.
«Ξαφνικός έρωτας» (1984) του Γιώργου Τσεμπερόπουλου με 190.000 εισιτήρια
«Ρεβάνς» του Νίκου Βεργίτση (1984) με 220.000 εισιτήρια.
«Γλυκιά συμμορία» (1984) του Νίκου Νικολαΐδη με 150.000 εισιτήρια
«Μπορντέλο» (1985) του Νίκου Κούνδουρου με 80.000 εισιτήρια
«Singapore sling» (1989) του Νίκου Νικολαΐδη με 50.000 εισιτήρια
«Ελεύθερη κατάδυση» του Γιώργου Πανουσόπουλου (1994) με 150.000 εισιτήρια.
 |
|
Κώστας Γκουσγκούνης, μορφή του ερωτικού ελληνικού σινεμά στη δεκαετία του ’70 |
Πορνό επί χούντας στις αρχές της δεκαετίας ’70: «Σεξ 13 Μπωφόρ» 50.000
εισιτήρια με τον Κώστα Γκουσγκούνη, «Σεξομανία» 40.000 εισιτήρια, «Κύκλος
ανωμαλίας» 40.000 εισιτήρια, «Ερωτικός παροξυσμός» 30.000 εισιτήρια,
«Ερωτομανείς» 30.000 εισιτήρια, κ.ά.
Google news
