Για Δήμου Ψήφισμα

Κάθομαι και διαβάζω… Το θέμα: το Ναι, το Όχι και η περίεργα εκδηλωμένη
απόσταση πολιτικών και αρθρογράφων. Σαν να απαντάνε ότι δεν απαντούν. Δεν
θέλουμε να επέμβουμε, επεμβαίνοντας όμως. Μη επεμβαίνοντας, δηλώνουμε την
επέμβασή μας. Αυτό το σιβυλλικό κλίμα ήρθε να αναταράξει η παλιά μου φίλη
Μαργέττα, η οποία ως σύγχρονη γυνή έχει κι αυτή τις απόψεις της. Οι οποίες, με
τη σειρά τους, εκφράζονται με τρεις μόνο λέξεις.

– «Εγώ δεν καταλαβαίνω!»

– «Τι δεν καταλαβαίνεις Μαργέττα μου;»

– «Πρώτον: τι φωνάζουμε ότι ανακατεύονται όλοι; Εμείς δεν τους ζητήσαμε να μας
βοηθήσουνε; Τους ΟΗΕδες και όλους, την παγκόσμια κοινότητα; Τότε τι “μην
επεμβαίνετε” είναι αυτό; Μετά θα σου πω κάτι άλλο. Αυτό το Δημοψήφισμα εγώ…
– καλά δεν συνεχίζω για θα με πεις συντηρητικιά και θα εννοείς φασίστρια -,
αλλά θα συνεχίσω. Τι δηλαδή; Αν αποφασίσει ένας λαός να τιναχτεί στον αέρα θα
καθόμαστε να τον βλέπουμε να αυτοπυρπολείται και θα χειροκροτάμε “καλέ τι
ωραία που το αποφάσισαν δημοκρατικά το ολοκαύτωμα”;»!

– «Μαργέττα, μήπως το παρατραβάς;»

– «Εγώ ξέρεις ποιους ή μάλλον ποιες καταλαβαίνω; Τις μάνες. Τις μάνες και
όλους αυτούς που ξεροσταλιάζουν 30 χρόνια τώρα με τη φωτογραφία στο χέρι τού
χαμένου τους παιδιού. Ναι, αυτές να ψηφίσουν ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ και χίλιες φορές
ΟΧΙ. Αλλά οι άλλοι;».

– «Ποιοι άλλοι, παιδί μου, τι είναι αυτά που λες; Θα τα βάλεις τώρα και
με…».

– «Με κανέναν δεν τα βάζω. Και τους θαυμάζω και τους εκτιμώ και τους…
τους… τους… Ξέρω κάνανε την πίκρα πείσμα, το δάκρυ και τον πόνο δουλειά κι
αγώνα και φτάσανε σε λίγα χρόνια να ‘χουνε κατά κεφαλήν εισόδημα πάνω από
22.000 δολάρια. Με τέτοιο εισόδημα κι εγώ είμαι άνετη να ψηφίσω και ΟΧΙ
ξαναματά ΟΧΙ. Αν είχαν όμως τα 2.200 των απέναντι, που δεν έχουνε να ξύσουνε
το δόντι τους και το βρακί τους είναι τρύπιο; NAI δεν θα ψηφίζανε; Κι ύστερα
να σου πω και κάτι; Τη θεία τη Φρασκούλα στη Μύκονο τη θυμάσαι; Που το 1965
πούλησε το σπιτάκι στο Καλαμοπόδι (σήμερα Σούπερ Παραντάιζ τρομάρα του τού
Καλαμοποδιού), πούλησε το σπιτάκι με την οικοπεδάρα σε Γερμανό παρακαλώ! Που
πόσα χρόνια είχανε περάσει που της σκοτώσανε το αγόρι της οι Γερμαναράδες;
1965 με 1944;… 21 μόνο χρόνια παρακαλώ είχανε περάσει και μ’ αυτά τα λεφτά
μπόρεσε και προίκισε παιδιά κι εγγόνια η Φρασκούλα και τώρα πού τη χάνεις, πού
τη βρίσκεις κάθε χειμώνα διακοπές στα Μπαλί, στους Άγιους Μαυρίκιους και στις
Ταϊλάνδες ξαναπαρακαλώ. Κι ανάβει μια φορά τον χρόνο (στην επέτειο του
ξεπουλήματος) ένα κερί ίσα με το μπόι του Φριτς στον Άγιο Μπάμπη. Έτσι λένε
τον Άγιο Χαράλαμπο στη Μύκονο μεγάλη η χάρη του».

– «Μα…»

– «Μη μου αντιμιλάς. Τον Γεωργουσόπουλο τον διάβασες;… Μην απαντήσεις!».

– «Μα, αφού με ρωτάς…»

– Δικανική ήτανε. Τον διάβασες που έλεγε για έναν Ιταλό ηθοποιό που έπρεπε να
πει στη σκηνή ΝΟ, όχι δηλαδή, και όλοι του ψιθυρίσανε SI, ναι, και τελικά ο
άνθρωπος βγήκε στη σκηνή και είπε NI;»

– «Δηλαδή;»

– «Αυτό θα κάνω κι ‘γώ. Θα ψηφίσω ΝΟΧΙ! ΝΟΧΙ που είναι πιο κοντά στην ΕΝΟΧΗ.
ΝΟΧΙ! Και η μισή ντροπή δική τους κι η ενοχή δική μας».

– «Ναι. Μόνο που εσύ δεν ψηφίζεις Μαργέττα. ΕΣΥ δεν ψηφίζεις».