Eναλλακτικές θεραπείες

Οι πρώτες διαφημίσεις για λαχταριστά παγωτά. Τα πιο απίστευτα πέδιλα στις
βιτρίνες. Τα «όπενινγκ» της παραλίας. Γύρη ώς και κάτω από χαλί. Το Πάσχα (πού
το πας αυτό;). Μήπως μπήκε η άνοιξη και μας το κρύβουν;

«Join The Dots B-sides & Rarities 1978 > 2001» Cure (Universal)

Ο Ρόμπερτ Σμιθ και οι Cure γοητευτικοί με έναν ιδιαίτερο δικό τους τρόπο

Πρέπει να σκάψεις πολύ βαθιά για να βρεις τις ρίζες των ανθεκτικών και
απαράλλακτων από τα χρόνια της εφηβείας τους Cure. Ή να μη σκάψεις καθόλου,
γιατί όλα βρίσκονται στην επιφάνεια. Πάνω πάνω στη στρώση του κραγιόν που
επιμένει να φορά ο καλός άνθρωπος και κεντρικός χαρακτήρας του συγκροτήματος,
Ρόμπερτ Σμιθ. Σε λίγο πρόκειται να συμπληρώσουν τρεις δεκαετίες ζωής, ενώ
άλλοι ρωμαλέοι τύποι του ροκ, γενναίοι και ακαταμάχητοι, υποχώρησαν στον
δρόμο, πήγαν γι’ άλλα. Αυτά τα ευαίσθητα αγόρια, οι Cure, αντέχουν να
στέκονται όρθιοι ακόμη και τώρα που ένας μετά τον άλλον πέφτουν οι πύργοι της
δισκογραφίας.

«Θεοί» από τη μία, αδικαιολόγητοι γκρινιάρηδες από την άλλη, «γκοθ» είδωλα ή
ποπ σταρ μετά τη νευρική κρίση, μπροστά σε σαστισμένα ακροατήρια που τους
λατρεύουν ή τους προσπερνούν, τους ανάβουν λαμπάδες ή φτύνουν τον κόρφο τους.
Και αυτό το μπέρδεμα γίνεται φιόγκος όταν οι Cure καλπάζουν με πωλήσεις,
δίνουν φωνή σε ντανς-σουξέ και επιβάλλουν και στη φετινή άνοιξη το ίδιο
φλογερό λίπστικ.

Το «Boys don’t cry» δεν το ξεπέρασαν ποτέ, αλλά βρήκαν τρόπους και ευκαιρίες
να κρατήσουν τη φωτιά να καίει φτάνοντας θριαμβευτικά στο τελευταίο τούτο εδώ
σλάλομ της δισκογραφικής τους πορείας, το χορταστικό τετραπλό… κουτί «Join
The Dots B-sides & rarities 1978>2001», έπειτα από μια, από ό,τι
φαίνεται, γερή φασίνα στην καριέρα τους. Ξεχασμένες, σκονισμένες ηχογραφήσεις
που δεν είχαν δει το φως, δεύτερες πλευρές (όπως το «2 late», το «Α Japanese
Dream», το «Snow in Summer»), ριμίξ ή ακουστικά μιξαρισμένα κομμάτια και
διασκευές Doors και Χέντριξ – σούμα 70 κομμάτια «θεραπευτικής» ακρόασης.

Αν όχι για όλους, τουλάχιστον για τις στρατιές των φανατικών Cure-ιστών – που
θα βρουν εδώ διαμάντια, χρυσάφια, σπασμένα καθρεφτάκια, χαμένα μενταγιόν και
αλυσίδες φαντασμάτων, τον θησαυρό όλων των πειρατών της Καραϊβικής, με ένα
τσακισμένο κιθαριστικό λουκέτο – το πακέτο είναι δώρο.

«Liquid hip hop» Dj Cam (Eros)

Ρευστό, συγκεχυμένο και αποπλανητικό χιπ χοπ προωθεί ο DJ Cam ως ένας από τους
Γάλλους παραγωγούς που έχουν δείξει και έργο και όραμα και μία τάση να
ξεσκονίζουν τον ρυθμό όχι μόνο για να τον γυαλίσουν.

Το πρώτο του άλμπουμ στη δική του ετικέτα Inflamable Records φροντίζει ο Καμ
να είναι ατμοσφαιρικό και ήπιο και όχι επιθετικό και σώνει και καλά να
εκφράζει την επανάσταση σε έντεκα απλά βήματα, είναι το καθημερινό δηλαδή χιπ
χοπ, ντυμένο με έναν ήχο του δρόμου (εξ ου και η εισαγωγή σαν δελτίο
ενημέρωσης για την κίνηση στις κεντρικές λεωφόρους). Ο Cam δεν πειραματίζεται,
ξέρει, το έχει δει το έργο, το επαναλαμβάνει δημιουργικά. Και αφιερώνει
κομμάτι στον dj Premier και καλεί τον Guru (μεγάλη ζήτηση τελευταία) να
συμβάλει στο «Espionage» που δεν είναι ο μόνος στη λίστα των καλεσμένων. Θα
κυκλοφορήσει σίγουρα άντερ-κάβερ στα πιο ανυποψίαστα σημεία, εκεί που δεν το
περιμένεις και όλα δείχνουν απόλυτα φυσιολογικά.

«Who Killed the …» Zutons (Sony)

Πέντε νοματαίοι από το Λίβερπουλ που άκουσαν στη ζωή τους λιγότερο Beatles και
περισσότερο Devo είναι οι Zutons, που δοκιμάζουν να κατακτήσουν το σύμπαν με
το πρώτο τους άλμπουμ στο οποίο ήδη κάποιος τους «σκότωσε». Σημασία έχει πως
μέχρι να διαλευκανθεί το «έγκλημα» θα έχουν προλάβει να διαδώσουν το μήνυμά
τους, να πιάσουν επαφή με τους εξωγήινους και να ξυπνήσουν τα αντανακλαστικά
της διαταραγμένης προσωπικότητας του ροκ που φάνηκε να τους χαρίζει ένα ωραίο
χαμόγελο. «Δείτε» το σαν μια κωμική ταινία τρόμου, σαν έναν φάνκι Κινγκ Κονγκ
και σαν μια υπερπαραγωγή με χαμηλό κόστος. Με αυτά τα δεδομένα, το αξίζουν
γιατί, κυρίως, αποφεύγουν τα κεντρικά φώτα και παίζουν με τις αντανακλάσεις
τους. Και ίσως γι’ αυτό η βιομηχανία ψάχνει επαγγελματία «δολοφόνο» πριν
καταφέρουν και γίνουν υπερ-διάσημοι.

Και άλλοι τόποι

* Έγραψαν μερικά από τα πιο ηλιόλουστα τραγούδια, έπαιξαν σερφ-ροκ σαν
έμπειροι σέρφερς και έκαναν το «Surf City» ύμνο ακόμη και στα βουνά. Ο Γιαν
από τους Jan and Dean μάς αποχαιρέτησε μόλις 62 χρόνων. http: //www.jananddean.com/

* Κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα μακρύ καυτό καλοκαίρι για τους Cure και
τους απανταχού πιστούς. Πριν βγείτε στους δρόμους, λοιπόν, http: //www.thecure.com/news.html

* «Νουάρ» ήρωες στο Λίβερπουλ και ροκ πολαρόιντ στα ράφια των
δισκοπωλείων http: //www.thezutons.co.uk/zuteconstruct/