Zωή δίπλα στις σφαίρες

Μια ζωή που δεν είναι ζωή στα εδάφη της Παλαιστίνης αποκάλυψε το ντοκιμαντέρ του Πάνου Χαρίτου στη ΝΕΤ

Σ’ εκείνον τον τόπο του πλανήτη που οι πληγές παραμένουν ανοιχτές, ο κόσμος
αγωνίζεται να μείνει στη γη του, ανάμεσα από σφαίρες και τανκ, εκεί που η ζωή
δεν μοιάζει με όσα την έχουμε συνδέσει, στα κατεχόμενα της Παλαιστίνης βρέθηκε
η κάμερα της NET και ο Πάνος Χαρίτος σε ένα οδοιπορικό που απεκάλυψε την
εικόνα μιας καθημερινής φρίκης.

Τόποι, όπου η κάθε ημέρα μοιάζει τελευταία, όπου τα παιδιά διαβάζουν με τις
σφαίρες να σφυρίζουν δίπλα τους, παίζουν στα ερείπια και για ορίζοντα έχουν τα
ισραηλινά τανκ.

Σκηνές μιας απίστευτης καθημερινότητας, στο σπίτι ενός Παλαιστίνιου που
αρνείται να εγκαταλείψει τη γη του, με αποτέλεσμα να συμβιώνει η οικογένειά
του με φαντάρους και σφαίρες. H κόρη γνωρίζει όλα τα όπλα και δείχνει στον
φακό τη συλλογή της. Αυτό είναι σφαίρα, αυτό ένα M-16, αυτό είναι όλμος, έτσι
όπως άλλα κορίτσια στην ηλικία της, σε άλλα μέρη του κόσμου, δείχνουν το ένα
στο άλλο τα καινούργια κραγιόν ή μπλουζάκια.

Στα στενά κατεστραμμένων πόλεων ακούγονται σφαίρες και εκρήξεις.
Ισραηλινές δυνάμεις στα σύνορα με την Αίγυπτο προβαίνουν σε συλλήψεις. Με τη
μαύρη κουκούλα στο κεφάλι, μαχητής της Χαμάς δηλώνει «θα δώσουμε την τελευταία
ρανίδα αίματός μας για την πατρίδα».

Εκεί απ’ όπου αποχώρησαν τα τανκ των Ισραηλινών, τον προσφυγικό καταυλισμό που
βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο, πιτσιρίκια έχουν μετατρέψει τα
χαλάσματα σε παιδική χαρά. Παίζουν στα ερείπια που άλλοτε ήταν τα σπίτια τους.
Μπουλντόζες τα γκρεμίζουν, για να αναγκάσουν τους κατοίκους να φύγουν. Πού να
πάνε; Αυτός είναι ο τόπος τους.

Ένας πιτσιρικάς μαζεύει στην ποδιά του κάλυκες από σφαίρες. Παντού τα
παιδιά, με την αμεριμνησία της ηλικίας τους, είναι το σημάδι μιας συνέχειας
που αρνείται να διακοπεί. «Μας βλέπει η Ιστορία», λέει στον φακό ένας
οικογενειάρχης Παλαιστίνιος, «και δεν θέλω η Ιστορία να γράψει ότι εγκατέλειψα
το σπίτι μου».

Μια οικογένεια ζει με τα άρματα μάχης έξω από την πόρτα της. Στο ίδιο οίκημα
έχουν μαζευτεί δύο ακόμη οικογένειες. Σε τρία δωμάτια ζουν 32 άτομα. «Νιώθουμε
σαν νεκροί», λέει μια μαντιλοδεμένη γυναίκα. Οι άντρες κρύβονται. Στο πάτωμα,
πάνω σε κουβέρτες, μαζεμένα παιδιά. Χωρίς ρεύμα, νερό και γύρω τους αδιάκοπος
ο πόλεμος.

Καμιά ελπίδα. Κανένας ορίζοντας. Ολόκληρη η ζωή μια αλυσίδα πόνου, αίματος και
ερειπίων.

H ανθρωπιστική βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών φτάνει κάθε τόσο για να δώσει
παράταση στις ελπίδες. Πόσο θα αντέξουν. Έναν μήνα, δύο; Μια ζωή; Πολλές ζωές.
Αντέχουν. Κανείς δεν θέλει να αφήσει τον τόπο του.

Το ντοκιμαντέρ του Πάνου Χαρίτου προσπαθεί να αποκαλύψει αυτό που δεν
διανοείται κάτοικος της τυχερής πλευράς του πλανήτη, τη συμβίωση με τον τρόμο
και τον θάνατο. Κι όμως, η ζωή πανίσχυρη προσπαθεί να βρει την κανονικότητά
της. Ένα τσουκάλι στη φωτιά για το κους-κους και πρόσκληση στον Έλληνα
δημοσιογράφο να μοιραστεί το φτωχικό φαΐ τους.

Πονεμένα ανθρώπινα τοπία

Συγγραφέας ο Ισραηλινός Ρούμπιν Κάμινερ, εκπροσωπεί στο ντοκιμαντέρ τη φωνή
των Ισραηλινών που αντιτίθενται στον παραλογισμό του καθημερινού πολέμου.
Αυτός ο πόλεμος είναι εναντίον των αξιών των Εβραίων, λέει. Πολίτες του Ισραήλ
διαδηλώνουν έξω από το σπίτι του Σαρόν. Αντιδρούν. Να σταματήσει το αίμα. Ο
πόλεμος. Ευχή όλου του κόσμου που θέλει την ειρήνη. Και μένει μόνον αυτό.
Ευχή.

Πολεμικός ανταποκριτής ο Πάνος Χαρίτος, επιχείρησε με το ντοκιμαντέρ για τα
κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης να δώσει τις αθέατες πτυχές της ζωής στους
τόπους απ’ όπου καλείται κάθε τόσο να μεταδώσει τις σκληρές ειδήσεις.
Επιχείρησε να συμπληρώσει τη σύντομη εικόνα που κάθε τόσο προβάλλουν τα δελτία
ειδήσεων μεγαλώνοντας τις διαστάσεις, προσθέτοντας τους ανθρώπους, τα παιδιά
και τις γυναίκες, όλους αυτούς που βιώνουν τα αποτελέσματα μιας απάνθρωπης
πολιτικής. Άνοιξε ο φακός για να δούμε τα ανθρώπινα τοπία, στερημένα,
πονεμένα, όπως και οι ερειπωμένοι τόποι όπου ζουν.