Eπάγγελμα ψυχολόγος

Στις δυνατότητες απασχόλησης των ψυχολόγων αναφέρεται ο κ. Βασίλειος N.
Θεοδώρου, ψυχολόγος, από την Αθήνα, με αφορμή το άρθρο του Χρ. Κάτσικα στον
ΥΠΟΨΗΦΙΟ (2.3.2004). Σημειώνει μεταξύ άλλων:

«1) Αναφέρεται ότι: “η άδεια άσκησης επαγγέλματος κατοχυρώνει τον δικαιούχο
στη νόμιμη άσκηση του επαγγέλματος του Γενικού Ψυχολόγου”. H αλήθεια είναι ότι
για το επάγγελμα του ψυχολόγου στη χώρα μας δεν έχουν θεσμοθετηθεί ειδικότητες
και πολύ περισσότερο δεν ισχύει ο αυθαίρετος χαρακτηρισμός “Γενικός
Ψυχολόγος”, που προέρχεται από το ιατρικό επάγγελμα και δεν ισχύει στο
επάγγελμα του ψυχολόγου. Τα καθήκοντα, οι αρμοδιότητες και το έργο του
ψυχολόγου ορίζονται ρητώς από το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο (νόμος 991/1979/ΦΕΚ
278/τ. A’/20-12-1979, “για την άσκηση του επαγγέλματος του ψυχολόγου την
Ελλάδα”, όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο 2646/ΦΕΚ 236/τ. A’/20-10-1998) και
όπου στο άρθρο 1 αναφέρεται ότι: “H άσκηση του επαγγέλματος του ψυχολόγου
επιτρέπεται μόνο στον κάτοχο της ειδικής αδείας γι’ αυτό, που χορηγείται
σύμφωνα με τις διατάξεις αυτού του νόμου” και παρακάτω ότι: “Κανείς δεν μπορεί
να χρησιμοποιεί τον τίτλο του ψυχολόγου, σε επαγγελματικές ή επιστημονικές
δραστηριότητες, αν δεν είναι κάτοχος της αδείας για την άσκηση επαγγέλματος
του ψυχολόγου όπως ορίζεται από τον νόμο αυτό”.

Όπως γίνεται κατανοητό δεν υπάρχουν επιπλέον προσδιορισμοί για τον ψυχολόγο
και η υιοθέτησή τους είναι πράξη καταχρηστική. 2) Αναφέρεται ότι “για την
άσκηση ειδικότητας στην Κλινική Ψυχολογία, στη Σχολική Ψυχολογία και στον
Οργανωτική Ψυχολογία, η μεταπτυχιακή εκπαίδευση στους κλάδους αυτούς είναι
απαραίτητη”. H αλήθεια είναι ότι η μεταπτυχιακή εκπαίδευση σε ένα πεδίο
εφαρμογής της επιστήμης είναι θεμιτή διότι προάγει τη γνώση, αλλά δεν αποτελεί
ειδικότητα. Με το παρόν θεσμικό πλαίσιο ο ψυχολόγος λαμβάνει τις απαραίτητες
γνώσεις για να εργασθεί σε κάθε πεδίο εφαρμογής της επιστήμης (νοσοκομείο,
σχολείο, επιχειρήσεις, κ.ά.)».