Bιολιστές στη στέγη…

Βρε τι πάθαμε με τη στέγη του Καλατράβα που έχει εμπνεύσει ολόκληρα «συμφωνικά έργα» με επιχειρήματα υπέρ αλλά και κατά

Δέος πάνω από την πόλη. Τα τόξα του Καλατράβα. Θα ολοκληρωθεί το έργο; Τι το
θέλαμε το μεγαλείο; Εδώ οι λακκούβες καταπίνουν τη γάμπα έως τον μηρό. H
ανάταση της αρχιτεκτονικής έμπνευσης μας έλειπε; Ωραιότατο θέμα για πανελικούς
διαξιφισμούς. Βιολιστές στη στέγη έγιναν οι πολιτικοί μας.

Μόνο που με αυτό το βιολί χάσκουμε το φιλοθεάμον κοινό. Οι μεν της
προηγούμενης κυβέρνησης λένε τα έργα προχωρούν και οι δε της τωρινής φέρνουν
την απελπισία. Προλαβαίνουμε δεν προλαβαίνουμε. Και τα πλάνα με τους
ξεκοιλιασμένους δρόμους, που περιμένουν το τραμ, κοσμούν τα δελτία ειδήσεων.
Όπως και εκείνα του υπερδραστηριοποιημένου κ. Λιάπη, ο οποίος μάλωνε τους
εργολάβους. Μήπως πριν από μερικούς μήνες δεν ήταν που κατέβαιναν δήμαρχοι των
περιοχών απ’ όπου θα περνούσε το τραμ, οι οποίοι πρόσκεινται στη N.Δ., για να
μπλοκάρουν το έργο; Δεν το ‘θελαν οι κάτοικοι να περνάει από το κατώφλι τους.
Πάνε και τόσες θέσεις πάρκινγκ χαμένες.

Τώρα, εδώ που φθάσαμε, ο σκαμμένος δρόμος κάνει ωραίο φόντο για
αυστηρές υπουργικές παρεμβάσεις και δίνει θαυμάσια πλάνα κυβερνητικής
εγρήγορσης. Μην πάει χαμένο το σκάμμα επικοινωνιακώς. Ο καλός ο υπουργός
τραβάει αυτιά on camera. Μετά θα ‘χει και το ελεύθερο να λέει, βρε ας μην
ήμουν αυστηρός και θα βλέπατε. Σημασία έχει το καλό σενάριο. Να πείθει.

Τι γνωρίζει το φιλοθεάμον κοινό για τα έργα; Την γκρίνια από τα
ρεπορτάζ της λακκούβας. Βρίθουν τα δελτία ειδήσεων. Λακκούβα εδώ, λακκούβα
εκεί, λακκούβα παραπέρα. Και ακόμη ρεπορτάζ από την ατελείωτη οδό Μαραθώνος.
Πώς ζουν οι άνθρωποι ένθεν κακείθεν των ταφρών. Χάλια. Άριστα δημοσιογραφικώς
όλα αυτά. Στο πλευρό του πολίτη.

Αλλά μήπως αυτός ο ίδιος ο πολίτης δικαιούται και την ψύχραιμη ενημέρωση;
Μήπως έχει ζαλιστεί με τους καβγάδες αν τελειώνουν τα έργα; Γιατί όλη αυτή η
φασαρία φέρνει μια ωραία θολούρα, ιδανική για να κάνουν κόντρες οι πολιτικοί.
Ποιος έκανε τα έργα, ποιος τα έσπρωξε, ποιος κάνει πιο γρήγορα ή πιο αργά. Μας
βλέπουν και οι ξένοι. Τι θα πουν για μας; Ότι έγινε η πολιτική σκηνή μιούζικαλ
«βράχο, βράχο τον Ολυμπιακό καημό μας…»;

Γιατί είναι κι αυτό. Ανέκαθεν ο ελληνικός πολιτισμός υποκλινόταν στην
«εξουσία του βλέμματος». Από την εποχή του Ηρόδοτου ο «παρατηρητής» ήταν αυτός
που δικαίωνε τον ρου της Ιστορίας. Αλλιώς ο χρόνος και η εξέλιξη δεν
υφίστανται. Έτσι, λοιπόν, είναι το έθνος εκτεθειμένο στο βλέμμα των
παρατηρητών του. Να επιβεβαιώσουν την εξέλιξή του, την ιστορία του. Και προς
το παρόν, τι να δείξει, χώματα, δυο τόξα να σκίζουν τον αττικό ουρανό, που
αναλόγως του βλέμματος είναι δυσοίωνα σημάδια μιας επερχόμενης ντροπής ή
ευοίωνα μιας μεγαλειώδους κατασκευής που θα μείνει στην Ιστορία. Ουδείς
επιθυμεί να χρεωθεί την εικόνα. Πάρτε τη δική σας λένε οι προσφάτως
αναλαβόντες την εξουσία, πλέον και δική σας λένε οι αποχωρήσαντες.

Εμβρόντητος ο πολίτης

Τέλος πάντων, εκεί ενδιαμέσως βρίσκεται και το πλήθος των πολιτών,
εμβρόντητο, που από την ώρα κατά την οποία άκουσε εκείνο το «Athens» και είδε
και ξανάδε τα πλάνα της ξέφρενης χαράς των επισήμων ζει με σκωτσέζικα ντους.
Μία έχει έργα, μία δεν έχει. Μία θα κάνει τους πιο «ανθρώπινους Ολυμπιακούς»,
μία θα τους κάνει παρέα με ΝΑΤΟϊκές «ομπρέλες», μία θα μεγαλουργήσει και μία
θα καταποντιστεί. Σαν να γίνεται όλο αυτό ερήμην του και τα έργα εις βάρος
του. Να, σε όλα τα ενημερωτικά τηλεθεάματα το ίδιο του λένε, δεν φθάνει που
πέφτεις στις λακκούβες, σε πλακώνουν και εκείνα τα καλατράβεια ημιτελή τόξα,
θα έχεις και την ντροπή που δεν πρόλαβες. Αυτά ακούει διαρκώς και έχει και τις
δικές του δουλειές να προλάβει.