Tο Tέταρτο κουδούνι

Τα «Τσικλητήρεια» στηρίζει ο Antenna; Άντε κι ο Alter να οργανώσει τα
«Κούγεια».

Μετ’ εμποδίων, δρόμος 200 μέτρων, πάλη, πυγμαχία…

(Κι ο κ. Κούγιας ταβλιασμένος να λέει στην κ. Εύη Βατίδου, σύζυγο
Κούγια, «πάρε το 100! Πάρε το 100!», κι η κ. Εύη Βατίδου, σύζυγος Κούγια, να
τον ρωτάει, εν πανικώ τελούσα, «τι αριθμό να πάρω; Τι αριθμό να πάρω;», και
μην τα ρωτάτε…).

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

H νέα σκηνοθέτρια Έφη Θεοδώρου (στη φωτογραφία), πιστωμένη με μια
εξαιρετική παράσταση του έργου του Στρίντμπεργκ «Δεσποινίς Τζούλια» πέρσι, στη
B’ Σκηνή του θεάτρου «Οδού Κεφαλληνίας», ανεβάζει τον Μάιο για το ΚΘΒΕ
δραματοποιημένο το μόνο ολοκληρωμένο πεζογράφημα του Γιώργου Σεφέρη «Έξι
νύχτες στην Ακρόπολη».

Στο χώρο τής σχετικά πρόσφατα αναστυλωμένης Ρωμαϊκής Αγοράς της
Θεσσαλονίκης, στο κέντρο της πόλης, σε δική της δραματουργική επεξεργασία.

E, λοιπόν, δεν ήταν μόνον ο «Θείος Βάνιας» του Τσέχωφ που ανέβηκε εις
διπλούν φέτος στην ελληνική σκηνή – απ’ τον Γιώργο Αρμένη και τον Γιάννη
Μπέζο.

Ήταν – έστω κι αν δεν ανέβηκαν και οι δυο παραστάσεις στην Αθήνα – και
το – πρώτο (1982) – έργο του Ιρλανδού Φρανκ ΜακΓκίνες «The Factory Girls».

Που το ανέβασε τον Νοέμβριο πρώτος – και για πρώτη φορά στα ελληνικά
αλλά κρατώντας τον αγγλικό τίτλο – ο Μηνάς Τίγκιλης με την κυπριακή ΕΘΑΛ, της
οποίας είναι ο καλλιτεχνικός διευθυντής, στην έδρα της, την Λεμεσό, και στη
συνέχεια το παρουσίασε στην Πάφο και στην Λευκωσία. Ενώ ακολούθησε, τον
Δεκέμβριο, στην Θεσσαλονίκη, η Γλυκερία Καλαϊτζή με την Πειραματική Σκηνή της
«Τέχνης» και με τον τίτλο «Εργαζόμενα κορίτσια» – το έργο παιζόταν έως
πρόσφατα.

ΜακΓκίνες, όμως, παρουσίασε με τις «Όψεις» της κι η Άσπα Τομπούλη, στο
πλαίσιο των «Μονολόγων 2003» της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας: το μονόλογό του
«Ντάμα κούπα» με την Κυρία Αλέκα Παΐζη σε μια πολύ δυνατή ερμηνεία.

Την οποία θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε και πάλι απ’ την άλλη
Πέμπτη, στο «Εμπρός», όπου ο μονόλογος θα παίζεται παράλληλα με το «Ουντ» του
Χάουαρντ Μπάρκερ που ανεβάζει η Άσπα Τομπούλη, με τις «Όψεις» και με την
Ιωάννα Παγιατάκη, το Σάββατο.

Δυο Νιλ ΛαΜπιούτ – πολύ σημαντικός σύγχρονος Αμερικανός (αλλά καθόλου
«Αμερικάνος»…) συγγραφέας – φέτος στην ελληνική σκηνή. Και οι δυο σε
μετάφραση Χριστίνας Μπάμπου – Παγκουρέλη.

Στην Θεσσαλονίκη παρουσιάζουν στο θεατράκι τους το «Bash – Κοσμικό
γεγονός», ένα τρίπτυχο μονολόγων οι οποίοι βασίζονται αόριστα σε τρεις
ελληνικούς μύθους – της Ιφιγένειας, του Ορφέα και της Μήδειας -, οι «Νέες
Μορφές» – δυστυχώς δήλωσαν ότι θα είναι η τελευταία παράστασή τους – σε
σκηνοθεσία Βάσιας Μπακάκου – Γιάννη Παρασκευόπουλου.

Και στην Αθήνα ο Αλέξης Γεωργούλης ανέβασε στην Δεύτερη Σκηνή του
θεάτρου «Κιβωτός» το «H μορφή των πραγμάτων».

Και τα δυο έργα – και τον ΛαΜπιούτ – πρωτοπαρουσίασε, πάντως, στην
Ελλάδα με τους «Παίκτες» της η Μαρία Σάββα. Που ανέβασε πρώτα, τη σεζόν 2000 –
2001, στο «Θησείον», το «Κοσμικό γεγονός» και στη συνέχεια, το 2002 – 2003,
στο «Αλκμήνη», την «Μορφή…» με τον τίτλο «Το σχήμα των πραγμάτων».

Τρεις, μέσα σε δυο χρόνια, οι εκ των κόλπων του κινηματογράφου
σκηνοθέτριες που «μεταπήδησαν» – ή, τέλος πάντων, δοκίμασαν και – στο θέατρο.
Κι οι τρεις με εξαιρετικά αποτελέσματα. Μακάρι να συνεχίσουν το ίδιο καλά.

H Φωτεινή Σισκοπούλου με το μονόλογο «Ο Ζιλ και η νύχτα» του Ούγκο
Κλάους που έκανε πρόπερσι για την Δήμητρα Χατούπη. H Κατερίνα Ευαγγελάκου με
το μονόλογο «Μεταμφίεση» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη που έκανε για την Ράνια
Οικονομίδου στην αρχή της σεζόν, στο Πρόγραμμα Μονολόγων της Πολιτιστικής
Ολυμπιάδας (η οποία Κατερίνα Ευαγγελάκου, εκτός απ’ το μονόλογο, έκανε, πριν
από δυο βδομάδες, κι έναν ωραίο γιο – ευτυχής πατήρ ο διευθυντής φωτογραφίας
Γιώργος Αργυροηλιόπουλος). Και τώρα η Λάγια Γιούργου που ανέβασε το «Tape» του
Στίβεν Μπέλμπερ, με Κωνσταντίνο Κάππα, Γωγώ Μπρέμπου και Γιώργο Πυρπασόπουλο,
στο «Ιλίσια Βολανάκης».

Παράσταση η οποία νομίζω ότι είναι ένας θρίαμβος του Γιώργου Πυρπασόπουλου
(στη φωτογραφία): ένα αυθεντικό «βαποράκι», βαθιά οργισμένο και βαθιά
πληγωμένο. Απ’ τις ερμηνείες της χρονιάς.