«Έκοψε τα Mάρμαρα σαν λουλούδι…»

Σαράντα επτά μαθητές και μαθήτριες της E’ και ΣΤ’ τάξης του Δημοτικού από 18 σχολεία της Αττικής στέλνουν επιστολές – εκκλήσεις σε Βρετανούς μαθητές για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα

«Φίλε μου συμμαθητή, σού ανοίγω την καρδιά μου…» Σαράντα επτά μαθητές και
μαθήτριες της E’ και ΣΤ’ τάξης του Δημοτικού από 18 σχολεία της Αττικής
στέλνουν επιστολές – εκκλήσεις σε Βρετανούς μαθητές για την επιστροφή των
Γλυπτών του Παρθενώνα, για ένα διαγωνισμό έκθεσης που προκήρυξαν (στις 18
Φεβρουαρίου 2003) οι εκδόσεις Άγκυρα.

Ο διαγωνισμός είχε ως αφορμή – αφετηρία την έκδοση του βιβλίου της Ελένης
Χατζούδη – Τούντα «Οι Καρυάτιδες μετράνε τα φεγγάρια», που αναφέρεται σε μια
αληθινή ιστορία για την Ακρόπολη και είναι αφιερωμένη στη Μελίνα Μερκούρη και
στον αρχιφύλακα της Ακρόπολης Ζήση Σωτηρίου, που και οι δύο αγωνίστηκαν για να
επιστραφούν τα Μάρμαρα.

«H ευαισθησία και η αγωνία των μικρών μαθητών πιστεύουμε πως μπορεί να
προβληματίσει την κοινή γνώμη της Βρετανίας, αλλά και τους άλλους λαούς της
Ευρωπαϊκής Ένωσης», λέει στα «NEA» η Άννα Παπαδημητρίου από τις εκδόσεις
Άγκυρα. «Ο στόχος και η σημασία αυτού του διαγωνισμού δεν είναι εμπορικός,
αλλά κοινωνικός, σε ένα μεγάλο ζήτημα που απασχολεί κάθε Έλληνα, κάθε
σκεπτόμενο άνθρωπο».

Τέσσερις από τις 47 εκθέσεις των μαθητών θα βραβευθούν από επιτροπή λογοτεχνών
και τα βραβεία θα απονεμηθούν σε ειδική εκδήλωση. H κριτική επιτροπή
αποτελείται από τους Αγγελική Βαρελά, Κατερίνα Μουρίκη, Χρήστο Μπουλώτη, Ελένη
Σαραντίτη και Λίτσα Σαράφτη.

Οι εκθέσεις – επιστολές προς τους Βρετανούς μαθητές Δημοτικής
Εκπαίδευσης θα σταλούν στην ελληνική πρεσβεία του Λονδίνου, για να
μεταφραστούν και στη συνέχεια να δημοσιευτούν στον βρετανικό Τύπο και αν είναι
δυνατόν να μεταδοθούν από τις ελληνικές εκπομπές του BBC.

«TA NEA» δημοσιεύουν αποσπάσματα από επιστολές – εκθέσεις που έστειλαν οι
μικροί Έλληνες μαθητές.

«Σε μια φίλη που καταλαβαίνει από λουλούδια» γράφει η μικρή Άννα Τρεπεκλή (4ο
Αρσάκειο Τοσίτσειο): «Μια φορά και έναν καιρό ένας κύριος πήγε σε ένα λιβάδι
και είδε ένα πανέμορφο και μοναδικό λουλούδι. Το έκοψε και το έφερε σπίτι του
για να το μοιραστεί με την αγαπημένη του.

Μια φορά και έναν καιρό ένας άλλος κύριος πήγε σε ένα λιβάδι και είδε και
αυτός ένα πανέμορφο και μοναδικό λουλούδι. Αυτός γύρισε σπίτι και ψιθύρισε
στην αγαπημένη του την ακριβή διαδρομή που θα μπορούσε να ακολουθήσει για να
βρει και να χαρεί αυτό το μοναδικό θέαμα στο περιβάλλον του.

Τα “Μάρμαρα” που πήρε ο Έλγιν μοιάζουν με το λουλούδι το οποίο κόπηκε από το
πρώτο λιβάδι. Το ωραίο πράγμα με αυτήν την ιστορία είναι ότι το “λουλούδι” για
το οποίο μιλώ (εκείνο που πήρε ο Έλγιν) μπορεί να ξανατοποθετηθεί στη θέση
του.

Ξαναεπιστρέφοντας στη χώρα μας τα αετώματα, τις ζωγραφιές, τις μετόπες, την
Καρυάτιδα του Ερεχθείου (από την Ακρόπολη) και τον διάκοσμο εισόδου του Ατρέα
(από τις Μυκήνες), θα μπορεί ο καθένας μας να ψιθυρίσει στα αυτιά των
αγαπημένων του την ακριβή διαδρομή που θα μπορούν να ακολουθήσουν έτσι ώστε να
μοιραστούν το εκπληκτικό θέαμα που κάποτε υπήρχε.

Αισθάνομαι έντονα ότι καθένας από εμάς μπορεί να καταφέρει το ακατόρθωτο.
Είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνεις τον πόνο μου για το χαμένο “λουλούδι”. Και
μένω ήσυχη με την ιδέα ότι θα προσπαθήσεις και εσύ να βοηθήσεις να
ξανατοποθετηθεί το “λουλούδι” στον τόπο του».

Τα 18 σχολεία

Τα σχολεία, οι μαθητές των οποίων μετέχουν στον διαγωνισμ, είναι: 1ο, 2ο,
3ο και 4ο Δημοτικό Εκάλης, 3 Δημοτικά Αρσάκεια Ψυχικού, ιδιωτικό Ηρακλείου
Αττικής Ελληνική Παιδεία, 7ο και 15ο Δημοτικό Νέας Σμύρνης, 8ο Δημοτικό
Ελευσίνας, 14ο και 20ό Αγίου Δημητρίου, 11ο Νέας Σμύρνης, 67ο Αθηνών
(Κολωνός), 15ο Δημοτικό Αθηνών, 1ο Δημοτικό Ψυχικού, 15ο Αθηνών.

«Τι θα ένιωθες αν έπαιρναν από τη χώρα σου το σύμβολό της;»

«Δεν είμαι Ελληνίδα, είμαι μια Ινδή που γεννήθηκα εδώ. Αγαπώ την Ελλάδα, την
ιστορία, τη γλώσσα και τον πολιτισμό της…», γράφει στην έκθεσή της η Ιζαμπέλ
Μεντόνκα, μαθήτρια του 15ου Δημοτικού Σχολείου (Μαράσλειο) Αθηνών. «Ο
Παρθενώνας, ένας ναός αφιερωμένος στη θεά Αθηνά που έδωσε το όνομά της στην
πόλη όπου ζω, την Αθήνα. Χτίστηκε τον 5ο αιώνα π.X. και ώς σήμερα βασιλεύει
πάνω κει στο Βράχο. Περήφανος αλλά ακρωτηριασμένος. Θέλησα πολύ να μάθω πώς
έφτασε σε αυτό το σημείο. Όταν άκουσα για τους βανδαλισμούς που πέρασε κατά το
πέρασμα των αιώνων, πικράθηκα. Το χειρότερο ήταν ο ακρωτηριασμός του από τον
Λόρδο Έλγιν που “έκλεψε τον πολιτισμό μας”, αφαιρώντας τόσα πολλά μάρμαρα από
τον Παρθενώνα για δικό του όφελος. “Φιλοξενούμενα” στο Βρετανικό Μουσείο, έτσι
όπως είναι σχεδόν κατεστραμμένα με ένα “θολό βλέμμα”, σαν να στεναχωριούνται
που είναι μακριά από την πατρίδα τους.

Φίλε μου, εσύ τι θα ένιωθες αν έπαιρναν από τη χώρα σου το σύμβολό της; Δεν θα
πικραινόσουν, δεν θα το ήθελες πίσω; Έτσι νιώθουμε εμείς, έτσι και χειρότερα.
Ο φυσικός χώρος για ένα αρχαιολογικό μνημείο είναι ό,τι καλύτερο. Είναι σαν να
ζωντανεύει το παρελθόν».

«Ένωσε τα κομμάτια του παζλ»

«Αγαπητέ μου φίλε και συμμαθητή. Με λένε Βαγγέλη Μόσχο, είμαι 12 χρόνων
Ελληνόπουλο και μένω στην Αθήνα. Σύμβολο της Αθήνας απ’ τα πανάρχαια χρόνια
είναι ο Παρθενώνας, ένα αξεπέραστο έργο τέχνης. Αυτό το γράμμα αναφέρεται σ’
αυτό ακριβώς το έργο.

Πριν σου εξηγήσω τι εννοώ, θα ‘θελα να σε ρωτήσω αν σ’ αρέσει να φτιάχνεις
παζλ. Σκέψου λοιπόν να καταφέρεις να ενώσεις χίλια μικρά κομματάκια και να
καμαρώνεις για το έργο σου. Και ξαφνικά να φυσήξει ένας άνεμος και να πάρει
τριάντα κομματάκια. Δεν θα στενοχωρηθείς; Δεν θα φαίνεται το έργο λειψό; Όποτε
θα το βλέπεις, δεν θα θυμάσαι τον άνεμο που φύσηξε;

Άκου λοιπόν την ιστορία που θα σου διηγηθώ. Κάποτε η Ελλάδα ήταν σε τουρκική
κατοχή. Τότε ένας Άγγλος λόρδος ζήτησε από τους Τούρκους να αγοράσει μερικά
κομμάτια του Παρθενώνα. Αυτοί νομίζοντας πως είναι απλώς πέτρες τού τα έδωσαν.
Αυτά τα κομμάτια βρίσκονται τώρα στο Βρετανικό Μουσείο. Πολλές φορές ώς τώρα η
ελληνική κυβέρνηση ζήτησε από τη δική σας να μας επιστρέψει τα Μάρμαρα του
Παρθενώνα. H κυβέρνηση σας ήταν ανένδοτη. Έβρισκε τη δικαιολογία πως η Αθήνα
δεν είχε το κατάλληλο μουσείο για να τα φυλάξει. Τώρα όμως η Ελλάδα θα έχει
ένα εκπληκτικό μουσείο!! Ένα από τα καλύτερα του κόσμου!!!»

Βαγγέλης Μόσχος, 3ο Τοσίτσειο Εκάλης.

«Σαν να χάνεις τις ρίζες σου»

Συγκλονιστικά είναι τα λόγια του μαθητή της E’ τάξης του Γ’ Τοσίτσειου
Σχολείου Εκάλης, Φειδία Δημ. Στάμου: «Φίλε, το 1999 στην Αθήνα έγινε ένας
καταστρεπτικός σεισμός. Το σπίτι όπου μέναμε διαλύθηκε. Θυμάμαι τη μητέρα μου
να μας λέει ότι το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να βρεθούν οι φωτογραφίες της
οικογένειας. Όταν τη ρώτησα γιατί, μου απάντησε πως οι φωτογραφίες είναι αυτές
που μας ριζώνουν με το παρελθόν, που μας κάνουν να θυμόμαστε εποχές και
γεγονότα. Όταν τις βρήκαμε, νιώσαμε πάρα πολύ χαρούμενοι και νιώσαμε πως δεν
είμαστε ξεκομμένοι από αυτά που είχαμε ζήσει μέχρι το σεισμό. Σκεφτόμουν
αγαπητέ φίλε πως κάτι τέτοιο πρέπει να συμβαίνει με τα αγάλματα.

Είναι αυτά που έχει δημιουργήσει η ελληνική οικογένεια και όταν τα βλέπουν οι
απόγονοι αυτών που τα δημιούργησαν δένονται με το παρελθόν τους, θαυμάζουν τον
πολιτισμό, φέρνουν στο μυαλό τους γεγονότα της εποχής και είναι υπερήφανοι
γιατί ανήκουν στην οικογένειά τους, στην Ελλάδα. Όσο καλός μου φίλος κι αν
είσαι, αν σου στείλω τις φωτογραφίες της οικογένειάς μου, θα τις δεις, θα
χαρείς κι αν είναι ωραίες θα τις βάλεις σε μιαν άκρη του σπιτιού σου, έστω και
σε μια κορνίζα. Όμως δεν θα σου θυμίζουν γεγονότα, δεν θα σε δένουν με το
παρελθόν. Εσύ, που είσαι Άγγλος, πες μου σε παρακαλώ αισθάνεσαι δεμένος με το
ελληνικό παρελθόν; Κάθε άγαλμα πρέπει να βρίσκεται σπίτι του για να θυμάται ο
λαός τον πολιτισμό του και να γίνεται καλύτερος».

INFO

H απονομή των βραβείων θα γίνει το Σάββατο, στις 12.00, στον πολυχώρο των
εκδόσεων Άγκυρα (Σόλωνος 124, τηλ. 210 3837.667). Τα βραβεία θα απονείμουν η
Κάρμεν Ρουγγέρη και ο Γιάννης Ζουγανέλης.