Διαστάσεις Mολύβι στα σπλάχνα της

«Δεν έχουμε λόγια». Από διαδήλωση στη Βιτόρια, λίγες ώρες μετά τη σφαγή

Τον Νοέμβριο του 1936, γράφει σε ένα ποίημά του ο Αντόνιο Ματσάδο, η Μαδρίτη
χαμογελούσε «έχοντας μολύβι στα σπλάχνα της». Εν μέσω του πόνου, ήταν το λαϊκό
κάστρο που αντιστεκόταν στην επίθεση του φασισμού. Την περίοδο εκείνη, όμως,
τα μέτωπα ήταν καθαρά, ο αντίπαλος συγκεκριμένος, όπως και τα χαρακώματα όπου
δινόταν η μάχη. Πώς να αντισταθείς όμως σε έναν εχθρό που είναι αόρατος, που
μπορεί να κτυπήσει οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, με μοναδικό στόχο τη
μέγιστη δυνατή ποσότητα αίματος; Πώς να χαμογελάσεις όταν έχεις απέναντί σου
την παράνοια;

Αν πίσω από το μακελειό της Μαδρίτης βρίσκεται η ETA (ή και η ETA), τα
πράγματα είναι πιο «εύκολα». H τραγωδία αυτή, γράφει ο Ισπανός συγγραφέας
Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα στη χθεσινή Ελ Παΐς, «δεν θα είχε συμβεί αν δεν είχαν
προϋπάρξει τόσα χρόνια δηλητηριασμένων λέξεων και εγκληματικών σιωπών, ένα
συλλογικό ντελίριο που επικάλυψε την πραγματικότητα και τη λογική με τόσο
αποτελεσματικό τρόπο, ώστε να θεωρούνται ανώμαλοι όσοι δεν συμμετείχαν σ’αυτό.
Χρειάστηκαν πολλά χρόνια προπαγάνδας, ιδεολογικού δηλητηρίου και ηθικής σήψης
για να μπορέσουν κάποια άτομα που γεννήθηκαν σε μια δημοκρατική χώρα και έχουν
υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης να θεωρήσουν εαυτούς ηρωικά μέλη μιας καταπιεσμένης
πατρίδας και να σχεδιάσουν με απόλυτη ψυχρότητα τη δολοφονία εκατοντάδων
ανθρώπων που δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους, αλλά που τους θεωρούσαν εκ των
προτέρων ενόχους, ούτε καν ανθρώπινα όντα, άξιους να γίνουν κομμάτια σε ένα
τραίνο την ώρα που πήγαιναν στη δουλειά τους ή στον τόπο σπουδών τους».

Όταν έγραφε αυτές τις φράσεις ο Μολίνα, ήταν σίγουρος ότι πίσω από τις
επιθέσεις βρίσκονται οι Βάσκοι αυτονομιστές. Όταν χιλιάδες Ισπανοί στάθηκαν
σιωπηλοί την Πέμπτη το βράδυ στο Μπιλμπάο και σε άλλες πόλεις, πίστευαν ότι
ζούσαν ένα «ποιοτικό άλμα» της τρομοκρατίας, που γνώριζαν ήδη καλά. Κατά
κάποιο τρόπο, το ήλπιζαν. Πώς θα αντιδράσουν αν αποδειχθεί ότι ο ένοχος είναι
άλλος; Πώς θα αντιδράσει η Ευρώπη αν επιβεβαιωθεί ότι στόχος του Μπιν Λάντεν
δεν είναι πια μόνο ο αμερικανικός σατανάς, αλλά οι ίδιες της οι πρωτεύουσες·
προσοχή, όχι οι φιλοπόλεμες κυβερνήσεις, αλλά ο αντιπολεμικός λαός, οι ίδιοι
εκείνοι άνθρωποι που διαδήλωναν πριν από λίγους μήνες εναντίον κάθε εμπλοκής
στην περιπέτεια του Ιράκ;

Θα πουν ίσως ορισμένοι ότι η μόνη λύση είναι η άτακτη υποχώρηση, η άμεση
απόσυρση όλων των στρατευμάτων από το Ιράκ, η παραίτηση των υπευθύνων, η
συνθηκολόγηση με τους τρομοκράτες, προκειμένου να μην έλθουν τα χειρότερα. Το
κακό είναι ότι η 11η Σεπτεμβρίου προϋπήρξε του πολέμου. Όπως είπε ένας
αναλυτής, σήμερα ζούμε έναν «πληθωρισμό του τρόμου», μια εποχή όπου η
ανθρώπινη ζωή έχει μικρότερη αξία από ποτέ. Σε αυτές τις συνθήκες, η μοναδική
απάντηση είναι η δύναμη της δημοκρατίας.