Πρόσωπα Aπό το ΔNT στη γερμανική προεδρία

Ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Χορστ Κέλερ θα γίνει ο
ένατος κατά σειρά πρόεδρος της Γερμανίας.

Χορστ Κέλερ. Είχε διατελέσει στενός σύμβουλος του Χέλμουτ Κολ

Τα τρία κόμματα της γερμανικής αντιπολίτευσης – Χριστιανοδημοκρατική Ένωση
(CDU), Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU) και Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) –
ανακοίνωσαν χθες πως υποστηρίζουν για τη θέση του προέδρου τον 61χρονο Κέλερ.
Έχουν την πλειοψηφία στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση που θα εκλέξει στις 23 Μαΐου
τον διάδοχο του Σοσιαλδημοκράτη προέδρου Γιοχάνες Ράου, έτσι η εκλογή του
Κέλερ θεωρείται σίγουρη. H Ομοσπονδιακή Συνέλευση, στην οποία μετέχουν 1.206
αντιπρόσωποι, αποτελείται κατά το ήμισυ από τους βουλευτές της Μπούντεσταγκ,
της Κάτω Βουλής του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, και κατά το ήμισυ από
εκπροσώπους των ομόσπονδων κρατιδίων. Λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση του
ονόματος του Κέλερ, οι κυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες ανακοίνωσαν πως υποψήφιά
τους για την προεδρία είναι η 60χρονη πολιτική επιστήμονας Γκεζίνε Σβαν, η
πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου στη Φρανκφούρτη επί του Όντερ, στα
γερμανο-πολωνικά σύνορα.

Γεννημένος στην Πολωνία το 1943 αλλά γερμανικής υπηκοότητας, παντρεμένος και
πατέρας δύο παιδιών, ο Κέλερ διορίστηκε διευθυντής του ΔΝΤ το 2000 για πέντε
χρόνια και θα διακόψει τη θητεία του για να αναλάβει τα εν πολλοίς εθιμοτυπικά
προεδρικά καθήκοντα. Έχει πάρει διδακτορικό στην Οικονομία και τις Πολιτικές
Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Τίμπινγκεν και από το 1969 ώς το 1976
εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Ερευνών Εφαρμοσμένης Οικονομίας του Πανεπιστημίου
αυτού. Από το 1976 ώς το 1989 ανέλαβε διάφορες θέσεις στα υπουργεία Οικονομίας
και Οικονομικών. Πριν γίνει διευθυντής του ΔΝΤ ήταν πρόεδρος της Ευρωπαϊκής
Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, μια θέση στην οποία είχε διοριστεί τον
Σεπτέμβριο του 1998. Από το 1993 ώς το 1998 ήταν πρόεδρος του Γερμανικού
Ταμιευτηρίου. Από το 1990 ώς το 1993, επί καγκελαρίας Χέλμουτ Κολ, ήταν
υφυπουργός Οικονομικών αρμόδιος για τις διεθνείς οικονομικές και νομισματικές
σχέσεις. Είχε συνεργαστεί στενά με τον Κολ, του οποίου ήταν σύμβουλος.
Διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο επικεφαλής της γερμανικής αντιπροσωπείας
στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

H υποψηφιότητα του Κέλερ επικρίθηκε αμέσως από το κίνημα ATTAC κατά της
παγκοσμιοποίησης και χαιρετίστηκε από την πλειονότητα των Γερμανών πολιτικών.
Ωστόσο ήταν έκπληξη. Μόλις 24 ώρες νωρίτερα θεωρούνταν σχεδόν σίγουρο πως θα
προτεινόταν ο βετεράνος της CDU Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Αλλά οι Ελεύθεροι
Δημοκράτες δεν θέλησαν τελικά να στηρίξουν για πρόεδρο έναν τόσο προβεβλημένο
Χριστιανοδημοκράτη. Λέγεται πως «έπαιξε» για λίγο το όνομα της Ανέτε Σαβάν,
αντιπροέδρου της CDU και υπουργού Πολιτισμού του κρατιδίου της
Βάδης-Βυρτεμβέργης, αλλά η πρόεδρος των Χριστιανοδημοκρατών, η Άγγελα Μέρκελ,
δυσανασχέτησε στην ιδέα ότι θα έπρεπε να μοιράζεται το προσκήνιο με μια άλλη
γυναίκα – κάτι που ενδεχομένως θα μείωνε τις πιθανότητές της να γίνει μια μέρα
η πρώτη γυναίκα καγκελάριος της Γερμανίας.