Περί τέχνης και πολιτικής

Πόσο φτωχός συγγενής αισθάνεται ο «καλλιτέχνης» μέσα σ’ αυτό το φωτοβολημένο,
χρωματοκαπνισμένο και χοντρομουσικοποιημένο προεκλογικό τοπίο! Αναγγελίες,
υποσχέσεις, αυξήσεις, δεσμεύσεις, για αγρότες, πολύτεκνους, φοιτητές,
γυναίκες, μειονότητες, υπαλλήλους, μαθητές, οδηγούς, αθλητές, μεγαλοκαρχαρίες,
μικροπωλητές, για όλους έχει ο πολιτικός (!;). Μόνο για τον πολιτισμό δεν
καταδέχεται κανείς να υποσχεθεί τίποτα. Μάλλον υπόσχονται. Το Τίποτα.

Βγαίνουν στα μπαλκόνια με τις καραμούζες από κάτω, μες στους καπνούς και στις
βρισιές, τα μεγάφωνα ταρατατζούμ, οι σημαίες χλάπα χλούπα, ο αρχηγός απάνω
λαλίστατος για τα πάντα έχει κάτι να υποσχεθεί, να τάξει, να δεσμευτεί, για
τον πολιτισμό λέξη. Μούγγα. Άκρα του τάφου σιωπή.

Ίσως βέβαια φταίει που έχουμε αυτή τη βιομηχανικά ανεπτυγμένη χώρα, με τόσα
αυτοκίνητα προς εξαγωγή, τόσα τεχνολογικά επιτεύγματα, αστείρευτες φλέβες
χρυσού στα Παγγαία, πετρελαιοπηγές, δεν ξέρω πόσα χιλιάδες βαρέλια η καθεμία,
οπότε τι να τον κάνεις τον πολιτισμό και τα μνημεία και τα αγάλματα (ένα
ρημαδομουσείο της Ακρόπολης δεν αξιωθήκαμε τόσα χρόνια, γιαπί θα το ‘χουμε
στους Ολυμπιακούς, στα μπετά).

Μόνο ο κύριος Γιώργος Παπανδρέου μάς κάλεσε να πει δυο λόγια για τους
καλλιτέχνες και μπράβο του τού ανθρώπου, αλλά κι αυτό λίγο στο μεταξύ μας,
λίγο κρυφό σχολειό, μη μας ακούσουνε και παραέξω και μας παρεξηγήσουνε. Πάλι
καλά. Τα άλλα κόμματα ούτε που να μας φτύσουνε. Θα μου πεις τι να σου κάνει κι
ο πολιτικός; Να βγει στο μπαλκόνι και να φωνάζει συνθήματα περί τέχνης και
πολιτισμού; Σιγά μην τον πάρει μαζί του τον ψηφοφόρο τον Ελληνάρα. (Πώς είναι
το σωστό; Ελληνάρας ή Ελληναράς; Και ποια η διαφορά τους;).

Γι’ αυτό έτσι στην απέξω. Στη ζούλα. Στη γωνία.

Κάνα ξεροκόμματο και για την ορφανούλα την τέχνη κύριος;