ANAΛΩΣIMA Θέλουμε και ποτάμια

Ένα πεύκο αιωνόβιο κι ένας τεράστιος ευκάλυπτος έπεσαν από το βάρος του
χιονιού και βάλθηκαν χτες τα συνεργεία του Δήμου να τεμαχίζουν τους κορμούς
για να τους μεταφέρουν. Σα να μάτωνε ο λευκός ευκάλυπτος στο πριόνι, έτσι
κόκκινος που φαινόταν από μέσα ο κορμός του. Περνούσαν βιαστικοί οι δικηγόροι
με τα κοστουμάκια τους, τα κινητά και το χαρτοφύλακα, παράξενοι επισκέπτες του
άλσους της Σχολής των Ευελπίδων, κι έριχναν μια ματιά στο δέντρο και τους
εργάτες που το κοίταζαν απ’ όλες τις μεριές, σα να ντρέπονταν για το ότι ήταν
υποχρεωμένοι να το ψιλοκόψουν άσπλαχνα. Πού βρέθηκαν τόσοι ευκάλυπτοι δίπλα
στα Δικαστήρια; Μήπως υπήρχαν κάποτε δικαστικοί φυσιολάτρες; Μήπως ήταν ποτάμι
η οδός Ευελπίδων και φύτρωναν στις όχθες του τα δέντρα; Πόσα χρόνια να είχε
ζήσει ο ευκάλυπτος και τι να είχε δει να αλλάζει γύρω του, μέχρι που
παραδόθηκε στο απαλό και ύπουλο χιόνι; Ποτάμι θα περνούσε εδώ, ποτάμι χωρίς
όνομα και χωρίς ελπίδα να μαθευτεί ποτέ το παρελθόν και η μοίρα του. Καλύτερα
έτσι, γιατί τα τραγουδισμένα ποτάμια, ο Ιλισός κι ο Κηφισός, μας έχουν αφήσει
μυστική πληγή, έτσι όπως καταδικάστηκαν σε εξαφάνιση. Σε ποιες εκλογές θα μας
τα υποσχεθούν πια πίσω; Όλο γεφύρια ξεροσφύρι μάς τάζουν. Γεφύρια πάνω από
δρόμους, ανισόπεδες διαβάσεις, μόνο αυτοκίνητα να κυλούν. Τόσες προτάσεις,
τόσες νέες ιδέες και τίποτα για αναβίωση των ποταμών. Κάποτε για να φτιάξεις
γέφυρα χρειαζόταν να περνά κι ένα ποτάμι από κάτω. Θα σας φτιάξουμε και
ποτάμια, έλεγαν. Ένα ποτάμι δεν αξίζει να γυρίσει στην πόλη αυτή; Μόνο τα
μάρμαρα της Ακρόπολης;