Ένα θέατρο γεννιέται!

Το αρχιτεκτονικό σχέδιο του πιο «χάι-τεκ» θεατρικού κτιρίου που ορθώνεται στην περιοχή Ομονοίας, για να λειτουργήσει εντός του 2004

H υπόθεση της δημιουργίας θεάτρων, όπου απουσιάζουν οι δημόσιες επενδύσεις,
έχει οδηγήσει την ιδιωτική πρωτοβουλία σε πρακτικές μεταποίησης χρήσης
ποικίλων χώρων (παλιοί κινηματογράφοι, νεοκλασικά κτίρια, αποθήκες, υπόγεια
και δώματα) σε θεατρικές σκηνές. Κόντρα σ’ αυτή την πρακτική και αντί για
ανακαίνιση, αποκατάσταση ή μεταποίηση, ορθώνεται το νέο επιβλητικό και
μοντέρνο κτίριο-κόσμημα της θεατρικής Αθήνας.

H πρωτοβουλία ανήκει στην ηθοποιό Κατερίνα Μαραγκού και στον άνδρα της, τον
παραγωγό Βίλη Ανδρέου, οι οποίοι μετά την αδόκητη περιπέτεια του θεάτρου
«Αθηνών» – που πέρασε σε άλλα χέρια – τόλμησαν να κάνουν πράξη μια ουτοπία.
Στο οικόπεδο της οδού Ακομινάτου 15-17 δεν χτίζουν μια πολυκατοικία, στο
υπόγειο ή ισόγειο της οποίας θα λειτουργούσε μια θεατρική σκηνή, αλλά ένα
επιβλητικό κτίριο με τον κυριολεκτικό όρο του θεάτρου. Κι αυτό το στοιχείο
είναι που δίνει στο γεγονός ιδιαιτερότητα και το αποσυνδέει από την
θεατρο-κτιριομανία. Γιατί στην υδροκέφαλη, θεατρικά, Αθήνα με τις 100 και
πλέον θεατρικές σκηνές, ελάχιστες είναι αυτές, πλην του «Εθνικού Θεάτρου», του
«Δημοτικού» Πειραιά, του «Ρεξ», του θεάτρου «Άννα – Μαρία Καλουτά» του
«Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας», που σχεδιάστηκαν και χτίστηκαν εκ θεμελίων, για να
λειτουργήσουν ως θέατρα.

Επί τέσσερα χρόνια δούλευαν πάνω σ’ αυτό το σχέδιο, που
πραγματοποιείται με τη βοήθεια της Γενικής Τράπεζας. Την όλη κατασκευή έχει
αναλάβει η Τεχνική Εταιρεία Κλουκίδης – Λάπας, ενώ η αρχιτεκτονική μελέτη
είναι του Κώστα Κουρουσόπουλου και του Νϊκου Σχολίδη και η στατική μελέτη του
κτιρίου, του Γρηγόρη Πενθερουδάκη.

Στον χώρο, που θα λειτουργήσει φέτος, μας ξεναγεί η Κατερίνα Μαραγκού. Ο
συγκινημένος λόγος της είναι λιτός και περιγραφικός: «Στο φουαγιέ υπάρχει το
μπαρ του θεάτρου και πωλητήριο με προθήκες θεατρικών βιβλίων, θεατρικών CD,
καθώς στοιχεία και αξεσουάρ θεατρικού μακιγιάζ. H σκάλα οδηγεί στον ημιώροφο,
όπου βρίσκονται τα καμαρίνια, και στο στεγασμένο “αίθριο”, το οποίο θα
αξιοποιηθεί ως γκαλερί. Εδώ, εικαστικοί καλλιτέχνες θα εκθέτουν – δωρεάν – τα
έργα τους, ζωγραφική, γλυπτική, φωτογραφία. Πάνω από τον ημιώροφο είναι το
θέατρο, τριακοσίων θέσεων (πλατεία και μικρός εξώστης) με περιστρεφόμενη σκηνή
(ύψους 11,7 μ., βάθους 7 μ. και πλάτους 12 μ). Πάνω από το θέατρο υπάρχει μία
ακόμα αίθουσα, η οποία θα αξιοποιηθεί σε δεύτερη φάση».

H Κατερίνα Μαραγκού

Ένας χάι-τεκ χώρος με σωστή υποδομή και σεβασμό στη συστέγαση καλλιτεχνών και
θεατών, όπου εναρμονίζονται με σύγχρονες προδιαγραφές οι ανάγκες και
απαιτήσεις του ζωντανού στοιχείου της θεατρικής πράξης και «μηχανής». Τι
πρόκειται όμως να στεγάσει στην ευρύχωρη σκηνή του, με ποιον τρόπο θα
λειτουργήσει και τι διαφορετικό θα προσθέσει σε μια κορεσμένη θεατρική αγορά;

«Ξεκινήσαμε με τη φιλοδοξία να δημιουργήσουμε ένα κτίριο-παρακαταθήκη
στο ελληνικό θέατρο, που θα υπάρχει και ύστερα από εμάς. Ως ιδιωτικός χώρος
πάντως, μοιραία θα λειτουργήσει με προσωπικές αισθητικές επιλογές. H ευθύνη
αυτή δημιουργεί ένα ευρύ πεδίο, το οποίο θα αξιοποιήσουμε αντλώντας δυνάμεις
και “φωνές” από όλο τον θεατρικό χώρο. M’ άλλα λόγια, δεν χτίζουμε ένα θέατρο
για να κάνω το κέφι μου. H λειτουργία του δεν θα συντάσσεται στη βάση
προσωπικού ναρκισσιστικού ψυχισμού και αντίστοιχης ματαιοδοξίας. H δική μου
παρουσία θα υπάρχει, συνεχίζοντας τη δουλειά που γινόταν στο “Αθηνών”, αλλά
όχι απαραίτητα σε μόνιμη βάση. Σταθερή όμως θα είναι η εναλλαγή καλλιτεχνικών
προτάσεων, οι οποίες θα αξίζει να παρουσιαστούν. Το θέατρο δηλαδή θα
λειτουργεί ως ελεύθερο βήμα σε καλλιτέχνες που θα έχουν μια ενδιαφέρουσα
πρόταση. Ένας χώρος “ανοιχτός” σε μια πολυφωνία, η οποία αξίζει να
ενεργοποιηθεί».

Όταν μια δημόσια πράξη δεν είναι λύση σε προσωπικές ματαιοδοξίες αλλά διέξοδος
σε ευγενείς φιλοδοξίες που βάζουν μέσα τους καλλιτέχνες και τα έργα τους, τότε
η άποψη του Σίλερ πως το «θέατρο είναι ηθικός θεσμός» αποκτά και πάλι τη
δύναμη μιας οικειοποίησης, στην οποία αναφέρονται τα όνειρα και τα σχέδια της
Κατερίνας Μαραγκού. Μέλλει να αποδειχθεί.

Παιδική σκηνή και ξένοι θίασοι

«Το θέατρο θα ξεκινήσει με δύο θεατρικές παραγωγές σύγχρονων έργων και με
παιδική σκηνή», εξηγεί η Κατερίνα Μαραγκού. «Και ως το τέλος της ερχόμενης
σεζόν θα έχουμε προχωρήσει σε μετακλήσεις ξένων θιάσων και μουσικών
συγκροτημάτων θεατρικού ύφους. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τις εκθέσεις και το
πωλητήριο θεατρικών αντικειμένων, ελπίζουμε πως θα δημιουργήσουν ένα “ζωντανό”
καλλιτεχνικό κύτταρο, που προστιθέμενο στη θεατρική “αγορά”, δεν θα
νομιμοποιεί απλά την παρουσία του, αλλά, εφόσον θα συντρέχουν αυτές οι ειδικές
αισθητικές προϋποθέσεις, θα έχει κάτι ενδιαφέρον να πει».