ANAΛΩΣIMA Kρέας τη Σαρακοστή

Σαν σαρακοστιανό μεζέ μάς το πρόσφεραν όλοι οι σταθμοί την Καθαρά Δευτέρα το
ντιμπέιτ. Κάτι ξεχωριστό, κάτι σπέσιαλ, τρίωρο και εφ’ όλης της ύλης, με όλα
ρυθμισμένα και ακριβοζυγισμένα. Σωστά μαριναρισμένα, συνταγή νουβέλ κιουιζίν.
(Δεν έχει ξαναγίν’…). Έβαζες ν’ ακούσεις τραγουδάκια κι άκουγες λεπτομέρειες
για το ντιμπέιτ. Αυτή είναι η γιορτή του χειμώνα τελικά, ο αγώνας των αρχηγών.
Ούτε Αποκριά μέτρησε φέτος, ούτε τίποτα. Γι’ αυτό πρέπει να ξέρουμε όλους τους
κανόνες του παιχνιδιού. Να στηθούμε όλοι ίσοι κι αδελφωμένοι και ψύχραιμοι
στους καναπέδες μας, με βλέμμα και κρίση αδέκαστη, να ακούσουμε τους δύο
βασικούς μνηστήρες της εξουσίας. Σαν να τους βλέπουμε για πρώτη φορά, σαν να
μην ξέρουμε περί τίνος πρόκειται, ποιοι είναι αυτοί και τα κόμματά τους, ποια
είναι η πολιτική τους. Να τους δούμε να αγωνιούν ενώπιόν μας, σαν ρήτορες και
ηθοποιοί και μονομάχοι, σε τέχνες που δεν τις διδάχθηκαν και που ίσως δεν
είναι απαραίτητες για την άσκηση πρωθυπουργίας. Ωστόσο, αυτές θα βαρύνουν.
Τόσο το χειρότερο, για όποιον δεν έχει τα ταλέντα. Τώρα θα δούμε, όχι ποιος θα
φτιάξει καλύτερα σχολεία, ποιος θα διαχειριστεί το Κυπριακό, τα
Ελληνοτουρκικά, τα Ευρωπαϊκά, τα θρησκευτικά, την υγεία και τις συγκοινωνίες,
αλλά ποιος γράφει στο γυαλί, ποιος χαμογελάει γοητευτικά, ποιος έχει
ετοιμότητα, πειθώ, υπομονή, καλούς τρόπους, ωραίο δέρμα, άσπρα δόντια… Κάτι
σαν γεύμα συμβολικά ανθρωποφαγικό δεν σας θυμίζει; Κι έχουμε πιστέψει βαθιά
ότι χιλιάδες ψηφοφόροι εκείνη τη βραδιά θα αποφασίσουν. Προσωπικά, κανέναν δεν
συνάντησα που να παραδέχεται ότι είναι απ’ αυτούς. Όλοι όμως θεωρούν ότι
κάποιοι άλλοι θα το κάνουν.