Tο Tέταρτο κουδούνι

Καλός – με πολλά καλά, εν πάση περιπτώσει – αλλά… ανθυγιεινός, βρε
παιδί μου… Ο «Ταξιδιώτης του χειμώνα» του Κωνσταντίνου Ρήγου και του
Χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ που είδα στο «Χώρα».

M’ όλους αυτούς τους τόνους τα κομματάκια των εφημερίδων που, λίγο μετά
την έναρξη, έπεσαν – καταπληκτική σκηνή! – ως χιόνι απ’ την οροφή – το ‘στρωσε
για τα καλά στη σκηνή – και που τα… αναμόχλευαν οι χορευτές, τα κλώτσαγαν,
τα πέταγαν στην πλατεία, κυλιόντουσαν πάνω τους…

Όποιος είχε αλλεργία στη σκόνη και στο χαρτί, μ’ όλα αυτά τα αιωρούμενα
στην αίθουσα σωματίδια, την είχε βάψει… Είδα κυρία να απομακρύνεται απ’ τη
σκηνή κρατώντας φραγμένη τη μύτη της και να μένει όρθια ώς το τέλος, πίσω,
μακριά απ’ τη σκηνή!

Αχ, αυτή η πρωτοπορία…

Μα δεν είναι ο Σον Πεν (φωτογραφία) ίδιος ο Σωτήρης Μουστάκας;

Κι ο Ρόμπερτ ντε Νίρο ίδιος ο Μήτσος Κωστόπουλος;

H Κλυταιμνήστρα με τουρμπάνι, κάτι μεταξύ παραδουλεύτρας του ’50 και
Τζέσι Νόρμαν. Ο Αγαμέμνων με περούκα που κατέληγε σε «αλογοουρά»,
«μοντγκόμερι» μπλε, «κλασικό», αλλά με το ένα «φύλλο» μακρύτερο απ’ τ’ άλλο,
σαξ παντελόνι φουφούλα και μαύρα κρητικά στιβάνια. Ο Αχιλλεύς με μπότες προς
το χακί, μακριές μέχρι γοφών και κοντό, στενό, υποπράσινο σακάκι με το ENA
πέτο κόκκινο. Ο – εις διπλούν – Άγγελος B’ ινδοπρεπέστατος.

Τα μέλη του πεταχτούλη Χορού με φορέματα τσάρλεστον ιβουάρ, ένα μπλε
«φύλλο», μπροστά, χαμηλά, και κόκκινο ζωνάκι διακοσμητικό στην ηβική χώρα –
κάτι σε bleu – blanc – rouge της tricolore ήτοι της γαλλικής σημαίας – ως
μαθήτριες γαλλικής σχολής καλογραιών, κορδέλες στο μέτωπο και μαύρες κλειστές
παντοφλίτσες στα πόδια. Και, και, και…

Όχι! Ποτέ δε θέλω να τα ξαναθυμηθώ τα κοστούμια της παρελθούσας
«Ιφιγένειας εν Αυλίδι» της «Στοάς»… Ποτέ!

Μα τι εμμονή κι αυτή…

Κάθε φορά που βλέπω παράσταση σε θέατρο των Επιχειρήσεων Λιβαδά διαβάζω
στο προτασσόμενο βιογραφικό του παραγωγού Βαγγέλη Λιβαδά ότι είναι «ιδρυτής
του “Αμφι – Θεάτρου”»!

«Την έχει δει» έτσι ο κ. Λιβαδάς, φαίνεται, επειδή ήταν ο θεατρικός
επιχειρηματίας του «Καλουτά» όπου ξεκίνησε, το ’75, την πορεία του, με τον
«Ερωτόκριτο», το «Αμφι – Θέατρο». Που, αν δεν κάνω λάθος, όμως, του Σπύρου
Ευαγγελάτου είναι, κι ο Σπύρος Ευαγγελάτος το ‘χει ιδρύσει.

Κύριε Βαγγέλη μου, είσαι καλός, είσαι χρυσός, έχεις τις χάρες όλες,
αλλά «ιδρυτής» δεν είναι όποιος βάζει τα λεφτά. Αλλά όποιος βάζει την ιδέα…
Αλλάξτε την, λοιπόν, αυτή τη λεπτομέρεια στο βιογραφικό. Γιατί, όταν τη
διαβάζουμε, γελάμε.

Με τόσους «άστεγους» που τους «προσέφερε φιλόξενον στέγην», το ΠΑΣΟΚ
κάλλιστα πια θα μπορούσε να μετονομαστεί – που το συζητάνε. Και χωρίς πολλές
«αβαρίες».

Σε Πανελλήνιο Στεγαστικό Κίνημα.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Παρατείνεται έως το τέλος της σεζόν, στο «Black Box» του «Επί Κολωνώ»,
η παράσταση του Γιώργου Παλούμπη με το μονόπρακτο του Πίντερ «The Dumb
Waiter». Οι άλλες δυο παραστάσεις της Ομάδας «Νάμα» με Βικτώρια Χαραλαμπίδου
και Ανέστη Χαραλαμπίδη που σας έγραφα δε θα γίνουν τελικά.

Αλλά και «Ο συνταγματάρχης πουλί» του Χρίστο Μπόιτσεφ, που επρόκειτο να
παρουσιαστεί στο «Κνωσός» σε σκηνοθεσία Χρήστου Τσάγκα και που οι δοκιμές του
είχαν ήδη αρχίσει, μετατίθεται, λέει, για την επόμενη σεζόν.

Αρκετοί οι ηθοποιοί που τα τελευταία χρόνια εζήλωσαν δόξαν συγγραφέως –
και δεν εννοώ έργα θεατρικά ή αυτοβιογραφίες, λογοτεχνία αμιγή εννοώ. Ανάμεσά
τους, ο Γιώργος Κοτανίδης – Μενέλαος έως πρόσφατα στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι»
του Θανάση Παπαγεωργίου και της «Στοάς» -, γιος – σόι το βασίλειο… – του
Παύλου Κοτανίδη, συγγραφέα θεατρικών έργων και μεταφραστή στα ποντιακά έξι
κωμωδιών του Αριστοφάνη αλλά και ολόκληρης της «Οδύσσειας» του Ομήρου -ένας
άθλος! -, ο οποίος, τώρα, στα ογδόντα εννιά του, ολοκληρώνει και τη μετάφραση
της «Ιλιάδας».

Το τρίτο βιβλίο του Γιώργου Κοτανίδη – μετά τη νουβέλα «Περί μαιάνδρου»
και το μυθιστόρημα «Απρόσμενα αισθήματα» τα οποία έχουν κυκλοφορήσει απ’ τις
Εκδόσεις Γαβριηλίδη – πρόκειται να εκδοθεί απ’ τον Καστανιώτη μετά το Πάσχα.

Τίτλος του, «Οι Σαλτιμπάγκοι» και θέμα του – εδώ και το ενδιαφέρον -,
το θέατρο. Με άξονα και βασικό ήρωα τον Αθανάσιο Σκοντζόπουλο, ο οποίος
δημιούργησε το 1836 το πρώτο θέατρο στην Αθήνα, φρέσκια τότε πρωτεύουσα του
νεοπαγούς ελληνικού κράτους, και για τον οποίο ο ηθοποιός – σκηνοθέτης έκανε
έρευνα εξονυχιστική.