«Σιγά μη βάλω αλυσίδες…»

Περήφανες δεν δέχονται τον ζυγό των αλυσίδων, ξεχύνονται στην εθνική και ό,τι χιονίσει ας κατεβάσει

Συμμετοχική δημοκρατία; Α, όχι. Τη δική μας δημοκρατία τη λέμε καταγγελτική
και κάνει καλύτερη τηλεόραση. Γιατί έχει θύτες και θύματα – όλοι μας είμαστε
τέτοια – έχει κραυγές στα τηλεπαράθυρα, έχει ενόχους, έχει πρωταγωνιστές, έχει
όλα όσα χρειάζεται ένα ωραίο υπερθέαμα εθνικής κρίσης. Ο χιονιάς των Αθηνών
ήταν μία από τις ιδανικές ευκαιρίες να επιδείξουμε το υψηλό καταγγελτικό
φρόνημά μας.

Άλλωστε ζυγόν δεν υποφέρουμε και ουδείς μπορεί να εμποδίσει τις κινήσεις μας,
ούτε ο χιονιάς ούτε και οι αλυσίδες, γιατί «σιγά μην πάρουμε αλυσίδες για δύο
ημέρες που χιονίζει τον χρόνο». Το ακούσαμε και αυτό από νταλικέρη, ο οποίος
διαμαρτυρόταν γιατί τον σταμάτησε η Τροχαία.

Άλλος κύριος, ο οποίος είχε αποκλειστεί στο Σχηματάρι, ούρλιαζε στην Άννα
Παναγιωτερέα, ερεθισμένος από παρέμβαση του Γιώργου Βλάχου, που τον ρωτούσε
γιατί βγήκε στην Εθνική ενώ γνώριζε ότι θα έχει κακοκαιρία, ότι «ουδείς
απαγόρευσε να βγω στην Εθνική και εφόσον ουδείς το απαγόρευσε, εγώ βγήκα. Ας
μου το απαγόρευαν και ας μου έβαζαν και πρόστιμο».

Κατόπιν αυτού, η παρέμβαση των τεθωρακισμένων στην Εθνική μάς φάνηκε
δικαιολογημένη, αλλά πλέον ήταν αργά. Βγήκαν για να βοηθήσουν τους
εγκλωβισμένους, ενώ έπρεπε να έχουν βγει νωρίτερα για να εμποδίσουν τους
ταξιδιώτες. Το ζητούσαν καθαρά οι άνθρωποι. Απαγορεύστε μας τις κινήσεις.
Αλλιώς; Κάνουμε του κεφαλιού μας.

Έτσι το σύνηθες υπερθέαμα με τον γενικό τίτλο «το-έθνος-σε-κρίση» εκτυλίχθηκε
στις μικρές οθόνες κατά τα γνωστά: από τη μία οι καταγγέλλοντες την ανυπαρξία
του κράτους και από την άλλη οι αρμόδιοι για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή του.
Στη μέση ωραιότατα κάτασπρα τοπία από γειτονιές της Αθήνας με αμέριμνα παιδιά
που αντήλλασσαν χιονόμπαλες και οι πολιτικοί αρχηγοί σε επείγουσες επισκέψεις
σε εγκλωβισμένους, σε ασθενείς και οδοιπόρους για να δείξουν εμπράκτως το
ενδιαφέρον της πολιτικής για τον πολίτη.

Τηλεπαράθυρα σε δελτία ειδήσεων αντικαθιστούν τις προεκλογικές κόντρες με τις
εξίσου φαντασμαγορικές για τον χιονιά, που τον έχουν πάρει προσωπικά οι
επαγγελματίες εκφραστές τής λαϊκής αγανάκτησης. Οι τελευταίοι κοσμούν τα
εγχώρια τηλεπαράθυρα σε κάθε κρίση, ανεξαρτήτως περιεχομένου, από τις
«ταυτότητες», την υπόθεση «Τσενάι», την τροπολογία Πάχτα μέχρι τον χιονιά.
Έχει την τιμητική του ο Γιώργος Τράγκας, ο οποίος καταγγέλλει από τηλεπαράθυρα
εργολάβους και κράτος ότι «έφαγαν» και δεν αγόρασαν γκρέιντερ και εκχιονιστικά
(Alter).

Επίσης, επειδή είμαστε και κοσμοπολίτες, κάνουμε συγκρίσεις με το εξωτερικό:
«Τόσα χρόνια έχω ζήσει στη Βόρειο Ιταλία, που χιονίζει επί μήνες τον χειμώνα.
Ποτέ δεν δημιουργείται τέτοια κατάσταση εκεί», λέει στο φιλοθεάμον κοινό ο
Μάκης Τριανταφυλλόπουλος. Νάτη και η «διεθνής εμπειρία». Δεν μας πιάνει
κανείς, την παίζουμε στα δάχτυλα. Και από Σουηδία και Φινλανδία είχαμε
παραδείγματα. Πολυταξιδεμένοι όλοι.

Και η μισή Ελλάδα που έχει χιόνια τους χειμώνες μπορούσε να απολαύσει
υπομειδιώντας τους πρωτευουσιάνους να πνίγονται σε μια κουταλιά νερό χάρη στα
μαραθώνια ενημερωτικά προγράμματα των καναλιών. Τα τηλεφωνήματα αποκλεισμένων
απευθείας στο στούντιο διαμορφώνουν μια ωραία ατμόσφαιρα πανικού και
καταστροφής.

Εκφράσεις των μετεωρολόγων όπως «ολικός παγετός» προσθέτουν θριλερική
ατμόσφαιρα έτσι όπως τις επαναλαμβάνουν, σαν να πρόκειται για ολική καταστροφή
οι ρεπόρτερ.

Πάντως απολαύσαμε ακόμη μία φορά το υπέροχο θέαμα του κακομαθημένου εαυτού
μας, που απαιτεί από το κράτος – αορίστως αυτό, σαν να μην μας περιλαμβάνει –
να συμπεριφέρεται σαν μαμά-κλώσσα, δίχως να μας απαγορεύει τίποτε, να μας
συμπαραστέκεται δίχως να μας περιορίζει καθόλου.

Νταλικέρηδες χωρίς αλυσίδες και ας δίπλωναν οι καρότσες και σταματούσε η
κίνηση. Εις, μάλιστα, εκ της συμπαθεστάτης αυτής τάξεως των νταλικα-νήδων
δήλωνε στον φακό ότι δεν βάζουν αλυσίδες «γιατί χαλούν τα λάστιχα». Ότι χαλούν
και ανθρώπους αν συμβεί το μοιραίον, ουδείς το σκέπτεται. Είναι και ακριβά τα
λάστιχα, ενώ μια ανθρώπινη ζωή, πόσο πάει;

Ειδήμονες εξ αποστάσεως

Επειδή όμως λατρεύουμε την καταγγελία που προσφέρει απολαυστικό θέαμα, ως
επαγγελματίες του είδους, εμφανίστηκαν σε απευθείας τηλεφωνική σύνδεση με το
στούντιο του Γιώργου Οικονομέα, ως ρεπόρτερ του πανικού, οι Δήμος Βερύκιος και
Δημήτρης Σταυρόπουλος – αν και ήταν στη Μυτιλήνη – να γνωρίζουν τα πάντα για
το τι συνέβαινε εκείνη την ώρα στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Με φωνή που είχε τον «καθιερωμένο» τόνο της αγανάκτησης, ξεσπάθωσαν
ζητώντας – σε οργίλο ύφος – ακόμα και παραιτήσεις. Όλα τα γνώριζαν οι
«δαιμόνιοι» ρεπόρτερ και βάλθηκαν με αρωγό την τηλεοπτική τεχνολογία που
καταργεί τις αποστάσεις στη μικρή οθόνη να μας πείσουν ότι αυτοί είναι οι
μόνοι υπεύθυνοι από τη μακρινή Μυτιλήνη μπροστά σε τόσους ανεύθυνους – κατά
την άποψή τους – αρμόδιους που έδιναν τη μάχη επί τόπου με τα χιόνια.