[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ένας σοφός ονόματι Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που έκανε μεγάλη καριέρα στην
Αμερική ως οικονομολόγος και αναλυτής, έλεγε συχνά ότι «η πολιτική δεν είναι η
τέχνη του εφικτού (όπως υποστήριζαν οι αρχαίοι), αλλά της ισορροπίας ανάμεσα
στο δυσάρεστο και το καταστροφικό». Ο άνθρωπος τα έλεγε αυτά χωρίς να έχει
υπόψη του ότι ο Γιώργος Παπανδρέου σχεδιάζει να κάνει την πολυσυζητημένη
διεύρυνση προς τα αριστερά και τα δεξιά του ΠΑΣΟΚ. Ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα
πάρει στο σοσιαλιστικό κόμμα που δημιούργησε ο πατέρας του Ανδρέας (και φίλος
του Γκαλμπρέιθ) διάφορους νεοφιλελεύθερους τύπου Στ. Μάνου και A.
Ανδριανόπουλου. Αν το γνώριζε, πιθανώς να έλεγε τίποτε πιο «βαρύ», αλλά δεν το
γνώριζε… Είπε όμως αυτή τη σοφή κουβέντα, κι εμείς πιστεύουμε ότι πραγματικά
ταιριάζει γάντι με την περίπτωση.

Μικρές αλήθειες για μια δυσάρεστη απόφαση

Οι εκλογές είναι πόλεμος. Σκληρός, αδυσώπητος, ανελέητος. Χωρίς κανόνες. Και
σε έναν πόλεμο, όπου ισχύει απολύτως και χωρίς διακρίσεις το ρητό «ο θάνατός
σου, η ζωή μου», εκείνος που έχει το γενικό πρόσταγμα θα συμμαχήσει ακόμη και
με τον διάβολο προκειμένου να πετύχει τη νίκη, να σωθεί και να σώσει τους
δικούς του. Κι αν κερδίσει, θα δει τι θα κάνει με τον διάβολο. Αν χάσει όμως,
ξέρει ότι «θα τον πάρει και θα τον σηκώσει» (τον ίδιον…). Αυτές τις μικρές
αλήθειες φαίνεται πως τις ξεχνούν όσοι από ιερή αγανάκτηση επιτίθενται
(υπογείως και στους διαδρόμους) στον Γιώργο Παπανδρέου, που πήρε τη δυσάρεστη
απόφαση (της ένταξης των Μάνου, Ανδριανόπουλου κ.λπ.). Γιατί τις ξεχνούν;
Είναι απλό: αναζητούν ένα άλλοθι για να (ξανα)ρίξουν το ΠΑΣΟΚ στη μιζέρια των
ημερών Σημίτη. Τίποτε δεν κατάλαβαν απ’ όσα έχουν γίνει ώς τώρα στο ΠΑΣΟΚ.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε,αλλά μετά τις εκλογές

Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα το καταλάβουν ούτε και μετά αυτό που θα τους
συμβεί. Διότι την επόμενη μέρα των εκλογών, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα,
τίποτε δεν θα μοιάζει με το σήμερα, και πολύ περισσότερο με το πριν (από τρεις
ή πέντε μήνες). Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όποιος πιάσει το νόημα, έχει μία
πιθανότητα να διασωθεί. Μία. Αν και το πιθανότερο είναι ότι ούτε αυτή τη μία
έχει! Κι έπειτα αυτό το κόλλημα που έχουν ορισμένοι με τις κομματικές
παραδόσεις, ε, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει. Ωραία η παράδοση, ωραία η
αναφορά στο ιστορικό παρελθόν του κόμματος, στις αξίες και τις αρχές του, αλλά
πατριώτες (κομματικοί!), από το 1974 μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει 30
(τριάντα, ολογράφως) χρόνια. Τριάντα. «Ήμουνα νιος και γέρασα κι ασπρίσαν τα
μαλλιά μου», που θα ‘λεγε ο Άκης, η Βάσω, ο Αποστόλης, ο Κώστας, ο Θόδωρος, ο
Κώστας, ο άλλος ο Κώστας ο μικρός, ο Μάκης, ο Κίμων, ο Αλέκος, κι εμείς μαζί!
Τα παιδιά τους (των περισσοτέρων τουλάχιστον) έχουν ηλικία μεγαλύτερη από αυτή
που είχαν οι ίδιοι την εποχή που εντάχθηκαν στο ΠΑΣΟΚ. Λοιπόν; Κάπως δεν
πρέπει να «μιλήσει» το ΠΑΣΟΚ σ’ αυτά τα παιδιά; Με τι θα τους μιλήσει; Με τη
Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη; Αυτή είναι πια ανάμεσα στις κορνίζες με τον
παππού και τη γιαγιά…

Ποτάμια δακρύων για τους χαμένους συντρόφους

Το γελοίο της εμμονής σε ένα παρελθόν που σήμερα είναι στείρο και
αντιπαραγωγικό φαίνεται από τις αντιδράσεις των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.
Περίσσεψε ο πόνος τους στα κανάλια, γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου δέχθηκε στο
ΠΑΣΟΚ τον Μάνο και τον Ανδριανόπουλο. Κλάμα ο Μιλτιάδης Έβερτ, δάκρυα ο
Γιάννης Βαρβιτσιώτης, θλιμμένος σαν σε κηδεία ο Μητσοτάκης.

Τι το ότι «νοθεύεται η ιδεολογία του Κινήματος», ότι «υπονομεύεται η
σοσιαλιστική πορεία του ΠΑΣΟΚ», ότι «παραβιάζονται οι βασικές αρχές και θέσεις
του ΠΑΣΟΚ» – ένα δράμα. Μια τραγωδία. Να τη βλέπει η Λυδία Κονιόρδου, η
τραγωδός, και να θέλει να την παίξει το καλοκαίρι στην Επίδαυρο. Να σπάσει
ταμεία. Εμείς απλώς θα σπάσουμε, κάποια στιγμή, τις τηλεοράσεις. Δεν γίνεται.
Διότι αυτό αποκλείεται να το αντέξουμε…

Πρωτοβουλία υψηλού πολιτικού ρίσκου

Και για να τελειώνουμε, διότι όλα αυτά -, αντιδράσεις στο ΠΑΣΟΚ,
νεοδημοκρατικός πόνος για τη νόθευση της ιδεολογικοπολιτικής καθαρότητας του
ΠΑΣΟΚ -, πάει σετάκι με τις δημοσκοπήσεις και τους δημοσκόπους που εκτιμούν
ότι θα υπάρξουν (σοβαρές) επιπτώσεις από το αμφίπλευρο άνοιγμα του Γ.
Παπανδρέου.

H ουσία είναι μία: η πρωτοβουλία που πήρε ο Γιώργος είναι όντως υψηλού
πολιτικού ρίσκου. Πολύ υψηλού. Εδώ ο Καραμανλής, ας πούμε, δεν κατάφερε να
εντάξει τον Σαμαρά γιατί φοβήθηκε την αντίδραση του Μητσοτάκη. Ο Γιώργος
προχώρησε, και πρέπει να του το αναγνωρίσουμε, αδιαφορώντας για το κόστος. H
επιτυχία της πρωτοβουλίας του θα κριθεί στις εκλογές του Μαρτίου. Αλλά πρέπει
να καταλάβουν όλοι, και εμείς επίσης, ότι ο άνθρωπος να κερδίσει τις εκλογές
προσπαθεί. Να κερδίσει. Αν σκεφτόταν ότι τις έχει χαμένες από χέρι, προφανώς
δεν θα προχωρούσε στη διεύρυνση. Ούτε φίλοι του είναι ο Μάνος με τον
Ανδριανόπουλο, ούτε συγγενείς του, ούτε κολλητοί του. Και πολύ περισσότερο,
δεν πρόκειται να επηρεάσουν τις πολιτικές του ΠΑΣΟΚ. Αυτά. Τα υπόλοιπα και
εκτενέστερα, μετά τις εκλογές, όταν θα κάνουμε ταμείο…

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Τι να λησμονήσω, τι να θυμηθώ…

Με συναρπάζει η σκληρή κριτική που ασκούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο
ΠΑΣΟΚ για την απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να το διευρύνει προς τα αριστερά
και ειδικά προς τα δεξιά. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που μπορείς άνετα
να επικαλεσθείς τον τίτλο της γνωστής ταινίας «Κοίτα ποιος μιλάει», για να τις
χαρακτηρίσεις! Τι να πρωτοθυμηθώ, τι να ξεχάσω: τη N.Δ. που έχει μια
διαχρονική πορεία αφομοίωσης των πιο ετερόκλητων στοιχείων στους κόλπους της;
Αυτή τη φορά ενέταξε τον Γιώργο Πέτσο τον οποίο η ίδια είχε φυλακίσει ως
κλέφτη και καταχραστή το ’89, και τον Στέλιο Παπαθεμελή που παρουσιαζόταν
μέχρι προσφάτως ως… κληρονόμος του Ανδρέα Παπανδρέου! Τον Συνασπισμό; Που
συμπεριέλαβε στους συνδυασμούς του τον Μήτσο Κωστόπουλο και τον Γιάννη Θεωνά,
οι οποίοι, όταν συμμετείχαν στο KKE, ήταν με τον… καλό τον λόγο για τον ΣΥΝ
και τον N. Κωνσταντόπουλο (τσιράκια της κυβέρνησης και άλλα τέτοια…); Το
KKE, που έκανε βουλευτή του τη φίλη μου, τη Λιάνα Κανέλη, και παρά λίγο να
κάνει βουλευτή και τον περίφημο Ζουράρι, ο οποίος απολύτως συνεπής με την
κομμουνιστική ιδεολογία, στη συνέχεια κατέβηκε υποψήφιος νομάρχης με τη Νέα
Δημοκρατία; Πλάκα μάς κάνουν; Ή πιστεύουν ότι διαθέτουμε ασθενή μνήμη;