|
|
Το γεγονός ότι για τη συνείδηση των περισσοτέρων μας, οι εκλογές, που
θα έπρεπε να είναι η ευφρόσυνη άσκηση ενός ιερού δικαιώματος, έφτασε να
αντιμετωπίζονται ως επίλυση ενός γρίφου ή ενός αινίγματος, πιστώνει την
πολιτική ζωή στο σύνολό της με μία χρεοκοπία. Όταν η ατμόσφαιρα είναι τόσο
βαριά – πραγματικά ή πλασματικά – όπως η σημερινή, μοιάζει λίγο δύσκολο να
επιμεριστούν οι ευθύνες. Ωστόσο, δεν παύει να αιφνιδιάζεται κανείς μ’ ένα
γεγονός, που με μαθηματική ακρίβεια επαναλαμβάνεται μόλις αρχίζει η
προεκλογική «κούρσα»: πολιτικούς που τους γνωρίζουμε απ’ έξω κι ανακατωτά, ως
ήθος και ως αποτελεσματικότητα, εμφανίζονται αιφνιδίως αναβαπτισμένοι μέσα σ’
ένα θεσπέσιο φως. Σαν να κρατάνε στα χέρια τους ένα μαγικό ραβδί που, ωστόσο,
στη μακρά περίοδο άσκησης συμπολιτευόμενης ή αντιπολιτευόμενης εξουσίας δεν
είχαν κάνει τον κόπο απλά να το επισείσουν.
Αναρωτιέται κανείς για την ανάγκη μας, άτομα οικεία μας, που συχνά μάς
προκαλούν αποστροφή, να τα αισθανόμαστε να έχουν μεταμορφωθεί σε αιθέριες,
χωρίς εξαρτήσεις και συμφέροντα, υπάρξεις. Όση μεταμόρφωση δεν μας επιφυλάσσει
ο καθημερινός ερωτικός μας συμπαίκτης, την προσδοκούμε από τον πολιτικό, όχι
μόνο της αρεσκείας μας, αλλά και τον «καταδικασμένο» στη συνείδησή μας. Αν δεν
ισχύει η συνθήκη αυτή, τότε θα πρέπει, όσοι προσδοκούμε από τους πολιτικούς να
αλλάξουν τα πράγματα, να κατηγορηθούμε για απύθμενη βλακεία.
«Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγούμε από τους κλέφτες, είναι να τους
περιφρονήσουμε», έλεγε ο φύσει και θέσει αντιεξουσιαστικός Γιάννης Τσαρούχης.
Εμείς, αντίθετα, με το να προσκολλούμαστε στους πολιτικούς, ακόμη και με το να
τους κατηγορούμε, να τους βρίζουμε, να τους λοιδορούμε, το μόνο που
κατορθώνουμε είναι να τους πολλαπλασιάζουμε. Είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Λέξη»
