Tο χιούμορ των «Bραβείων»

Χρήστος Λούλης

Έγραφα για τη ζεστασιά και το χιούμορ της βραδιάς του Βραβείου Χορν. Τη
σκυτάλη του χιούμορ την πήραν, όμως, μετά τον Σταμάτη Φασουλή και τον Κώστα
Γεωργουσόπουλο, και τα παιδιά – τα Βραβεία Χορν των τριών προηγούμενων χρόνων,
που η εξέλιξή τους και το Ήθος που διατηρούν δίνει πρόσθετο κύρος στον θεσμό
για τις επιλογές του. Ο Δημήτρης Ήμελλος, ο οποίος διάβασε υμνητικές κριτικές
που έχουν γραφεί για τον Δημήτρη Χορν, κάθε τόσο μας καθησύχαζε: «Δεν θα
καθυστερήσω», «Άλλες δύο μείνανε», «Να και η τελευταία». Και στο τέλος μάς
διαβεβαίωσε: «Του χρόνου, θα σας διαβάσω και τις αρνητικές!». Ο Αργύρης Ξάφης
επιδέξια πέρασε το αφρώδες, αφοπλιστικό χιούμορ του Χορν με τον τρόπο που
διάβασε αυτή την πανέξυπνη τελευταία συνέντευξή του. Ενώ ο Χρήστος Λούλης, που
βγήκε να παραδώσει το Βραβείο – χρυσό σταυρό του Χορν στον Κώστα Βασαρδάνη ο
οποίος επιλέχθηκε τελικά από την επιτροπή – και ποτέ δεν θα γράψω ούτε ότι
«νίκησε» ούτε ότι «κέρδισε», η νίκη ανήκε και ανήκει σε όλους τους υποψήφιους
– μας εξομολογήθηκε: «Δεν θέλω να τον δώσω, αλλά τι να κάνω…». Και πολύ
σωστά μας υπενθύμισε ότι νέους, και στο θέατρο, πρέπει να θεωρούμε τους
εικοσιπεντάρηδες και τους τριαντάρηδες και όχι τους σαρανταπεντάρηδες – πράγμα
που ακριβώς εφαρμόζει το Βραβείο Χορν. H πιο σωστή κουβέντα της βραδιάς. Όσο
για το χιούμορ της, νομίζω ότι πολύ θα το εκτιμούσε ο Δημήτρης Χορν.