«Ολοκληρώστε, ολοκληρώστε…»

Τοκ σόου και τηλεοπτική σάτιρα ταυτίζονται στην απουσία ορίων και στην αποσπασματικότητα που τους δίνουν σουρεαλιστική μορφή

Σάτιρα και τοκ σόου έχουν τουλάχιστον ένα κοινό στοιχείο, το σουρεαλιστικό
τους πλαίσιο, και η συνάντησή τους προχθές στο «Τοκ σόου» (Alpha) του Μανώλη
Καψή, με καλεσμένους την παρέα των «AMAN» – Αντώνη Κανάκη, Σωτήρη Καλυβάτση,
Γιάννη Σερβετά – το απέδειξε περίτρανα.

Έτσι κι αλλιώς, από τη φύση της σκηνοθεσίας του το τηλεοπτικό είδος των
τοκ σόου δεν επιτρέπει την άρθρωση του λόγου, τη συνέπεια και την ολοκλήρωση
της σκέψης και η προχθεσινή εκπομπή οδήγησε στα άκρα ακριβώς αυτά τα στοιχεία,
συνδυάζοντας ιδανικά τη σάτιρα των πολιτικών εξελίξεων.

Μπήκαν στο στόχαστρο οι «ήλιοι» του ΠΑΣΟΚ «που έγιναν πολύ τρέντι», τα σύμβολα
και τα συμβολικά πρόσωπα, όπως η Εύα Καϊλή, στην οποία θα δώσουν το «υπουργείο
καύσωνα», είπαν οι «AMAN». Μπήκε στο στόχαστρο και ο υπολογιστής, με τον οποίο
μπορούν να επικοινωνούν οι πολίτες αυτοπροσώπως με τον Γιώργο Παπανδρέου και
σε όλη τη διάρκεια της εκπομπής ο Μανώλης Καψής είχε ανοιχτό ένα λάπτοπ για να
στείλει προτάσεις της παρέας για τα νέα κομματικά σύμβολα.

Αλλάζει όνομα το ΠΑΣΟΚ; «Να το κάνουμε Τσιπίτα-ΠΑΣΟΚ, όπως έγινε ο
Πανιώνιος», «A, ναι, δηλαδή, τσιμπάει την πίτα», «Να αποκτήσουν τα κόμματα
χορηγούς και το όνομα του χορηγού να συνοδεύει το όνομα του κόμματος».

«Έχουμε πρόταση για όνομα και σύμβολα;», επιμένει ο Μανώλης Καψής, «για να τα
στείλω στον Γιώργο» και χτυπάει τα πλήκτρα στο λάπτοπ.

«Θα αλλάξει ή δεν θα αλλάξει σήμανση το ΠΑΣΟΚ», επιμένει ο Καλυβάτσης.

Κάθε τόσο ακούγεται ένα «να ολοκληρώσω, παρακαλώ να ολοκληρώσω».

Την εκπομπή διανθίζουν αποσπάσματα από το τελευταίο επεισόδιο των «AMAN», όπου
σατιρίζονται οι επικοινωνιακές ομάδες των κομμάτων, τη στιγμή που παρουσιάζουν
στους αρχηγούς τα τραγουδιστικά σποτ της προεκλογικής τους εκστρατείας:
«Κωστάκη σόρι, ψηφίζω το άλλο το αγόρι, που κάνει τζόκινγκ χωρίς ζόρι κ.λπ.»
υποτίθεται ότι είναι η μία παρουσίαση, ενώ η άλλη δείχνει έναν Γιαπωνέζο να
σπάει με τη γυμνή πατούσα του μια αφίσα του ΠΑΣΟΚ για να αποκαλύψει εκείνη της
N.Δ.

H ειρωνεία προς όλους και όλα γίνεται σπαρταριστή.

«Σςςςςς, σιγά, μιλάει ο κύριος Καψής», ειρωνεύονται τον παρουσιαστή.
Εκείνος πάλι προσπαθεί να διατηρήσει τον τόνο της σοβαρότητας στη φωνή του,
υποδυόμενος την ιδιαιτερότητα της ομιλίας που προορίζεται να συμπληρώσει την
αίσθηση της επαγγελματικής γελοιότητας. Και αν στη μολιερική κωμωδία με τους
δύο γιατρούς – είναι ηθοποιοί – οι οποίοι μιλώντας ο ένας αργά τονίζοντας τις
συλλαβές και ο άλλος τραυλίζοντας, προκαλούν το γέλιο με τον άκαμπτο ρυθμό
ομιλίας που διακωμωδεί την αυταρέσκειά τους, στο «Τοκ Σόου» είναι ο ίδιος ο
παρουσιαστής ο οποίος μιμείται τον εαυτό του, σε μια τηλεόραση που μοιάζει να
βγάζει τη γλώσσα στον εαυτό της, αλλά για να απολαύσει τη γεύση του.

«Τριανταφυλλόπουλος;». «Δεν τον ξέρω εγώ τον κ. Τριανταφυλλόπουλο». «A,
πα, πα, με μούσια, μαλλιά… ποιον είπαμε;». «Τον κ. Τριανταφυλλίδη». «A, ναι,
γιατί είναι αυστηρός με τα παιδιά που τραγουδάνε;» – εννοούσαν τον Ιάσονα τού
«Να η ευκαιρία»… «Μα ποιον λες; Τον Τριανταφυλλίδη;». «Τι λέγαμε;» «Για το
Πόρτο Καρράς έχουμε κάνει εκπομπή εμείς εκεί». «Πριν το πάρει ο κ. Στέγγος,
Μάκη μου, πριν το πάρει ο κ. Στέγγος». «Είστε μες στη διαπλοκή». «A, πα, πα,
ούτε που ξέρω τα μούτρα του, εδώ να μου τον φέρεις τώρα γυμνό, δεν θα τον
γνωρίσω». «Φωτάκια να αναβοσβήνουν Στέγγος-Στέγγος, τίποτε εγώ». «Θα βγάλω τον
Κούγια στο τηλεπαράθυρο, είναι επί του προσωπικού», παρεμβαίνει σκασμένος στα
γέλια ο Μανώλης Καψής, κάνουν πως σηκώνονται να φύγουν τρομοκρατημένοι οι
«AMAN».

Μητστάκης; Μητσοπόντικας, Ομόνοια – Σεπόλια σε τρία λεπτά. Και αν χάσει η
N.Δ.; Τότε – μιμούμενος τη φωνή του Μητσοτάκη ο Σερβετάς – θα ‘ρθει «Μπόρα»,
λογοπαίγνιο με το Ντόρα.

«Κανέλλη, παίζει στα παράθυρα, Καφετζόπουλος απέναντι γιατί έχει πλάκα».

Πολύτιμες στιγμές

Λένε πως αν η πραγματικότητα χτυπούσε άμεσα τις αισθήσεις, θα μπορούσαμε να
δούμε τη φύση απομονώνοντας εξαίσιες εικόνες και ήχους, βιώνοντας άμεσα τα
συναισθήματα, η τέχνη θα ήταν περιττή. Αλλά επειδή ζούμε αποδεχόμενοι από τα
αντικείμενα μόνο τη χρήσιμη εντύπωση, οι στιγμές που απελευθερώνουν την ψυχή
από τις πιέσεις είναι πολύτιμες. Ακόμη και όταν δεν πρόκειται για τέχνη, αλλά
για αυθεντική σουρεαλιστική τηλεόραση που σαρκάζει τον εαυτό της θαυμάζοντάς
τον και επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία της.