ΓNΩMH Ο πόλεμος του 1%

Ήμουν κι εγώ στο Σούπερ Μπόουλ, τον τελικό του αμερικανικού ποδοσφαίρου.
Ταράχτηκα κι εγώ με το σόου του ημιχρόνου – όχι όμως μόνο λόγω του επεισοδίου
με το στήθος της Τζάνετ Τζάκσον. Όταν τελείωσε το σόου, είπα στη γυναίκα μου:
Πώς μπορούμε να παρουσιάζουμε στην Αμερική και στον κόσμο κάτι τόσο ανόητο και
χονδροειδές όταν έχουμε στο Ιράκ 115.000 στρατιώτες, από τους οποίους πεθαίνει
κατά μέσο όρο ένας κάθε μέρα;

Καταλαβαίνω πως αυτό δεν είναι λογικό – δεν υπάρχει κανόνας που λέει ότι το
σόου του Σούπερ Μπόουλ πρέπει να τιμά τους Αμερικανούς στρατιώτες στον πόλεμο.
Το συγκεκριμένο σόου όμως συμπυκνώνει αυτό που με έχει ενοχλήσει περισσότερο
γύρω από τον τρόπο που έγινε αυτός ο πόλεμος: όλο το βάρος το σηκώνει το 1%
της Αμερικής – οι στρατιώτες, οι οικογένειές τους και οι έφεδροι – και οι
υπόλοιποι απλώς παρακολουθούμε, σαν το ζήτημα αυτό να μην έχει να κάνει με
μας.

Και αυτό που με ενοχλεί ακόμα περισσότερο είναι ότι αυτήν ακριβώς τη
διχοτόμηση θέλει και η ομάδα του Μπους. Από την αρχή, έχει υιοθετήσει την
άποψη ότι αυτόν τον πόλεμο θα τον χειριστεί αποκλειστικά το Πεντάγωνο. Δεν
έχουμε ανάγκη το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τις ιδέες του για την οικοδόμηση των
εθνών. Δεν έχουμε ανάγκη τον ΟΗΕ. Δεν έχουμε ανάγκη τους παραδοσιακούς μας
συμμάχους. Και πάνω απ’ όλα δεν έχουμε ανάγκη την κοινή γνώμη.

Μετά το Σούπερ Μπόουλ πήγα στην Τάμπα της Φλόριντα για να επισκεφθώ το
αρχηγείο των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ, τον στρατηγό Τζον Αμπίζαϊντ και
τους άνδρες του. Εκεί διαπίστωσα ότι το ηθικό τους είναι απροσδόκητα υψηλό.
Δεν είμαστε άξιοι αυτών των ανθρώπων. H Αμερική τούς χρωστά πολύ μεγαλύτερο
σεβασμό, πολύ μεγαλύτερες θυσίες και μια πολύ καλύτερη ηγεσία από την ομάδα
του Μπους, που το πραγματικό τους αμάρτημα δεν είναι ότι διόγκωσαν την απειλή
του Σαντάμ, αλλά ότι έστειλαν Αμερικανούς να τον ανατρέψουν χωρίς ένα σχέδιο
για την επόμενη ημέρα.