Πολιτική υπογραφή με αίμα

Μια κίνηση προσφοράς που παίρνει πολιτικό νόημα υπό το φως των τηλεοπτικών προβολέων

Συμβολική η επιλογή του «Σπιτιού της άρσης βαρών» για το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ,
συμβολικό και το συνέδριο, συμβολική η κίνηση του Γιώργου Παπανδρέου να
καθήσει στον εξώστη με τους νεολαίους, συμβολική και η παρουσία των μονάδων
αιμοδοσίας, όπου έσπευσαν πολλοί σύνεδροι να δώσουν αίμα, ισχυρότατοι και οι
συμβολισμοί της ψηφοφορίας μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ για να επιβεβαιώσουν την
ανάδειξη του Γιώργου Παπανδρέου στη θέση του αρχηγού του κόμματος. Και σε όλα
αυτά ισχυρότατος ο ρόλος της κάμερας, που τα μετέτρεψε σε τηλεοπτικά γεγονότα.

Πρόκειται για μια εντυπωσιακή αλληλουχία συμβολικών πολιτικών κινήσεων,
που συγχρονίζονται εντυπωσιακά με τις μιντιακές απαιτήσεις για ειδήσεις, αλλά
και την ανάγκη για πρακτική απόδειξη της συμμετοχής.

Και εδώ η αιμοδοσία παίρνει τον απόλυτο συμβολισμό της – η πολιτική και η ζωή
χρειάζονται «αιμοδότες» για να μη σβήσουν ή τα πολιτικά συμβόλαια υπογράφονται
με «αίμα» και από τις δύο πλευρές. Θα λέγαμε ότι ζούμε την πρώτη προεκλογική
περίοδο στην ιστορία των εκλογών με τηλεόραση, που ξεπερνάμε τη διαφήμιση
προσώπων και κομμάτων με εικόνες-μηνύματα ή με εκπομπές ανταλλαγής απόψεων,
για να περάσουμε σε γεγονότα-σύμβολα, που συνδυάζουν ιδανικά ενημερωτικό και
συγκινησιακό χαρακτήρα.

Οι εικόνες από την προσέλευση του κόσμου στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και
κατόπιν τα πλάνα από τον παλμό και τον ενθουσιασμό στην αίθουσα, το κοντινό
πλάνο στις παθιασμένες εκδηλώσεις των συγκεντρωμένων, αλλά και οι αναφορές στο
βούρκωμα της Μαργαρίτας, που συγκινήθηκε βλέποντας τον γιο της να γίνεται
αρχηγός του κόμματος – η τηλεόραση του προσωπικού στοιχείου – όλα συνέθεσαν το
πολιτικό μήνυμα της έντονης παρουσίας του κόμματος.

Είναι γεγονός ότι το τηλεοπτικό θέαμα θέτει όρους στο πολιτικό, αλλά το
στοίχημα κάθε φορά είναι αν το πολιτικό θέαμα θα συνδεθεί με την
πραγματικότητα, πρωτοπόρο μεν, αλλά όχι ανεξάρτητο από αυτή.

Για παράδειγμα, με το συνδυασμό αιμοδοσίας και πρόσκλησης να γίνουν
δωρητές οργάνων οι συμμετέχοντες στις κομματικές διαδικασίες, επιχειρείται να
συνδεθούν στη συνείδηση του πολίτη-θεατή, που έχει περάσει στην αδράνεια εδώ
και χρόνια, η πολιτική, το χειροκρότημα, οι σημαίες και το πάθος με την ανάγκη
για συγκεκριμένη και αποδοτική δράση.

Μήνυμα που κανένα σποτ και καμιά εμπνευσμένη ομιλία πολιτικού δεν θα ήταν
εύκολο να στείλει με τέτοια ακρίβεια στους ψηφοφόρους. Είναι ωστόσο αυτά τα
ζητήματα τα πλέον καθοριστικά για την ποιότητα ζωής σε μια χώρα όπου από τις
ουρές στους δημόσιους οργανισμούς μέχρι τα ράντζα στα νοσοκομεία και τα
σκουπίδια στους δρόμους δίνουν την αίσθηση ότι ουδείς ενδιαφέρεται για κανένα,
ούτε οι πολιτικοί για τους πολίτες αλλά ούτε οι πολίτες για τον διπλανό τους.

Αυτό όμως που στα μηνύματα του είδους έλκει πνευματικά και συναισθηματικά τους
θεατές τους, είναι η αίσθηση της καινούργιας εκδοχής επάνω σε ένα παλιό, ήδη
γνωστό θέμα. H σύνδεση συνεδρίου και πρότασης για αιμοδοσία υπό τις
προεκλογικές κάμερες είναι που μετατρέπει έναν πολιτικό συμβολισμό σε πράξη,
σε μέθοδο που οδηγεί σε συγκεκριμένες λύσεις, υπενθυμίζει την υπευθυνότητα.

Φωτογενής αιμοδοσία

Ποτέ αιμοδοσία δεν είχε τέτοιο πανηγυρικό χαρακτήρα, δεν υπήρξε τόσο
φωτογενής ως πράξη, όσο από αυτή την προεκλογική της συνάντηση με την
πολιτική. Το πρωί της Κυριακής τα προγράμματα διακόπτονται για να μεταδοθεί
απευθείας από NET, Mega και Alpha η προσέλευση του Γιώργου Παπανδρέου να
ψηφίσει και κατόπιν να δώσει και αυτός αίμα. Ατμόσφαιρα εκλογικής γιορτής και
μαζί πρακτικής συμμετοχής σε έναν συμβολικό κοινό σκοπό. H NET την ίδια ώρα
αναμεταδίδει αποσπάσματα της ομιλίας του Κώστα Καραμανλή στο Βελλίδειο στη
Θεσσαλονίκη, που τα διακόπτει για να συνδεθεί με εκλογικά κέντρα και να
μεταφέρει τις παραπάνω εικόνες. Εκεί στην οθόνη της NET ξεδιπλώνεται ένα είδος
«διαλόγου» του πολιτικού θεάματος, από τη μια το παραδοσιακό, της ομιλίας ενός
πολιτικού έστω με την καινούργια μέθοδο του διαλόγου με το κοινό, και από την
άλλη εκείνο των συμβολικών κινήσεων, που δίνουν εικόνες έμπνευσης και λαϊκής
συμμετοχής. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι οι δύο εικόνες στερούνται ουσίας. H
διαφορά βρίσκεται στο στοιχείο της συγκίνησης, που για την τηλεόραση είναι
«στιγμή» και απομένει στην πολιτική να τη μετατρέψει σε έργο διάρκειας.