Πεθερά είναι… μόνο μία

Η Ελένη Γερασιμίδου στο σίριαλ «Επτά θανάσιμες πεθερές» κάνει τον βίο… αβίωτο στον γιο της και τη νύφη της

Υπάρχει ιδανική σχέση; Σύμφωνα με την εγχώρια μυθολογία υπάρχει και είναι μόνο
μία, αυτή της μάνας και του γιου. Τίποτε δεν μπορεί να μπει ανάμεσά τους,
ακόμη και ο μεγαλύτερος έρωτας δεν οδηγεί σε τέτοια αφοσίωση, σε τέτοια
υποταγή τού ενός εραστή στον άλλον, όσο της μάνας στον γιο και τούμπαλιν.
Κάπως έτσι «βγήκε» και το μοντέλο της παραδοσιακής πεθεράς, που δεν ανέχεται
άλλη γυναίκα στο πλευρό τού κανακάρη της. Μόνιμο θύμα της σάτιρας, μορφή
καταπιεστική, διεκδικητική, το «τρίτο» πρόσωπο σε ένα ζευγάρι, φορτώνεται τα
αρνητικά της ζωής τους, τις αδυναμίες της συνύπαρξης.

Αυτού του είδους οι πεθερές βρίσκονται στο στόχαστρο της νέας σειρά του
Mega «Επτά θανάσιμες πεθερές» (Τρίτη, 21.40). Αναλύονται διεξοδικώς τα μοντέλα
τους, όλα φορτωμένα με τα αρνητικά στερεότυπα που βαρύνουν τη μορφή της
γυναίκας στην ελληνική οικογένεια, και για την ακρίβεια της μάνας. Εκείνης που
η παράδοση τη θέλει να θυσιάζεται για σύζυγο και γιο και η οποία στη δύση της
ζωής της θέλει να πάρει πίσω τον έρωτα που δεν χάρηκε, το γλέντι που δεν
έζησε, το οξυγόνο που στερήθηκε, θέλει να απολαύσει την εξουσία της επί της
ζωής, που η ίδια έδωσε.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη διαστροφή τής μητρότητας, την
οποία οι ειδικοί της ανθρώπινης ψυχής έχουν εξηγήσει και με την καταπιεσμένη
σεξουαλικότητα της γυναίκας στην πατριαρχική οικογένεια. Εν τέλει, μάλλον
φιγούρα συμπαθητική, με την παθολογική της αδυναμία στον γιο, όπως η Ελένη
Γερασιμίδου, η οποία υποδύεται το πρώτο μοντέλο «πεθεράς» τής εν λόγω σειράς,
το πιο κλασικό, εκείνο που σκαρφίζεται χίλιους τρόπους για να μπει ανάμεσα
στον λατρεμένο γιο-«εραστή» και την σύζυγό του.

– «Γιε μου, σου ρουφάει το αίμα τα βράδια, δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια
σου», είναι το ζηλόφθονο ξέσπασμά της για την ερωτική σχέση του ζευγαριού.

Εγκλωβισμένη και η ίδια στο «κοινωνικό μοντέλο» που τη θέλει να μην
έχει ζωή άλλη από εκείνη του γιου της, τη βλέπουμε να βολοδέρνει ανάμεσα στην
προσπάθεια να τον κρατήσει και στην ανάμνηση του πεθαμένου συζύγου. Σύμβολο εν
τέλει της κλειστοφοβικής ελληνικής οικογένειας, που ο κάθε «ξένος» είναι
εχθρός και δεν υπάρχει τίποτε ασφαλές έξω από το μικρό, στενόχωρο, πλην
ανακουφιστικό, οικογενειακό κουκούλι.

Όσο για τον γιο είναι φυσικά μαμάκιας και αδύναμος, που ζει με τον ομφάλιο
λώρο σαν «ζώνη ασφαλείας» γύρω του. Γι’ αυτό και είναι ευφυής η επιλογή του
Απόστολου Γκλέτσου για να τον υποδυθεί, ενός συμβόλου του μάτσο ανδρισμού του
σταρ σύστεμ. Μοιάζει με ειρωνεία για τον επιδεικτικό ανδρισμό, που ακόμη και
αυτός μπροστά στη μανούλα υποστέλλει την σημαία.

Χωρίς σωτηρία από την ίντριγκα

Και η μανούλα καταλαμβάνει χώρο και τον διεκδικεί, πείθοντας τον γιο ότι τον
απατά η σύζυγος, με την ελπίδα να τη χωρίσει και να ξαναμείνουν πάλι οι δυο
τους. Αφελές και χοντροκομμένο το σενάριο, το οποίο βρίθει κοινοτοπιών και
στερεοτύπων, δίνει όμως με χιούμορ την ακραία αυτή συμπεριφορά πεθεράς, που
καταδυναστεύει την ελληνική οικογένεια. Ο γιoς φυσικά και πιστεύει τη μανούλα
ώσπου αποκαλύπτεται η πλάνη, αλλά δεν επαναστατεί, απλώς σκαρφίζεται τρόπους
και μικροαπάτες για να κερδίσει λίγο ζωτικό χώρο. Υιοθετεί δηλαδή τη
στρατηγική τής μάνας του, την ίντριγκα, τη μικροαπατεωνιά. Όλοι συμπαθητικοί
μέσα στη μικρότητά τους και θλιβεροί μέσα στην αδυναμία τους να διεκδικήσουν
τη ζωή. Λένε πως οι γυναίκες είναι αυτές που συντηρούν τις παραδόσεις στις
μικρές κοινωνίες, αυτές διασφαλίζουν τη συνέχειά τους και συντηρούν ισχυρούς
τους ιστούς των σχέσεων, αρκεί να παραμείνουν και αυτές περιορισμένες στους
μικρούς οικογενειακούς χώρους. Και όμως, μόλις ξεφύγουν, όπως και η
πεθερά-κέρβερος της σειράς του Mega, βρίσκουν νέα πεδία δράσης και ο γιόκας
παραμένει άναυδος και αιφνιδίως απογαλακτισμένος, να αποζητά την προστασία
τής… συζύγου.