Tων Aρίστων τα παιδιά

Διάβαζα χθες αυτά που έγραφε κάποιος σε μια απογευματινή εφημερίδα για το τι
καλή γενιά που είναι η δική του και πολύ το φχαριστιότανε. «Σύμφωνα», λέει,
«με τους σημερινούς τεχνοκράτες και νομοθέτες, εμείς που ήμασταν παιδιά στις
δεκαετίες του ’60 και του ’70 κανονικά δεν θα έπρεπε να είχαμε επιβιώσει,
διότι και κούνιες είχαμε βαμμένες με μπογιές που περιείχαν σίδηρο και τα
φάρμακα δεν είχανε καπάκια ασφαλείας και στο ποδήλατο κράνος δεν βάζαμε και
ειδικά καθίσματα με ζώνες υψίστης ασφαλείας δεν υπήρχαν στ’ αυτοκίνητα και
παλουκωνόμασταν μπροστά μπροστά φάτσα στο φονικό παρμπρίζ, νεράκι από τη βρύση
πίναμε, ούτε που το ξέραμε το εμφιαλωμένο, και του κόσμου τα βούτυρα με τις
πατάτες και τα λίπη τρώγαμε και παχύσαρκα δεν ήμασταν, γιατί τα καίγαμε τα
περιττά στις αλάνες, και τα πατίνια (της συμφοράς) μόνοι μας τα κάναμε με μια
σανίδα και δύο ρουλεμάν, και όποιον πάρει ο Χάρος, και πέφταμε και
γκρεμοτσακιζόμασταν και στο ξύλο μεταξύ μας πλακωνόμασταν μέχρις αιμορραγίας
τα αγγελούδια και μιλιά δεν βγάζαμε, και φεύγαμε το πρωί και νύχτα μάς έβλεπε
το σπίτι, και ούτε play station ούτε Χ-Box ούτε video game ούτε κινητά
τηλέφωνα ούτε κομπιούτερ ούτε 99 κανάλια στην τηλεόραση ούτε chat rooms για
μοναχικές ψυχούλες στο Ίντερνετ». Και συμπληρώνει αυτοθαυμαζόμενος: «Από τη
γενιά μας βγήκαν οι καλύτεροι εφευρέτες – λύτες προβλημάτων και οι μεγαλύτεροι
ρισκαδόροι που έχουν βγει ποτέ»!

Και οι χειρότεροι, μου επιτρέπετε να συμπληρώσω, πατεράδες, που μεγαλώσαμε τα
παιδιά μας προφυλάσσοντάς τα από τα πάντα και απ’ αυτήν την ίδια τη ζωή, που
δεν τα αφήνουμε ούτε στιγμή ελεύθερα, που τα μπουκώνουμε με του κόσμου τις
«υγιεινές» αηδίες και τα κάνουμε τα πλέον της Ευρώπης παχύσαρκα, που τους
αγοράζουμε το ένα παιχνίδι μετά το άλλο για να εξιλεωθούμε που δεν έχουμε να
τους αφιερώσουμε μια σταλιά από τον ημιπολύτιμο χρόνο μας, που ό,τι σκατά
εφηύραμε τους το φορέσαμε καπέλο και πανάκεια «θ’ αργήσω λίγο, αγοράκι μου,
έχουμε ένα γεύμα εργασίας, κάτσε εσύ λίγο στο κομπιούτερ σου, μπες και σε κάνα
Ίντερνετ, μεγάλο παιδί είσαι…», που πριν του κόψει ο μαιευτήρ τον ομφάλιο
τον λώρο το έχουμε γράψει τον νεογνό στο κολέγιο, που μετά το σχολείο, που
τελειώνει το έρημο κατά τις 5, του έχουμε ετοιμάσει Αγγλικά (κατ’ οίκον),
Γερμανικά (σε φροντιστήριο), πισίνα (στην πισίνα) – για την ανάπτυξη – και
πολεμικές τέχνες, το άκρον άωτον της πρωτοπορίας στην εκπαίδευση του νέου.

… Ναι, δίκιο έχει έτσι που καταλήγει ο συγγραφεύς της επιστολής:

– «Είμαστε η γενιά που στερήθηκε πολλά, αλλά είχε τα πάντα».

Γι’ αυτό και μεγάλωσε το παιδί της έτσι, που «να ‘χει τα πάντα για να τα
στερείται όλα».