Σκανδαλοφαγία

Η τροπολογία Πάχτα ήταν μόνο η αφορμή για να ξεσπάσει το αγαπημένο εθνικό θέαμα της σκανδαλολαγνείας

Γιατί να το κρύψουμε; Λατρεύουμε τα σκάνδαλα. Είναι το απόλυτο τηλεοπτικό
θέαμα. Γιατί τα σκάνδαλα είναι πάντα φαντασμαγορικά, γιατί προσφέρονται για να
αναδειχθούν οι «σωτήρες», οι Ζορρό των «φτωχών» και αδικημένων, γιατί κατόπιν
αφήνουν την αίσθηση πως το «σύστημα» λειτουργεί και επέρχεται κάθαρση, ενώ
έχει προβληθεί σειρά συναρπαστικών επεισοδίων, όπου το σενάριο προβλέπει από
αστυνομικές έρευνες μέχρι δημόσιες ανακρίσεις, κατόπιν δημόσιες δίκες και
δημόσια τιμωρία. Και ως το ιδανικό τηλεοπτικό θέαμα, τα σκάνδαλα διαμορφώνουν
και τους όρους της πολιτικής προεκλογικής προπαγάνδας, ένα είδος
επικοινωνιακού «πολιορκητικού κριού» για την άλωση του αντίπαλου στρατοπέδου.

Έτσι, παρακολουθούμε τις ημέρες αυτές ακόμη μία εκρηκτική αλληλουχία
σκανδαλο-γεγονότων που προβλήθηκαν από δελτία ειδήσεων και
τριανταφυλλοπούλειες οπερέτες και τα οποία μοιάζει να αποκαλύπτουν σκοτεινό
σχέδιο «τσιμεντώσεως» ολόκληρου του οικολογικού και ευαίσθητου στο περιβάλλον
και τα δάση ελληνικού έθνους.

Και σαν να μην έφθανε αυτό, στρεβλώσεις στη λειτουργία του Κοινοβουλίου ήρθαν
να προστεθούν και μαζί εκείνες οι προσφιλείς καταγγελίες ότι, δεν μπορεί,
κάποιοι τα παίρνουν από τους επιχειρηματίες που κάνουν μπίζνες. Πολύ σκάνδαλο,
δηλαδή.

Ποιοι τα παίρνουν; Ας είναι καλά οι γραμματείς, που γνωρίζουν τα πονηρά
μυστικά και όταν έρθει η ώρα τα αποκαλύπτουν στην τηλεόραση, όπως η γραμματεύς
του επιχειρηματία κ. Στέγγου. Με ονόματα και διευθύνσεις εμφανίστηκε απέναντι
από τον κ. Τριανταφυλλόπουλο, αν και δεν ήταν και πολύ σίγουρη για μερικά: «Ο
κ. Βούγιας; Δεν είμαι σίγουρη ότι ήταν αυτός, νόμισα ότι ήταν, αλλά μου
‘μοιαζε με άλλον», ομολογεί. Μήπως είναι δικαστήριο να κριθεί η αξιοπιστία;
Θέαμα είναι.

Και πώς να αρνηθεί κανείς ότι η εξέλιξη εκεί μπροστά στον τηλεοπτικό
φακό γίνεται συναρπαστική; H δημοσιογραφία της λασπο-ανάδευσης με τα
αριστερίζοντα χαρακτηριστικά τής καταγγελίας συλλήβδην του διεφθαρμένου
κράτους συναντά έναν αμήχανο προεκλογικό λόγο και του προσφέρει τα ιδανικά
επιχειρήματα.

Είναι γεγονός ότι οι σύγχρονες δημοκρατίες παρουσιάζουν πλήθος ελαττωματικών
λειτουργιών, αποτέλεσμα της κόπωσης των θεσμών και ενός δαιδαλώδους κρατικού
μηχανισμού, με πλήθος στρεβλώσεων.

Γι’ αυτό και οι αποκαλύψεις σκανδάλων σχεδόν αποτελούν ένα είδος
«ελέγχου» της ευρυθμίας του συστήματος. Ένα… κρας τεστ της «ευαισθησίας»
πολιτικών, της λειτουργίας θεσμών, της καταμέτρησης ψήφων, της «θερμομέτρησης»
συνειδήσεων και, φυσικά, της «σφριγηλότητας» της δημοσιογραφίας των σκανδάλων,
ότι είναι στις υπηρεσίες του λαού.

H τηλεόραση έχει θέαμα, οι σταρ της σκανδαλοθηρικής φαντασμαγορίας ανανεώνουν
τη θερμή σχέση εμπιστοσύνης με το κοινό τους και η πολιτική εκ-πίπτει από
άσκηση υψηλής τέχνης και οραματισμού σε απλή διαχειριστική πρόταση: να, εσείς
τα κάνατε χάλια, περάστε έξω παρακαλώ να αναλάβουμε εμείς που θα τα κάνουμε
καλύτερα.

Μπλέντερ για τηλε-ηδύποτα

Έτσι η υπόθεση της ανάπτυξης του έθνους, που το αφορά από της συστάσεώς του
σε κράτος και η οποία αποτελεί το πεδίο των σφοδρότερων ιδεολογικοπολιτικών
συγκρούσεων, αίφνης μετατρέπεται σε ντεκόρ σαπουνοπερικής τηλεόρασης και η
φωσκολική ηθικολαγνεία σε πολιτικό επιχείρημα.

Και αντί να συζητηθούν προτάσεις για το πώς θα επιτευχθεί αυτή η ανάπτυξη
που θα σώσει από την ανεργία με σεβασμό στις οικολογικές ευαισθησίες και όλα
αυτά τα πολύπλοκα και δύσκολα, μπορούμε να συζητάμε για το γεγονός τής
αποχώρησης on camera του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου από το τηλεπαράθυρο του
δελτίου του Ευαγγελάτου, γιατί θύμωσε – δεν πήγε μακριά, δυο βήματα παραπέρα
και ξαναγύρισε.

Έχουμε εθιστεί στη σκανδαλοφαγία, ηδονιζόμαστε με το μπλέντερ της ηρωικής
τηλε-δημοσιογραφίας που παράγει ακαταπόνητη το πολτώδες, φωσφορίζον εθνικό
ηδύποτο των αλλεπάλληλων σκανδάλων.